Jazz die alle kanten op stroomt en een festival dat nog zoekt naar zijn eigen groove: dag twee van New Tide laat horen waar Amare met zijn nieuwe jazzfeest naartoe wil. Van fluisterzachte improvisaties tot dampende funk die het Danstheater in beweging krijgt, in elke hoek van het gebouw klinkt een andere richting van jazz. Na een eerste dag aftasten voelt de tweede festivaldag als het moment waarop de contouren van New Tide scherper worden. In de zalen zitten vooral doorgewinterde jazzliefhebbers die de weg naar Amare al kennen, terwijl het festival zich juist profileert als plek waar ook een nieuwe generatie jazz kan ontdekken. In de ene zaal wordt muisstil geluisterd naar subtiele solo’s, een paar deuren verder probeert een groove het publiek langzaam uit de stoelen te trekken. Jazz beweegt hier alle kanten op, en misschien is dat precies de bedoeling. Geen nostalgische North Sea Jazz-kopie, maar een Haags festival dat werkt aan een eigen jazzsignatuur, waarin grenzen tussen genres, tussen zalen én tussen oud en jong worden verkend.

De uitnodiging, óók aan het jongere publiek, ligt er al: New Tide Festival keert terug op vrijdag 5 en zaterdag 6 maart 2027 in Amare.

© Judith Zandwijk

James Austin-Jr. ontvangt van het Barry Harris Institute de Ereprijs

© Judith Zandwijk

Luminescence, samen met de KC Jazz Big Band en special guest Nnenna Freelon

KC Jazz Big Band eert Barry Harris

Een waardig eerbetoon aan een meester

Tijdens het eerste New Tide Jazz Festival 2026 brengt het Koninklijk Conservatorium Den Haag een indrukwekkend eerbetoon aan jazzpianist en pedagoog Barry Harris (1929–2021). Harris geeft vijfendertig jaar geleden zelf les in Den Haag, en het was dan ook een bijzonder moment wanneer zijn voormalige leerling en protegé James Austin Jr. namens het Barry Harris Institute de Ereprijs in ontvangst neemt. Ter gelegenheid van deze onderscheiding worden bovendien historische opnames uit Harris’ Haagse periode opnieuw uitgebracht.

Het concert wordt verzorgd door Luminescence, het ensemble rond pianist en bandleider James Austin Jr., in samenwerking met de KC Jazz Big Band en special guest Nnenna Freelon. Austin Jr., medeoprichter van het Barry Harris Institute en voormalig halvefinalist van de Thelonious Monk International Jazz Piano Competition, leidt Luminescence vanuit Harris’ filosofie: bebop als levende taal, geworteld in traditie maar altijd gericht op samenspel, overdracht en gemeenschap.

De KC Jazz Big Band speelt met overtuiging, al mag het geluid in de zaal wat forser. Een bigband in de traditie van Harris, Basie en Ellington mag gerust wat meer van het podium af knallen. Toch zijn de arrangementen rijk, breed en stijlvol  een duidelijke knipoog naar de gouden bigbandjaren.

De set opent met ‘Train Changes’ en ‘Lolita’, waarin de band meteen laat horen dat de studenten van het conservatorium het bebop‑idioom uitstekend beheersen. Freelon, inmiddels eenenzeventig en goed voor zeven Grammy‑nominaties, zingt in het eerste deel van de set wat voorzichtig, maar haar soepele, bijna Simone‑achtige frasering geeft de muziek een elegante glans.

Het echte rustpunt komt met ‘The very thought of you’. Slechts begeleid door brushes, een paar warme baslijnen en Austin Jr. achter de vleugel toont Freelon haar volledige vocale klasse: intiem, doorleefd en met een timing die de hele zaal stil krijgt.

Daarna volgt een van Harris’ favoriete stukken: ‘My cherie amour’ van Stevie Wonder. De bigband brengt een prachtige, zonnige bewerking van de soulklassieker uit 1969, met een glanzende rol voor de blazerssectie.

Waar het eerste deel nog wat ingetogen is, valt in de tweede helft alles op zijn plek. Freelon zingt met meer kracht en vrijheid, en de bigband speelt met een energie die de zaal eindelijk volledig bereikt. ‘For once in my life’ krijgt een glansrijke uitvoering, met Freelon in topvorm en de band die hoorbaar plezier heeft in de brede, swingende arrangementen.

Het absolute hoogtepunt is ‘Shiny stockings’ van Count Basie. De band swingt met een vanzelfsprekendheid die je even terugbrengt naar de grote bigbandzalen van weleer. Freelon zet de tekst neer met speelsheid en flair: “I guess I’ll have to find a new kinda guy, who digs my shiny stockings, too.”

