Crossing Border: dEUS 2.0 is een verademing Crossing Border: dEUS 2.0 is een verademing

...maar piekt nét te vroeg

, Timo Pisart

Crossing Border: dEUS 2.0 is een verademing

...maar piekt nét te vroeg

Timo Pisart ,

Meer dan een duivelse grijns heeft Tom Barman niet nodig, om het in openingsnummer The Final Blast al duidelijk te maken. Dit is een fris dEUS op oorlogspad, klaar om de liefhebbers van het vroege materiaal omver te blazen met een grootse stadionwaardige set vol nieuw werk.

...maar piekt nét te vroeg

Meer dan een duivelse grijns heeft Tom Barman niet nodig, om het in openingsnummer The Final Blast al duidelijk te maken. Dit is een fris dEUS op oorlogspad, klaar om de liefhebbers van het vroege materiaal omver te blazen met een grootse stadionwaardige set vol nieuw werk.

CONCERT
dEUS, Crossing Border, Buchanan, vrijdag 18 november 2011

MUZIEK
Fans van het eerste uur zullen zeggen dat er een dEUS van voor Pocket Revolution bestaat, en een dEUS vanaf dat vierde album. Weg waren de avant-gardistische inslag en de bandeloze gekte. Nieuw waren gitarist Mauro Pawlowski, bassist Alan Gevaert en drummer Stephane Misseghers, en daarmee een groovender, meer gestroomlijnd geluid, met nog altijd ruimte voor experiment en snerpende dissonantie. Dit is de eerste Nederlandse show sinds Keep You Close, album nummer drie in deze bezetting, uitkwam en dat zullen we weten. Fuck it, vanavond dus geen greatest hits-show, maar een eigenwijze set met vrijwel alleen werk vanaf Pocket Revolution.

PLUS
Dit is dEUS 2.0: de Vlamingen spelen vanavond een grootse set vol ronkende, goed geoliede rocksongs, en dEUS is geen dieselmotor die tijd nodig heeft om op te starten. Al in opener The Final Blast en het daaropvolgende The Architect blijkt dEUS in topvorm en het plezier spat ervan af. Tom Barman grijnst wanneer hij "money" gromt in Constant Now en zijn ogen op de drummer richt, Misseghers knipoogt welhaast jongensachtig terug. Al gauw is Gevaert van top tot teen doordrenkt van zweet, maar zijn blik blijft euforisch. Het siert de band vooral nieuw werk te spelen, en niet te vervallen in de zoveelste herhalingsoefening.

MIN
En dan, halverwege de set, speelt de band tóch een klassiekertje: Instant Street, een prachtnummer, maar het klinkt bijna gedateerd en oubollig. De akoestische gitaar wordt van stal gehaald en dat is het eerste inkakmoment van de show. Daarna wordt de vaart er het eerste halfuur alleen nog uit gehaald in het voortstuwende Ghost, de nieuwe single. Tijdens het afsluitende drietal Keep You Close, Sister Dew en Pocket Revolution wordt het gas echter niet meer ingetrapt. Toch iets te vroeg gepiekt?

CONCLUSIE
Geen Roses, geen Serpentine, geen Suds & Soda. dEUS sluit haar setlist vanavond af met Bad Timing, de opener van Pocket Revolution en daarmee het begin van een nieuw tijdperk. Daar doen de Vlamingen zelfs in de toegift geen concessies aan, door slechts het gloednieuwe Easy te spelen. Dit was dEUS 2.0, en het was een verademing.

CIJFER
8+

nu op 3voor12