Leprous oogst succes in Neushoorn Leprous oogst succes in Neushoorn

Noren hebben echter spijtig genoeg weinig aandacht voor het nieuwe album

, Teskt: Henk Martens | Foto's: Ymkje Veenstra

Malina, wat in het (oud) Slavisch framboos betekent, is het vijfde studio album van het uit Noorwegen afkomstige LEPROUS. Het is toegankelijker en lichtvoetiger dan hun eerdere werk, maar wel eentje met een wat vreemde naam. Dat komt niet omdat de bandleden er tegenwoordig zo fris en fruitig uitzien. Gitarist en zanger Tor Oddmund Suhrke vertelt dat de band is geïnspireerd door een oud vrouwtje uit Georgië dat voor haar levensonderhoud frambozen op de markt verkoopt. Jammer genoeg ontbreekt de titelsong op de set lijst. Het is een sterk nummer met een indrukwekkend intro dat haar, niet al te vrolijke leven, goed weergeeft.

De avond gaat van start met de eveneens Noorse groep 22. De zangpartijen worden dramatisch gebracht maar komen, vooral in de hogere registers, niet echt uit de verf. Wel zijn er boeiende tempowisselingen, al is het allemaal af en toe ook nog wat rommelig. De meer epische gedeeltes zijn wel aardig, zodat het optreden toch nog in goede aarde valt.

22

Agent Fresco uit IJsland vormt een vervolg apart. De muziek is zonder meer creatief en erg origineel. De nummers worden deskundig en gedreven gebracht. Hun muziek is de ene keer jubelend, een ander maal beangstigend en droevig. Met een beetje goede wil herken je er de ruige en soms gevaarlijke natuur van IJsland in.  De leadzang van Arnór Dan Arnarson is indrukwekkend, maar hij moet er wel voor oppassen dat hij niet ‘over the top gaat’ met zijn (kop)stem. Dat geldt ook voor de, vaak erg technische, bijdrage van de andere groepsleden. Hoe knap op zich dan ook. Het betreft een vorm van kunst, dat ongetwijfeld. Maar het valt, om te beginnen, lastig om te begrijpen. Daarvoor is alles te gelaagd en complex, maar een fikse uitdaging blijft natuurlijk altijd boeiend.

Agent Fresco

En dan volgt het slotakkoord van Leprous. Een nummer als Bonneville begint jazzy en wordt verder gekenmerkt door sprankelende gitaren, explosief toetsenspel en uitstekende zang. Illuminate heeft een sterk staccato. Net zoals The Weight of Disaster wordt gekenmerkt door een boeiend ritme. Jammer dat een song als Leashes ontbreekt, want dat zou een mooi rustpunt zijn geweest. Erger is het dat het titelnummer Malina wordt overgeslagen. Dat heeft een mooie triestheid. Je ziet het oude vrouwtje gewoon tobben om in haar levensonderhoud te voorzien. Afgaande op de set list komt The Last Milestone ook niet aan de orde. En dat terwijl het zo mooi en ontroerend is. Spijtig. Zonder de anderen tekort te doen, de bijdrage van cellist Raphael Weinroth-Browne is geweldig, zodat hij wel wat meer voor het voetlicht mag. En natuurlijk is Einar Solberg een prima leadzanger, die af en toe aan Jeff Scott Soto doet denken. Niet de eerste de beste dus. Verder is het vanzelfsprekend en aan een band voorbehouden om keuzes te maken, maar ze hadden wat meer aandacht voor hun laatste album kunnen schenken. Desalniettemin is het een goed concert, dat af en toe verstoord wordt door gekakel vanuit het publiek. Als je tijdens een perfect gedeelte op een cello ‘Una Paloma Blanca’ krijst, heb je een bizar gevoel voor humor dat lang niet iedereen weet te waarderen.

Leprous

GEZIEN

Leprous + Agent Fresco + 22
Neushoorn, Leeuwarden
Dinsdag 25 september 2018

#nieuws
Laatste nieuws en artikelen van 3voor12 Friesland