Wilson A. valt voor groteske figuren

Een bandnaam is ook maar een bandnaam. Tijdens een fotoshoot in de Rotterdamse haven zagen ze de naam Wilson A. op de zijkant van een schip, en wat bleek: zo heet ook de cokedealer van Ajax-speler Promes, die zo in het Parool werd aangeduid. Thijs vindt dat wel een mooie manier om iemands naam te spellen: een soort schijnanonimiteit, waarbij je meteen herkent wie iemand is, maar hem nooit zou kunnen opsporen. Bijna alles over iemand is al bekend, en tegelijk niets.

De fascinatie voor opvallende figuren gaat verder dan hun naam: neem de titel van hun nieuwe EP, Charlie Sheen ,die verwijst naar de acteur die na een periode van heftig middelengebruik, nét weer nuchter, met een giga dosis zelfvertrouwen, de meest bizarre uitspraken in interviews deed. Dat soort ‘false bravado’ wilde de band per se in hun uit de hand gelopen garagerock stoppen. De openingstrack is daar het duidelijkste bewijs van. ‘Stel dat wij een anime zouden zijn, wat voor intro-tune zouden we dan hebben?’ Het antwoord werd ‘Wilsons At The Door’, hun zelfverklaarde Ghostbusters-anthem en meteen de opener van Charlie Sheen.

Naast die fascinatie voor groteske figuren schuilt er nog een tweede obsessie in de EP: reclamejingles. Daar zit volgens Thijs een soort doodse vrolijkheid in: mensen die doen alsof ze het perfecte leven leiden, terwijl het eigenlijk afgrijselijk is. Muzikaal viel alles op zijn plek toen bandlid Ryan op een repetitie binnenliep en doodleuk verkondigde: ‘Ik heb een synthesizer van 3000 euro gekocht, dus kunnen we daar iets mee doen?’ Dat konden ze zeker, en de synth gaf de band in één klap iets manisch, iets megalomaans. En met die sound viel alles op z’n plek: 'dit is echt wie wij zijn, wat wij willen maken,' zegt Thijs over de EP. 'Dit is echt heel erg van ons.' 

Dat komt goed uit, met de Popronde voor de deur en een druk schema voor Wilson A. Daarna moet een album volgen en hopelijk de stap richting grotere festivals, ook in het buitenland. Maar hoe groots het geluid ook moge worden, één ding blijft overeind: ‘Er zit wel echt een soort kracht en aandacht voor de lyrics in, die ik interessant vind,’ zegt Thijs. ‘Misschien een overblijfsel van die boekenclub.’