Dit zijn onze 20 favoriete sets van Draaimolen 2026

Een 24-jarige knul (ja, echt een knul) die zijn hot cues werkelijk staat te mishandelen: razendsnel mept hij erop terwijl hij de pitch omhoog en naar beneden gooit, om zo zelf breaks te creëren in nogal wilde baile funk. Fun!

Na een bewogen carrière heeft hij zijn eigen niche gevonden, nuchter en met overduidelijk liefde voor de muziek, maar vaak wel voor een ouder publiek dat hem al heel lang volgt, en is hij niet zo vaak op dit soort edgy spots te zien. Waarom eigenlijk niet? Dimitri bewijst nog altijd een heel goede house-dj te zijn die zich niet gedwongen voelt hitjes te draaien, maar kiest voor percussieve deep house die teast en zuigt. 

Zij was jarenlang zijn manager voor ze begon te releasen op AD93, de labels van Mall Grab en George Daniel (The 1975), dus ze kennen elkaar door en door. Samen laten ze horen dat de Detroit techno niet erg veraf ligt van de disco, al is het een Zweedse banger van Axel Boman die de meeste schade aanricht. Rest de vraag: draait-ie hem? Zeker, als laatste, na New Order's 'Blue Monday', volgt 'Good Life'.

Errorsmith en Fiedel zijn gezegend met een heel eigen voorliefde voor plagende dancetracks. Dat gaat van de kippengeluiden in Mu’s ‘Paris Hilton’ (een fantastisch hysterische productie op Output Records) tot Justice’s ‘Stress’, maar net zo goed weer terug naar een gospel-house-plaat met Candi Staton vocals en een euforische hedendaagse italo tune van Terr. Nerdy fun.

 Al in de vroege uurtjes staat het vol bij de AURA-stage (voor de tweede maal door het Britse label TIMEDANCE gehost) bij Tilbugse dj Annebel en de coole Britse Carré. Ze gooien de ene na de andere basskraker op, en vinden elkaar in de zwaarste tunes voor een publiek dat met liefde de pleurisregen trotseert.

Benny Rodrigues' twee summer of love dendert voort. Na mooie gigs op Dekmantel en Lowlands is hij hier gekoppeld aan absolute techno royalty, Rolando. Natuurlijk hangt diens grote klassieker ‘Knights Of The Jaguar' de hele tijd in de lucht, maar ook de weg er naartoe is een Detroit masterclass. Uiteindelijk is daar het knikje van Benny, alsof het geen retorische vraag was.

Dat technoproducer Doltz uit Japan komt brengt hem al snel in het vakje ‘DJ Nobu' en ‘Wata Igarashi', maar eenmaal in de Tunnel blijkt zijn liveset toch een stukje intenser. Om niet te zeggen: het betere zaagwerk. De alarmgeluiden vliegen je om de oren, en zelfs de herinnering aan electroclash-act Motor (wie kent ze nog!) komt even op. Voor de een net een tikkeltje te lomp, voor een heleboel mensen de ideale set om de motor van de dag daadwerkelijk aan de praat te krijgen.

Een saxofonist die met een indrukwekkende circulaire ademhalingstechniek improviseert over beats uit zijn computer. Zijn rauwe elektronische loops vragen om vervormde klanken en drones uit zijn saxofoon.

Een Australisch trio dat zelfs op Draaimolen een vreemde eend in de bijt is: drie zestigers die al hun hele carrière samen langgerekte improvisaties doen op contrabas, piano en drums. Ze vergroten het contrast tussen licht en donker alsmaar uit, totdat de pianist alleen nog maar zit te donderen in het basregister. 

Zaterdagmiddag om 13:00 staat Timedance-headhoncho. Batu voor een nog vrijwel leeg veld Miles Davis met Aja Monet te mixen. De Amerikaanse beat-dichter verhaalt over de perverse wisselwerking tussen de Amerikaanse zucht naar oorlog en de scroll-obsessie van de moderne maatschappij. Weer eens wat anders dan ‘jack your body’, en Batu legt met zijn vier uur opening een stevig (en loodzwaar) fundament onder de dag.

De Duitse producer Polygonia staat bekend om haar zinnenprikkelende subtiele producties, met fonkelende elementjes die als kleine vlindertjes om je hoofd dwarrelen. Ze heeft voor de gelegenheid drummer Simon Popp meegenomen, opgepikt uit de jazzscene van München. Af en toe drukt hij haar zelfs even helemaal weg en verlang je naar de subtiliteit van een drumcomputer, en toch werkt het ook weer wel.

