De eerste Club 3VOOR12/Arnhem-Nijmegen van het nieuwe decennium was een eigenzinnige met de lokale helden Do Not Run We Are Your Friends (DNRWAYF) en het Zweedse Gösta Berlings Saga. De Zweden lieten zien dat hun aanwezigheid op Eurosonic niet voor niets was, progrock kan zeker nog fris klinken. De zeven leden van DNRWAYF wisten met hun - door sommigen betiteld als moeilijke - muziek een goed gevuld Merleyn beet te pakken en pas los te laten toen Gösta Berlings Saga het podium overnam!
Do Not Run We Are Your Friends (DNRWAYF) is een band die al een tijdje op ons verlanglijstje stond voor één van onze clubavonden. Het is niet moeilijk te zien waarom: dit zevenkoppig collectief is één van de meest eigenzinnige en unieke bands die de regio rijk is. De dag ervoor stonden ze nog voor een enthousiast Eurosonic in Groningen. Na een paar dagen Nederland lijken de Zweden nu wat steviger op de kaart te staan. Voor herhaling vatbaar! DNRWAYF speelt vanavond een echte thuiswedstrijd in een goed gevuld Merleyn.
Na hun finaleplek in de Roos van Nijmegen, optredens op de Affaire en Gesel XL en een hele berg goede recensies beginnen ze ondertussen aardig naam te maken in Gelderland. Stiekem draaien ze ook al heel wat langer mee dan je zou denken. Hun podiumdebuut maakten ze weliswaar pas vorig jaar op Pocketpop, maar hun complexe composities zijn het resultaat van jarenlang hard werken in de studio. Het is ook niet eenvoudig om hun muziek te omschrijven. Mathematische progmetal? Tool met blazers? Industriële art-rock? Wat het ook moge zijn, overweldigend en indrukwekkend is het wel. DNRWAYF zijn echte perfectionisten in de studio. Soms kunnen ze maanden schaven aan één bepaald nummer, en ze zijn er ook niet vies van om bepaalde tracks volledig te verknippen tot onherkenbare resultaten. Veel van de nummers die vanavond langskomen zijn zowel oud als nieuw te noemen als gevolg daarvan.
Na het mathematische geweld van DNRWAYF pakte het Zweedse Gösta Berlings Saga het stokje over. Het viertal uit Stockholm toonde meteen aan minstens zo eigenzinnig te zijn als de Nijmegenaren. In 2009 kwam het album 'Detta Har Hänt´ uit, dat door veel progliefhebbers als een frisse wind door het genre werd ervaren. Ze brengen hun muziek met een flinke dosis jeugdige energie, en tonen nog maar eens aan dat progrock echt niet alleen maar muziek voor kalende vijftigers is.
De Zweden zijn niet vies van een lange opbouw in hun op klassieke wijze ingegeven instrumentale progrock, waardoor de aandacht soms wat dreigt te verslappen. Gelukkig blijven ze ver verwijderd van de ellenlange solo's, en zoeken ze het meer in hypnotiserende drones en luid/zacht-dynamiek. En uiteindelijk wordt het geduld van het publiek telkens weer met een intense climax beloond. Deze rusteloosheid zorgt er weliswaar voor dat officiële releases nog even op zich laten wachten, maar de band hoopt later dit jaar een eerste ep te kunnen uitbrengen. Tot die tijd zullen we het moeten doen met live-optredens, maar dat is allesbehalve een straf te noemen!