Het eerbetoon aan Barry Harris is meer dan een terugblik. Het is een viering van zijn nalatenschap: de kunst van luisteren, delen, leren en samen spelen. Met Luminescence, de KC Jazz Big Band en een geïnspireerde Nnenna Freelon brengt het festival een warm, muzikaal en inhoudelijk rijk programma dat Harris’ geest voelbaar maakt, precies zoals hij het gewild zou hebben.

© Judith Zandwijk

James Austin Jr.

© Judith Zandwijk

Nnenna Freelon

TOINE

een echte thuiswedstrijd

In de goed gevulde Swing-zaal staat de Haagse programmeur, gitarist en zanger TOINE met zijn band klaar voor een echte thuiswedstrijd.

Volgens presentatrice Paul Udondek gaan we een bijzonder optreden krijgen. Binnen tien jaar, zo voorspelt ze, zijn ze eigenlijk te groot voor zo’n kleine en intieme zaal als de Swing en mogen we blij zijn dat we er nu nog bij zijn.

En dat gevoel is er meteen. Vanaf het eerste nummer ‘Highschool treasure’ schiet het raak: een aanstekelijke funkpopgroove die de zaal vrijwel direct in beweging krijgt. Opvallend genoeg bestaat het publiek uit wat jongere mensen dan de gemiddelde New Tide-bezoeker. Dat komt waarschijnlijk doordat Toine al behoorlijk wat airtime heeft op de radio. Zijn debuut-EP werd veel gedraaid op stations als Sublime, NPO Radio 2 en Veronica en met nummers als ‘I can’t take it back’ en ‘Cruisin’’ vond hij ook zijn weg naar buitenlandse radiostations. Voor veel liefhebbers is hij dus allang geen onbekende meer.

Toine en zijn band transformeren de Swing langzaam in een soort jazzclub waar het publiek zich laat meevoeren door de vibe. Toine zelf lijkt vooral één ding te willen: er een Haags feestje van maken. En dat lukt.

Alleen is het podium idioot laag. Zo laag zelfs dat, behalve de mensen die vooraan staan, maar twee van de vier muzikanten echt zichtbaar zijn. De rest van de zaal vraagt zich af waar die waanzinnige drums en toetsen eigenlijk vandaan komen.

De nummers groeien regelmatig uit tot kleine jamsessies waarin ieder bandlid de ruimte krijgt voor zinderende solo’s. Het geroezemoes dat bij een goede jazzclub hoort zakt steeds vanzelf weg zodra een solo zich aandient of de band het even intiemer maakt. Iedere muzikale uitbarsting wordt beloond met luid applaus en gejoel uit de zaal. Haags feestje, it is!

TOINE  heeft zonder twijfel de potentie voor het grotere werk. Maar wij waren er nu al bij.

 

© Jan Rijk

TOINE

Mushroom Mosis

een muzikale zegening

Nog voordat het concert echt begint is het in de zaal al opvallend stil. Tijdens de soundcheck van ‘Mosis’ stem,  sterft het geroezemoes langzaam weg, terwijl buiten de zaal de rij nog verder aangroeit.

Wanneer Mushroom Mosis begint staat meteen zijn krachtige stem centraal. Het eerste nummer, half Engels en half in een Surinaamse taal gezongen, klinkt als een ode aan moeder en afkomst. De zang is indrukwekkend sterk en warm tegelijk, iets ceremonieels dat bijna voelt als een muzikale zegening.

Halverwege vraagt Mosis het publiek om “our minds and hearts te openen en de muziek binnen te laten.” Het past bij wat hij eerder vertelde over zijn manier van optreden. “Ik improviseer altijd op wat er in de zaal gebeurt,” zei hij eerder. “De energie van het publiek bepaalt waar het heen gaat.”

Dat wordt duidelijk bij het nummer ‘Far away’. Wat begint als een zwoele jazzclubballad groeit langzaam uit tot een uptempo jam waarin de band steeds meer ruimte krijgen.

Zijn stem blijft het sterkste wapen van de avond. Warm, soepel en met een bereik dat moeiteloos schakelt tussen soul, jazz en Surinaamse invloeden. Bij het openingsnummer ‘Show me the light” van het nieuwe album Trace Elements wordt de zaal opnieuw muisstil. Het publiek is zichtbaar onder de indruk.

Mosis gaat zo op in zijn performance dat hij op een gegeven moment zingend om een handdoek vraagt, half als grap, maar zelfs dat klinkt nog soulvol terwijl het zweet inmiddels over zijn voorhoofd loopt.

