Crossing Border: Spraakwaterval van Jennifer Egan werkt aanstekelijk Crossing Border: Spraakwaterval van Jennifer Egan werkt aanstekelijk

Damesfoyer komt stoelen te kort

, Elianne Meijer

Crossing Border: Spraakwaterval van Jennifer Egan werkt aanstekelijk

Damesfoyer komt stoelen te kort

Elianne Meijer ,

In de damesfoyer van de Koninklijke Schouwburg is Jennifer Egan aardig op haar plek. In de zaal louter bewonderaars, mensen die haar ingenieuze laatste boek 'A Visit From the Goon Squad' al hebben gelezen en zich graag laten overdonderen door de spraakwaterval van de Amerikaanse schrijfster. ‘Go for it, kom op het podium zitten, dat zou ik doen!’ zegt Jennifer Egan als alle stoelen vol raken en er nog mensen bij de deur staan. Een jongedame die bijna vijftig is, met een fascinatie voor de Sopranos, Proust en het verstrijken van de tijd.

Damesfoyer komt stoelen te kort

In de damesfoyer van de Koninklijke Schouwburg is Jennifer Egan aardig op haar plek. In de zaal louter bewonderaars, mensen die haar ingenieuze laatste boek 'A Visit From the Goon Squad' al hebben gelezen en zich graag laten overdonderen door de spraakwaterval van de Amerikaanse schrijfster. ‘Go for it, kom op het podium zitten, dat zou ik doen!’ zegt Jennifer Egan als alle stoelen vol raken en er nog mensen bij de deur staan. Een jongedame die bijna vijftig is, met een fascinatie voor de Sopranos, Proust en het verstrijken van de tijd.

GEZIEN
Jennifer Egan, Crossing Border, Queens, 18-11-2011

LITERATUUR
Jennifer Egan (Chicago, 1962) laatste boek A Visit From the Goon Squad (2010) was in Amerika meteen een bestseller. Ze won er de prestigieuze Pulitzer Prize voor fictie mee. De Nederlandse vertaling, Bezoek van de knokploeg, verschijnt dit najaar. Het is een verhalenmozaïek waarin ze haar personages kriskras door de tijd laat reizen, begeleid door een persoonlijk samengestelde soundtrack. Een oude rocker wil een comeback maken en in de toekomst kunnen babies zelf muziek downloaden. Jennifer Egan schreef eerder The Keep, The Invisible Circus, en een verzameling korte verhalen, getiteld Emerald City. Met Look at Me schopte ze het tot de finale van de National Book Award.

PLUS
Jennifer Egan praat zoals ze schrijft: snel, intuitief, glunderend van plezier in waar haar eigen train-of-thought haar mee naar toe neemt. Ze waarschuwt het publiek wel: ‘Mensen krijgen een glazige blik in hun ogen als ik probeer uit te leggen waar mijn roman over gaat’. Prettig, dat ze dat even zegt, want veel wijzer worden we inderdaad niet. Maar voor een publiek dat uit louter bewonderaars bestaat is dat geen probleem, en des te meer komen we te weten over de manier waarop Egan te werk gaat. ‘Geen groots plan,’ zegt ze. Egan krijgt de beste ideeen onder de douche (‘Ik heb ongelooflijk veel water verspild, kan dat wel nu we op een watertekort afstevenen?’), en als ze plotseling opschrijft dat een van haar hoofdpersonen pesticide onder zijn oksels spuit, dan moet ze daar iets mee van zichzelf. Van freaky detail naar het centrum van het verhaal. ‘Net als op het internet: je bent nieuwsgierig naar iets, en opeens zit je er middenin.’

MIN
De inventieve manier waarop Egan haar boek structureert komt alleen tussen de regels door aan bod. Dat is jammer. We hebben het Egan al vergeven dat ze slecht kan uitleggen waar haar boek over gaat, maar dat betekent niet dat ze niets meer te vertellen heeft over de grote lijnen, zoals de rol van muziek in haar boek. Dat het boek vergezeld ging van een complete playlist, bijvoorbeeld, raakt ondergesneeuwd.

CONCLUSIE
Wie de nieuwste roman van Jennifer Egan, A Visit From the Goon Squad, nog niet heeft gelezen, heeft na afloop van het interview nog steeds geen idee waar het boek over gaat. De complexiteit van het boek en haar intuitieve manier van spreken en schrijven maken het niet makkelijk tot een heldere analyse te komen. Maar hoe erg is dat? Een mooi inkijkje in de fantasiewereld van Egan heeft het publiek wel gekregen.

CIJFER:
8

Nu op 3voor12