Kourosh’ liefdesbrief aan twee landen: ‘Ik ben een migrant én een fucking kaaskop’

Nederlands-Iraanse artiest verenigt zijn dubbele identiteit op debuutplaat Bah Bah

Kourosh For You
  • Sam van den Heuvel

Kourosh bracht zijn eerste levensjaar door in een azc, nadat zijn moeder zwanger uit Iran vluchtte. Op zijn debuutplaat Bah Bah plakt de eigenzinnige producer dat familieverhaal, een afwezige vader en twee thuislanden aan elkaar tot een nineties indie-collage. ‘Ik ben een migrant, ik heb allemaal dingen te vertellen.’

Als de geschiedenis net effe anders was gelopen, was Kourosh Noshad Sharifi (33) in 2024 gewoon headliner geweest op Lowlands. Hij was lid van de voorganger van Goldband: Young Pop (met Karel en Milo, nog zonder Boaz), en ook nog dj van de oerversie van de Haagse boyband. De eerste keer Lowlands (de SexyLand-stage) stond-ie nog gewoon achter de dj-booth. Maar al gauw werd Goldband hem te poppy, vertelt hij. ‘Ik ben een migrant, ik heb allemaal dingen te vertellen. Dat is niet de spreekbuis om dat door te vertellen.’

Zijn eigen verhaal vertelt hij nu op zijn debuutalbum Bah Bah, waarop hij zijn familieverhaal als een collage aan elkaar plakt. Dat doet-ie muzikaal ook: catchy popmelodieën, galmende rockgitaren, clubby beats, retro drumcomputers en Iraanse radiosamples gaan samen met een nineties-indiegeluid. Hij maakte het grootste gedeelte van het album met de producer Mucky, de Rotterdammer die wereldhits maakte met Sevdaliza. Protestzangeres Sophie Straat en Mucky, de producer die wereldhits maakte met Sevdaliza, werkten ook mee aan de plaat. 

Accepteer de 'social' cookies voor deze 'spotify'-embed.

cookie-instellingen aanpassen
Bah Bah

De grotere persoon

Kourosh en zijn moeder
© Kourosh

Het verhaal van Kourosh begint al voor zijn geboorte. ‘Iraniërs hebben zoveel tragiek in hun leven gehad. Ze hebben een dramatisch leven’, vertelt hij. Toen zijn moeder zwanger was van Kourosh, is ze gevlucht uit Iran, samen met zijn zus. ‘Mijn vader wist het wel, maar ze had het verder aan niemand verteld, zélfs niet aan haar eigen moeder. Met de bruidsschat van de buurvrouw is ze via Turkije de grens over gevlucht met mannen die hen smokkelden. Mijn moeder dacht af en toe: “Oké, shit, ik ga nu geraped worden.”’ Voordat ze in Nederland terechtkwamen en een jaar in het azc verbleven, zaten ze een tijdje vast in Duitsland. De Duitse rocksong ‘SAMMY’ gaat over die periode. ‘Ze wilden ontsnappen, ze misten mijn vader’, vertelt Kourosh.

Zijn vader reisde een jaar later achter hen aan. ‘Hij heeft in Nederland dertig jaar lang in een staalfabriek gewerkt. Voor de cover van Bah Bah heb ik een stalen plaat van hem gebruikt.’  Wat voor vader hij was? ‘Afwezig,’ antwoordt Kourosh direct. ‘Tussen mijn 12e en 22e heb ik hem niet gezien. Dus maakte ik liedjes over hem, om het gemis te stillen.’ 

Op zijn 22e kreeg Kourosh te horen dat zijn vader ziek was. Het gitaarliedje ‘Rock ‘N Rolla’ gaat over hun eerste ontmoeting na tien jaar. ‘We spraken af bij het Vondelpark. Toen ik hem zag, was ik gewoon… fucking boos. Waar de hél ben je tien jaar lang geweest?!’ Het gesprek verliep niet zoals hij had gehoopt. ‘Hij kon niet inzien dat hij een aandeel had in het feit dat ik hem tien jaar niet had gezien. Daar zing ik ook over: “I should have known that you gave your all, but there wasn't much to give.” Ik moest de grotere persoon zijn.’ 

Zijn vader had een lang ziektebed. ‘In de periode voordat hij overleed, luisterde ik veel naar muziek die hij vet vond: nineties, poprock-muziek, net zoals ik daar als kind ook met hem naar luisterde.’ Die muziek werd de bodem van Bah Bah. ‘Toen hij was overleden, begon ik weer liedjes te schrijven. Toen dacht ik: “Shit, ik had dit zo graag aan hem willen laten horen.”’

