Gruizige C.W. Stoneking door merg en been Gruizige C.W. Stoneking door merg en been

Lima begint lekker loompjes in een bluestint

, tekst Frank Jochemsen, foto's Atze de Vrieze

Gruizige C.W. Stoneking door merg en been

Lima begint lekker loompjes in een bluestint

tekst Frank Jochemsen, foto's Atze de Vrieze ,

C.W. Stoneking klinkt als een zwarte Mississippibluesman van 73, maar hij is een Australiër van 37. Hij gaat gekleed in een smetteloos wit tenue met als opsmuk enkel een vlinderdasje voorgebonden. Hij heeft een gitaar en twee banjo's bij zich. Zijn Primitive Horn Orchestra bestaat uit een trombonist, een trompettist, een slagwerker en een contrabassist die bovendien nog tuba blaast.

Lima begint lekker loompjes in een bluestint

CONCERT
C.W. Stoneking and His Primitive Horn Orchestra, Lowlands Lima, vrijdag 19 augustus 2011

MUZIEK
De blues van C.W. Stoneking is wat je noemt muziek met een context. Zijn blues brengt je terug naar ver vervlogen tijden waarin de pijn en hartenkreten over onderdrukking doorklinken en aanzetten tot rauwe klaagzangen en soms swingende meedeiners. Na een hele rits nominaties viel Stonekings vierde album Jungle Blues (met eigen materiaal) meermaals in de prijzen. Hij trad met een nummer op bij Jools Holland en tourt over de hele wereld.

PLUS
De heren spelen hun materiaal met een gemak waar je jaloers van wordt. De stem van C.W. Stoneking is interessant merkwaardig. Vanaf het begin lijkt hij te breken, de gruizigheid doet pijn aan je keel. Maar hij weet toch een buitengemeen gevarieerd geluid uit zijn keel te raspen. Dat klinkt het meest schrijnend als Stoneking zichzelf op gitaar begeleidt, en alleen op het podium zijn ingetogen klaagzangen door merg en been laat gaan. Ook is het verbijsterend hoe geloofwaardig Stoneking in zijn eentje een duet of tweespraak laat horen. Dat rafelige stemgeluid is echt van elastiek. Zijn latin touch in sommige nummers doet het goed bij het publiek. Dat is zeer gevarieerd in leeftijd en wil bij deze nummers de dijen wel lekker schudden.

MIN
Het wordt in de stukken die Stoneking met zijn Horn Orchestra speelt nergens echt spannend. De emotie blijft een beetje achterwege en de zanger komt soms nogal moeilijk boven de blazers uit.

CONCLUSIE
Stoneking heeft een prachtig bluesgeluid dat mooie zwart-witbeelden en emoties oproept. Hij is echter het sterkste wanneer hij totaal in zijn eentje opereert. Al met al een lekkere lome start in de Lima voor deze editie van Lowlands.

CIJFER:
8

Meer Lowlands op de speciale festivalsite

nu op 3voor12