Wat vooral opvalt is hoe sterk Mosis de rol van performer en bandleider pakt. Je merkt dat hij gewend is om op theaterpodia te staan: hij speelt met de ruimte, de dynamiek en het publiek. Regelmatig laat hij een nummer overgaan in scat-zang, waarmee hij zijn bandleden uitdaagt tot improvisatie. Die gaan daar gretig in mee, waardoor de muziek steeds nieuwe richtingen opgaat.

Het voelt precies zoals hij het zelf omschreef: geen gewoon concert, maar iets dat ontstaat tussen podium en zaal. Een beetje ritueel, een beetje hangout en uiteindelijk een soulvolle jazzjam midden in Amare.

(Eerder interview met Mushroom Mosis lees je hier )

© Jan Rijk

Mushroom Mosis

© Judith Zandwijk

Mushroom Mosis

© Jan Rijk

A Roy Hargrove Celebration

A Roy Hardgrove Celebration

ontroert en overweldigt

De eerste editie van het New Tide Festival in Den Haag brengt een indrukwekkend eerbetoon aan de Amerikaanse trompettist Roy Hargrove, die op 2 november 2018 op negenenveertigjarige leeftijd overlijdt aan een hartstilstand als gevolg van complicaties door een chronische nierziekte. Hargrove is een visionair muzikant, maar minstens zo belangrijk is zijn rol als mentor en verbinder binnen de internationale jazzscene. Vooral tijdens late‑night jams in New York geeft hij jonge musici richting, energie en vrijheid. Een van hen is de jonge trompettist Giveton Gelin, die tijdens deze avond de trompetpartij voor zijn rekening neemt en door velen wordt gezien als Hargrove’s protegé.

Dat Den Haag dit eerbetoon organiseert, is geen toeval. Hargrove treedt er regelmatig op en laat een blijvende indruk achter op het muzikale landschap van de stad. Zijn nalatenschap, een unieke mix van bebop, hiphop, soul, funk en Afro‑Cubaanse ritmes, vormt zelfs het kompas voor de volledige festivalprogrammering. Traditie en vernieuwing gaan hand in hand, precies zoals Hargrove dat zelf belichaamt.

Voor de Roy Hargrove Celebration wordt een ensemble samengesteld waarin twee musici spelen die jarenlang daadwerkelijk met Hargrove op het podium staan: altsaxofonist Justin Robinson, jarenlang een vaste kracht in het Roy Hargrove Quintet, en drummer Willie Jones III, de motor van Hargrove’s akoestische bands in de jaren negentig en vroege jaren tweeduizend. Zij worden aangevuld met pianist Danny Grissett, bassist Darryl Hall en trompettist Giveton Gelin, die door Hargrove al vroeg wordt opgemerkt als uitzonderlijk talent.

De set opent met ‘Stranded’, gevolgd door ‘Changes’, een compositie die Hargrove vooral bekend maakt in zijn akoestische kwintet‑periode. Het stuk groeit uit tot een favoriet onder musici en studenten omdat het precies laat horen wat Hargrove uniek maakt: lyrische melodieën, harmonische rijkdom en een groove die altijd vooruitduwt. Ondanks een klein technisch mankement in het begin verloopt het optreden verder vlekkeloos. Robinson speelt met een warme, scherpe toon, terwijl Willie Jones III met zijn strakke swing en subtiele drive de band voortstuwt. Gelin speelt met een open, expressieve klank die duidelijk maakt waarom Hargrove hem ooit onder zijn vleugels neemt.

Het bomvolle Jazz Rooms blijkt eigenlijk te klein voor de enorme belangstelling. Het publiek staat dicht opeengepakt, maar de sfeer is warm en intens. Het concert groeit uit tot het onbetwiste hoogtepunt van de eerste editie van het New Tide Festival. De muziek van Hargrove leeft, dat wordt hier opnieuw bewezen. Zijn nalatenschap is springlevend, niet alleen in de noten, maar in de manier waarop deze musici zijn geest van vrijheid, groove en vooruitkijken belichamen.

Hargrove laat ongeveer twintig albums onder eigen naam achter, maar werkt daarnaast mee aan zo’n honderd albums van andere artiesten, onder wie Erykah Badu, Herbie Hancock, D’Angelo en Common. Zijn invloed reikt ver voorbij de jazz; hij is een bruggenbouwer tussen genres, generaties en continenten. Tijdens deze Roy Hargrove Celebration komt die veelzijdige erfenis prachtig samen. Het is niet alleen een concert, maar een viering van een muzikale geest die nog altijd inspireert, in Den Haag, in New York en ver daarbuiten.

