Jespfur bouwt een thuis van abstracte indie-collages

Zijn experimentele pop is rustgevend en duizelingwekkend tegelijk

Jespfur - Tommy Pointer
  • Sam van den Heuvel

We kennen Jespfur als iemand die moeilijk te vangen is: zijn indiemuziek is een abstracte collage die zweeft in de reverb, voor fans van King Krule en Dean Blunt. Met Iftangible, is hij terug, zijn tweede release op het label van de New Yorkse DIY-cultrapper MIKE. Jespfur schreef in anderhalf jaar een album zonder vast dak boven zijn hoofd, en zo klinkt-ie ook.

Een album? ‘Liever niet’, zegt Jespfur (Jesper Vervoort) over zijn nieuwe werk Iftangible,. Hij noemt het zelf ‘een flow van mixtapes’. Ook de titel laat zich lastig uitleggen: ‘Het voelt bijna als een spreuk, dat larpachtige vind ik cool.’ Zijn muziek is net zo moeilijk in woorden te vangen. Hij werkt als een collagekunstenaar: uit allerlei experimentele sounds bouwt hij ambient soundscapes met grote reverbs, waar opeens korte momenten doorheen prikken die zowaar klinken als een popliedje. Het is rustgevend en duizelingwekkend tegelijk. Extra bijzonder dus, dat zijn muziek internationaal zo succesvol is.

Iftangible, ontstond in anderhalf jaar zonder eigen huis. Jesper verbleef in Londen, L.A. en Nuenen, daarna weer in L.A. en uiteindelijk weer in Nederland. Kortom: leven uit een koffer, en daar koos hij niet zelf voor. ‘Je weet hoe mooi de woningsituatie in Nederland is.’ De muziek verhuisde mee. ‘Zodra je dan eindelijk op een plek bijna thuis voelt, moet je alweer weg. Zo was het eigenlijk ook met de demo’s.’ Dat had ook een voordeel. ‘Als je naar een nummer luistert in een maisveld, komt het heel anders binnen dan op een zolderkamer of in een kelder. Het gaf de opportunity om telkens vanuit een uitgezoomd perspectief te kunnen luisteren. Een supergladde plaat uit een studio van 10.000 dollar per dag, terwijl ik geen huis had, zou niet eerlijk zijn naar het project.’ In die beperkingen schuilt ook schoonheid, vindt hij. ‘Als je met minder dit nog steeds kan laten werken, is dat creativiteit in mijn ogen.’

De afsluiter van Iftangible, is de cinematische track ‘Falcons Flight (onride)’, vernoemd naar de grootste, snelste en langste achtbaan ter wereld. Wat Jesper betreft moet je de rit vooral even googelen: ‘It’s worth the two and a half minutes.’ Voor wie daar geen zin in heeft, vat hij het met liefde ook even samen. ‘Het heeft drie delen: eerst heuveltjes die je een beetje uit het karretje gooien, dan word je keihard een berg opgeschoten en over de cliff gereden, en tot slot volgt de megagrote berg.’ Dat vindt hij mooi aansluiten bij Iftangible,, want alle delen van de rit zijn daarop terug te horen.

‘Falcons Flight (onride)’ ontstond tijdens een jam, waarbij hij zijn gitaar door een Eurorack haalde, een modulaire synth, terwijl een vriend aan de knoppen draaide. ‘Alsof Hans Zimmer opeens in de room appearde.’ Jesper lacht. ‘Voor ons was het heel mooi, maar ook zo droog en zó over de top. Het slaat op de tijd van nu en de media. Tegelijkertijd voelt het ook als een universeel puzzelstuk, dat goed als laatste nummer pastte.’ Het begon zonder plan. ‘Ik ging gewoon wat spelen, een soort van no-brainer. En dat is precies waar leuke dingen gebeuren: bij de no-brainers.'

Accepteer de 'social' cookies voor deze 'spotify'-embed.

cookie-instellingen aanpassen
Iftangible,