Crossing Border: Sivert Høyem blijft keurig aan de ketting Crossing Border: Sivert Høyem blijft keurig aan de ketting

Imposante Noor wordt nergens echt angstaanjagend

, Tekst en foto's: Timo Pisart

Crossing Border: Sivert Høyem blijft keurig aan de ketting

Imposante Noor wordt nergens echt angstaanjagend

Tekst en foto's: Timo Pisart ,

Teksten over de duivel, muzikanten gekleed in stijlvol zwart, dubbele gitaarthema's, en een voet op de monitor om een tandje bij te zetten: alle clichés worden van stal getrokken tijdens de duistere rockshow van Sivert Høyem, maar de imposante Noor blijkt poeslief. Telkens klinkt er tussen de nummers een bescheiden "thank you".

Imposante Noor wordt nergens echt angstaanjagend

Teksten over de duivel, muzikanten gekleed in stijlvol zwart, dubbele gitaarthema's, en een voet op de monitor om een tandje bij te zetten: alle clichés worden van stal getrokken tijdens de duistere rockshow van Sivert Høyem, maar de imposante Noor blijkt poeslief. Telkens klinkt er tussen de nummers een bescheiden "thank you".

GEZIEN
Sivert Høyem, Crossing Border, Waterloo, zaterdag 19 november 2011

MUZIEK
Als frontman van de band Madrugada was Høyem jarenlang hét gezicht van de Noorse rockscene, maar na het overlijden van gitarist Robert Burås werd de band die meer dan een miljoen platen heeft verkocht ontmanteld. Sindsdien opereert de zanger alleen nog onder zijn eigen naam, met psychedelische rock en af en toe een rootsy tintje. Zijn laatste plaat Long Slow Distance is de meest duistere tot nu toe.

PLUS
Dit is een steady show van doorgewinterde muzikanten, met de boomlange Sivert Høyem als absoluut middelpunt. Zijn zware bariton-stem - die qua timbre het midden houdt tussen Eddie Vedder en Nick Cave - komt vooral in de lekkere rechtdoorzeerockers tot zijn recht, met als hoogtepunten Give it a Whirl en de Madrugada-eerbetonen Look Away Lucifer en The Kids Are On High Street.

MIN
Het is met bravoure gezongen, hoor, maar wanneer Høyem zogenaamd duistere teksten als "I'm looking for an animal child" of "look away Lucifer" zingt, ziet hij er met zijn hondenoogjes nog volstrekt ongevaarlijk uit, hoe vervaarlijk hij ook met zijn armen zwaait. Tijdens de tranentrekkende ballads als Prisoner of the Road en Warm Inside klinkt hij eerder als een verkouden Eddie Vedder, maar dan met tenenkrommende teksten. Ook de continue stroom aan rock-clichés die uit de kast worden getrokken, bevat geen enkele knipoog maar wordt met een gewichtige, quasi-duistere blik geserveerd. Wanneer Høyem en de twee gitaristen tijdens het slotstuk voor het showelement op de rand van het podium gaan staan rocken, werkt dat nog net niet op de lachspieren, maar ook zeker niet imponerend.

CONCLUSIE
"Release the beast", zingt Høyem in slotnummer Animal Child, maar vanavond blijft het beestje keurig aan de ketting. Sivert Høyem was vandaag eerder een schoothondje dan een bloeddorstige wolf, en zou niet moeten pretenderen anders te zijn. Vooral zijn meer rootsy rocknummers zijn namelijk best lekker.

CIJFER
5,5

Nu op 3voor12