Ze komen allebei uit Berlijn, de welbekende Berghain-resident Fadi Mohem en zijn sparpartner vandaag, Richard Akingbehin, dubtechnoman extraordinaire. Ze vinden elkaar in hypnotische grooves die doorrollen, dubtechno en technoplaten waarvan de dromerigheid nog eens extra wordt benadrukt door die glinsterende, blauwe lichten van het imponerende stage-design van de Aura. Vrij fantastische match.

De live-act van Ricardo Tobar (je weet wel, Border Community, het label van James Holden dat ons ook Nathan Fake bracht). Naast Tobar staat zijn Canadese vriend Adam Marshall. Muziek van het duo was er nog niet, maar hun album komt op enig moment uit bij het Rotterdamse label Nous’Klaer en klinkt schitterend, vol fraaie struikelende beats met glitchy melodieën. 

We hadden het nog niet eens gehad over het nieuwe ontwerp van The Pit! Een groot zeil dat ademt op de cadans van de wind, en ’s nachts een grid aan lampjes blijkt te herbergen. Het duurt effe voordat we daarvan kunnen genieten, maar bij Verraco’s liveproject Hyperverbena is het zo ver: het kleurt blauw en rood terwijl emo-melodieën botsen op vreemde percussiesalvo’s, machinaal gedreun, gepiep en geknars. Wauwie!

Wat een weelde aan sterke live-optredens op zde zaterdag van Draaimolen. We noteren ook nog de hyperstrakke onderkoelde technoset van Altinbas, de sinistere ondertoon dik aangezet door het stagedesign dat blauw oplicht in de nacht.

Het drie uur durende Wheel of Fortune van CCL, rRoxymore, Nono Gigsta en Marylou (vooral die eerste is een graag geziene gast op Draaimolen) is een vroeg hoogtepunt. Eerlijk gezegd hadden we niet verwacht dat die er zo het gas op zouden gooien. Het rad van fortuin landt op footwork, liquid drum ’n bass van Calibre (met Sun Ra-sample!), een flard Little Dragon’s ‘Ritual Union’ en zelfs een bonafide Goldie-hit. Ah, inmiddels is het rad op Massive Attack’s ’Teardrop’ geland én we eindigen met ‘Les Fleurs’, het type platen dat je ook in de finale van een allnighter zou verwachten.

Ook bekend in de dubstep-hoek is Darwin: zelfs technotempel Berghain maakt plaats voor haar bass-feesten, maar ditmaal mag ze haar techno-kant opzoeken met Mama Snake in de Tunnel.  Stonden ze net nog 140BPM diepe techno te vlammen, nu zitten ze drie versnellingen hoger voor een halfuur gewelddadige breakbeats en zinderende drum ’n bass. SICK!

© Timo Pisart

Een local hero die op Draaimolen zijn live-set primeurt. Wat een vibe hier in de Pit: de mensen juichen niet alleen op de obvious momenten, als French II een wobbly drop uit zijn apparatuur trekt, maar ook soms zomaar op rustige momenten, gekleurd door scherpe, post-dubstep shuffle breaks. Het zijn grotendeels nieuwe producties, samengevoegd tot een dynamische set van een uur.

© Alicia Karsonopoero

Ze gaan na Mama Snake en Darwin in de Tunnel direct omlaag qua tempo, maar laten de boel exploderen qua intensiteit. Dat ligt zeker ook aan de totale klanken-rijkheid die ze uit hun synths trekken: ze slaan op hol, zoemen en zuigen, klinken soms bloedjemooi en dan weer ronduit kwaadaardig, met arpeggio’s waarvan je werkelijk niet begrijpt hoe ze uit die machines tevoorschijn worden getoverd. 

Adiel en Garçon begonnen hun set ook met Shackleton, met de heftige gebroken plaat ‘Hamas Rule’. Ze besluiten de avond en het festival met een negen minuten klokkende track van Steve Moore (‘Zero-Point Field’) die juist perfect flowt, met een filmische ruimtelijkheid en een waanzinnige open break in het midden. Een echte landingsplaat, die zowel voor degenen die diep in het zakje gewroet hebben als voor de broodnuchteren tot tranen toe roert.