Fontaines DC is komende zomer voor het eerst headliner op een Nederlands festival, op Best Kept Secret. Zeven jaar was genoeg om een publiek op te bouwen dat gewend is aan deze grillige band die zich aan alle clichés onttrekt en op de top van zijn kunnen is.
‘Fr Fr!’ De goede luisteraar heeft aan twee gemompelde klinkers met een hand half over de microfoon genoeg om te weten wat er van hem/haar verwacht wordt. ‘Palestine!’ klinkt het uit een paar monden. Kijk, Ed Sheeran, zo simpel kan het zijn. De nieuwe grote voorman van de Ierse rockmuziek laat zich niet zoals Bono filmen met de paus, gaat geen duet aan met Nelson Mandela, en toch kan de Ierse onverschrokkenheid je niet ontgaan zijn in de grote Ziggo Dome. Heb je dat moment gezien dat het hele podium baadde in de kleuren van de Ierse vlag? Niet?
Het is amper zeven jaar geleden dat Fontaines DC zich meldde in de popmuziek. Ze waren the boys in the better land en ze zouden big worden. Dat was net voor covid, en ze dreigden voormannen van een pech generatie te worden. Ze kwamen echter de lockdown uit met een volwaardig oeuvre, gevarieerd, origineel, literair. Met ‘I Love You’ schreef Grian Chatten een grillige liefdesverklaring aan zijn door werkloosheid en trauma's geplaagde land, met ‘A Hero's Death’ riep hij zichzelf en zijn land op om niet in het verleden vast te zitten. ‘Life ain't always empty’. Wat bedoelde hij er precies mee? Was het sarcasme? Hoop? Allebei? Kan dat?
Die ongrijpbaarheid maakt Grian Chatten zo'n fascinerende frontman om naar te kijken. Zijn loopjes over de catwalk in Ziggo Dome zijn het ene moment zelfverzekerd, het volgende oogt hij ongemakkelijk. Zijn blik de zaal in straalt uit dat we een laf publiek zijn dat harder moet meezingen. Of nee: hij kijkt tot achter in de Ziggo en ziet tevreden toe hoe goed de songs van het nieuwe album Dopamine Chamber aankomen.
Eenzame Lee Hazlewood
Als de liedjes op Dopamine Chamber iets proberen te doen is het de voorspelbaarheid van de mens onderuit halen. Badend in roze en groen licht laten de Ieren prachtige melodieën doorkrassen met loodzware synthgeluiden, en omgekeerd uit de duistere blokken geluid van ‘Six Shot Morning’ een waanzinnige energie vrij komen. ‘You and I living for a million years.’ In ‘Happy For You’ zingt hij hoe hij met berouwvolle blik en een bos bloemen voor de deur staat, maar bij de aftocht wel zijn sleutel over de autolak haalt.
De nieuwe nummers domineren vanavond de setlist (maar liefst negen stuks), terwijl albums drie en vier met samen elf liedjes min of meer de rest van de pot verdelen. Daarmee is de jeugdige branie van Fontaines zo'n beetje verdwenen. Wie nu het woord postpunk nog gebruikt is echt af, want het zijn juist de trage, shoegazey texturen van songs als ‘Roman Holiday’ en ‘Bug’ die Fontaines typeren. Het knetterende ‘Death Kink’ doet denken aan Sonic Youth in de jaren negentig.
De nieuwe songs staan stuk voor stuk fier overeind en hebben al sleutelposities in de set. Synth heavy ‘Six Shot Morning’ en ‘Marianne’ in de kop, de The Cure achtige hook van ‘Mimesis’ juist richting de finale. ‘Demolition’ je minst favoriete liedje? Think again nadat je het vlak voor ‘Starburster’ hebt horen spelen! En dan is er nog de waanzinnige ballad ‘Where Is Gone’, die zich ook zónder ROSALÍA (flauw hoor) perfect leent om de avond te sluiten, met Grian Chatten als eenzame Lee Hazlewood zonder zijn Nancy Sinatra. 'There's no way I'm going back to how I felt.'
