Nachtkoningin Alice Olsthoorn wil nu doorpakken

'Life changing.' Zo omschrijft Alice Olsthoorn het afgelopen halfjaar kernachtig. Het queer hyperpop-culticoon stal de show in het allerlaatste uurtje van Noorderslag, diep weggestopt in de kelder, en sindsdien is haar agenda bomvol. Zo'n 25 shows telde de zomer, plus nog een stuk of 20 dj-gigs, en natuurlijk stiefelde ze nog even voorbij in de Adonis tijdens de slotnacht van Lowlands. 'Al mijn dinnen staan daar allemaal,' vertelt ze. 'Ik hoor hen er altijd over vertellen en nu mogen ze er van bij zijn.' Voor het eerst kan ze volledig van haar muziek leven. 'Ik heb wel eens onder de douche gestaan dat ik dat ineens besefte.' zegt ze. 'Dat ik dacht: wow, dit is zo vet, dit is zo cool.'

Zo’n jaar van dankbaarheid, met een afgeladen bunker op Down The Rabbit Hole als absolute piek, dat verplicht tot iets. Nieuwe muziek, welteverstaan. De titeltrack vanSad Bitches, die in november verschijnt, is daar het eerste bewijsstuk van, al is de rest nog volop in beweging. 'Ik love on the fly werken,' zegt ze. 'Het liefst zou ik een nieuw nummer zodra het af is meteen op Spotify zetten, maar zo werkt de industrie helaas niet.'

Wie Olsthoorns podiumpersona kent - fel, gevaarlijk, allesbehalve kwetsbaar - moet misschien even wennen aan wat ze op die plaat laat zien. Vlak voordat de zomer losbarstte, eindigde een relatie van vier jaar, en tussen de shows door bleek er weinig ruimte om dat te verwerken. Tot ze in de studio zat. Een eerste sessie met producer MAZOO liep aanvankelijk vast op een cliché: Olsthoorn probeerde krampachtig 'diep' te schrijven, tot ze bedacht dat dat gewoon niet is hoe ze werkt. 'Ik maak geen diepe teksten, ik ga geen zielig gitaarliedje maken,' zegt ze. 'Als het slecht gaat, duik ik de club in en doe ik een bender van twee dagen. En dan ga ik heel veel huilen.' Niet gezond, geeft ze meteen toe.

Het resultaat is dus geen fluisterballad in de traditie van, zeg, Lana Del Rey. Olsthoorns eigen ijkpunt is minder voor de hand liggend: 'De laatste tijd heb ik allemaal van die Russische hardbass-dingen aan het luisteren. En dat vind ik gewoon vet.' Het hartzeer krijgt zijn plek, maar zodra het eruit is, mag de track weer gewoon losgaan.