© Jan Rijk

A Roy Hargrove Celebration

Alune Wade

betovert New Tide met grensoverschrijdende jazz

De Senegalese basvirtuoos Alune Wade (47) brengt tijdens het New Tide Festival een set die zijn reputatie als grensverleggende muzikale wereldreiziger volledig bevestigt. Hoewel Wade in zijn carrière slechts drie soloalbums uitbrengt, is zijn invloed enorm. Eén daarvan maakt hij samen met de Cubaanse jazzpianist Harold López‑Nussa, een samenwerking die zijn hybride stijl verder verdiept. Zijn meest recente album, New African Orleans (2025), slaat een overtuigende brug tussen de blues en zijn Afrikaanse wortels, een werk dat zijn unieke muzikale identiteit scherper dan ooit neerzet.

Wade staat bekend om zijn mix van West‑Afrikaanse ritmes, Arabisch‑Andalusische invloeden, Amerikaanse jazz en moderne afrobeat. Zijn samenwerkingen met grootheden als Marcus Miller, Oumou Sangaré, Bobby McFerrin en Youssou N’Dour benadrukken zijn internationale statuur. Ook jazzvernieuwer Joe Zawinul ontdekt hem ooit, een invloed die nog altijd door zijn spel zindert.

De soundcheck verloopt allerminst soepel (“Ça a été facile? Niet dus”), maar zodra de band inzet, valt alles op zijn plek. De bezetting is ongebruikelijk voor Wade: naast drummer Tiss Rodriguez staan een trompettist, een sousafoonspeler, een blazer die zowel sopraan- als altsaxofoon speelt, en een toetsenist die met samples en Arabisch getinte elektronica een rijk klankdecor neerzet. De combinatie van sousafoon, blazers en elektronische lagen geeft de muziek een rauwe, pulserende energie.

Wade put uit zijn brede repertoire, waaronder het meeslepende ‘12 Bells’, geïnspireerd op een eiland voor de Senegalese kust. Zijn baslijnen zijn zoals altijd melodisch, diep en ritmisch gelaagd — een fundament waarop de blazers vrij kunnen bewegen. De mix van West‑Afrikaanse grooves, Midden‑Oosterse kleuren en jazzharmonieën zorgt voor een set die zowel avontuurlijk als toegankelijk is.

Aan het einde van het negende nummer zet Wade de toon voor een uitbundige afsluiting. Samen met zijn kompanen op sax, sousafoon en trompet eindigt hij in een spontaan dansje op het podium — een moment dat onmiddellijk wordt overgenomen door het publiek in de zaal. Het enthousiasme is wederzijds: Wade noemt het festival “een groot succes” en zegt vereerd te zijn om op de eerste editie te spelen.

Met zijn diepgewortelde muzikale visie, zijn beperkte maar invloedrijke discografie en zijn grenzeloze nieuwsgierigheid bewijst Alune Wade opnieuw waarom hij wordt gezien als een van de meest bepalende stemmen in de hedendaagse Afrikaanse jazz.

 

 

© Jan Rijk /

Alune Wade

© Judith Zandwijk

Dansen in de Spinoza foyer

Corinne Bailey Rae

Put your records on

Corinne Bailey Rae bewijst met haar performance dat ze veel meer is dan alleen die ene zomerhit die iedereen nog steeds neuriet. Waar haar naam bij sommigen meteen de zonovergoten soul van ‘Put your records on’ oproept, kiest Rae live voor meer rafelrandjes.

In het mooie danstheater van Amare schuurt haar set aangenaam. Dromerige soul wordt afgewisseld met gruizige gitaren en psychedelische uitbarstingen, duidelijk geïnspireerd door haar recentere werk. Haar stem blijft het middelpunt: warm, licht en tegelijk verrassend krachtig wanneer de band het volume opschroeft. Het publiek, deels nieuwsgierig festivalpubliek, deels overtuigde fans, heeft even tijd nodig om in die nieuwe dynamiek te komen, maar laat zich uiteindelijk moeiteloos meevoeren.
Het mooiste moment komt wanneer Rae het klein maakt: alleen gitaar, bijna fluisterend gezongen. Even voelt de grote zaal als een huiskamer. Daarna mag de band weer los en blijkt hoe breed haar palet inmiddels is geworden.

Een artiest die duidelijk zin heeft om samen met haar muzikanten haar eigen catalogus open te breken. En dat levert een set op die niet perse jazz gereletaeerd is maar net zo goed past bij een zwoele festivalmiddag als bij een nachtelijke koptelefoonsessie.

 

© Judith Zandwijk

Corinne Bailey Rae

© Jan Rijk

Corinne Bailey Rae