Kourosh
© Maud Pelmelay

Toen hij twaalf was, zei zijn moeder: 'Jij bent nu de man in huis.' 'Dat heeft een soort toxic masculinity in mij gevoed. Daardoor durfde ik niet kwetsbaar te zijn. Tegelijkertijd ben ik ook feministisch opgevoed, door twee hele sterke vrouwen, die bezig waren met de maatschappij, politiek en emancipatie. Mijn moeder zei gewoon: “Als je ooit een keer iemand aanraakt, of iets geks doet, denk maar niet dat ik je kom opzoeken in een gevangenis.”

Kourosh had vroeger weinig Iraniërs om hem heen. ‘Als je in een Turkse of Marokkaanse gemeenschap opgroeit, heb je veel voorbeelden om je aan te verhouden. Dat had ik niet. Het was altijd: “Oh, ben je moslim?” en “Heeft je moeder een hoofddoek?”’ Zijn Iraanse gewoontes liet hij daarom liever niet zien. ‘Eerst wilde ik zo Nederlands mogelijk zijn. Dan zette ik mijn moeders Iraanse muziek uit, als ze ons naar voetbal bracht.’ 

Zo kunnen migrantenkinderen een minderwaardigheidscomplex ontwikkelen, zingt hij op ‘FAME’. ‘Je hebt de behoefte om bekend of gezien te worden, zodat je dat gevoel weg kan wassen.’ Daarom omarmt hij op ‘Icarus’, de track die hij maakte met Sophie Straat, juist hoogmoed. ‘Hou je maar klein, pas je maar aan, het is een heel Nederlands ding. Waarom is elke fucking afwasser in Amsterdam nog steeds Afrikaans, bijvoorbeeld? Als migrant mag je best groots denken en naar de zon vliegen. Er zit arrogantie in, maar ik denk dat die gezond is.’ Als noodzakelijke overcompensatie? Hij knikt. ‘Precies.’

Kourosh en Sophie Straat
© Kourosh en Sophie Straat

Onzichtbare wolk

Een deel van zijn familie woont nog in Iran. Hoewel hij in Nederland is geboren en opgegroeid, laat dat land hem niet los. ‘Je bent niet alleen in het hier en nu. In je DNA zit allemaal shit van je voorouders: gevoelens, emoties, herinneringen. Dus met één voet leef ik daar en ben ik onderdeel van die gemeenschap. Het is een soort onzichtbare wolk die om mij heen walst.’

Een deel van zijn familie woont in Los Angeles, waar de grootste Iraanse diaspora ter wereld buiten Iran zelf leeft. Kourosh maakte daar een deel van zijn plaat en merkte op hoe anders die gemeenschap is. ‘Ze zijn heel fucking flashy.’ Hij zingt erover op de openingstrack ‘RICH IN LA’. ‘Ze willen een Mercedes, om daarmee hun status te laten zien.’ En politiek? ‘Er zijn heel veel mensen in L.A. die zeggen: “Trump en Netanyahu gaan Iran bevrijden.”’

Kourosh organiseerde in 2022 een solidariteitsdemonstratie op de Dam, om de vrijheidsprotesten in Iran te steunen. ‘Daar kwamen 2000 mensen. Maar ik heb gezien hoe mensen worden gedoxt, dus ik ben nu een stuk minder vocaal geworden.’ 

Kourosh
© Kourosh

Hij benadrukt hoe complex de situatie is. ‘Er heerst nu een bewind dat de bevolking onderdrukt. Tegelijkertijd willen ook de VS en Israël daar vervanging neerzetten, en die plegen genocide. Dus, wat is dan erger voor de mensen daar?’ Zijn eigen ideeën baseert hij op wat zijn familie daar vindt. ‘Zij leven daar. Ik woon hier in een warm bad. Een warm racistisch bad soms, maar het is wel warm.’ 

Kaaskoppen

Tegenwoordig omarmt hij zijn Iraanse roots, en de Nederlandse net zo goed. ‘Ik ben tot mijn negende opgegroeid in een boerendorp, in Moerkapelle, door een hele lieve christelijke oma en opa. Dus ik ben ook een fucking kaaskop, die van stamppot en krieltjes houdt.’ Kourosh lacht, maar meent het ook. ‘Ik omarm die Moerkapelle-tijd forever. Ik ben niet meer anti. Die splijting moet je lijmen, je moet het bij elkaar brengen.’

En juist daarom draagt de plaat de feestelijke titel. Een Iraanse kreet van vreugde: ‘Bah, baaaaah!’ ‘Als iemand een Iraanse stoofpot heeft gemaakt, en je ruikt de lekkere geurtjes. Als iemand binnenkomt, of iemand belt: “Bah, baaaaah!”’ Kourosh gooit zijn armen in de lucht. ‘Het betekent letterlijk gezegend.'