Van Bonobo vallen de tanden uit de mond Van Bonobo vallen de tanden uit de mond

Filmische triphop getransformeerd tot akelige suikerspinnen-smooth jazz

, Tekst Timo Pisart, Foto's Atze de Vrieze

Van Bonobo vallen de tanden uit de mond

Filmische triphop getransformeerd tot akelige suikerspinnen-smooth jazz

Tekst Timo Pisart, Foto's Atze de Vrieze ,

Wat is er gebeurd met Bonobo? Op plaat is de filmische triphop nog altijd goed te verteren, op het Sportveld transformeren de muzikanten het geheel tot een smooth jazz-snoepje waar tanden van uit de mond vallen.

Filmische triphop getransformeerd tot akelige suikerspinnen-smooth jazz

Wat is er gebeurd met Bonobo? Op plaat komt de filmische triphop nog altijd prima over, op het Sportveld transformeren de muzikanten het geheel tot een smooth jazz-snoepje waar tanden van uit de mond vallen.

CONCERT
Bonobo, Into The Great Wide Open, Sportveld, vrijdag 2 september 2011

MUZIEK
Al dik een decennium maakt de Britse producer Simon Green onder het moniker Bonobo gelaagde voornamelijk instrumentale triphop, met filmische violen en exotische melodieën. Halverwege zijn carrière besloot hij steeds vaker met een band samen te werken, die de filmische geluidslandschappen vanavond omtoveren in suikerzoete soulfunk.

PLUS
Nog altijd komt het mooiste van Green uit zijn laptop, de gesamplede violen op nummers als Kiara zijn gewoonweg prachtig. Wanneer deze worden afgewisseld met melodieuze overstuurde synthesizer ontstaat er eventjes magie op het Sportveld. En vooruit, hoewel een drumsolo en freejazz saxofoonimprovisatie eigenlijk absolute no-go's zijn, vormen ze een welkome afwisseling op de makke slicke smooth jazz.

MIN
Ja, want dat is wat de meegebrachte muzikanten van het project Bonobo maken. De mierzoete dwarsfluitsolo's en dito zanglijnen zijn zo plakkerig als een marshmellow bij het kampvuur. Wanneer Green de elektronica laat voor wat het is en een basgitaar ter hand neemt - zoals in het toegift - verandert Bonobo muzikaal zelfs in een middelmatige Bevrijdingsfestival-band, maar dan zonder de catchy refreinen of funky breaks. Voor een gastzangeres staat Anderya Triana teveel op de voorgrond, en voor een frontvrouw heeft ze niet genoeg charisma en identiteit.
Ook zijn er vrijwel het gehele optreden telkens storende kraakjes te horen die klinken als een kabelbreuk. Daar kan de band wellicht niets aan doen maar het doet de tanden nog sterker knarsen.

CONCLUSIE
Het is eeuwige zonde dat Green zijn muziek in een akelige suikerspin laat veranderen. Laat hem die slicke band dumpen, een violist inhuren en weer teruggaan naar waar hij goed in is: filmische triphop zonder Steely Dan-aspiraties. Nu is een bezoek aan de tandarts prettiger.

CIJFER:
4

Meer Into The Great Wide Open op de speciale festivalsite.

Nu op 3voor12