Harry Styles trapt ArenA-marathon af met nieuwe trucs

‘Dankjewel dat jullie hier zijn vanavond!’ En kort daarvoor: ‘Toen ik hier aankwam had ik even dat gevoel weer klein te zijn, wanneer je niet zeker weet of mensen wel komen opdagen voor je verjaardagsfeestje.’ Ach gossie. Harry Styles moet inderdaad de afgelopen dagen op z’n nagels hebben zitten bijten: de kaarten voor zijn tiendaagse concertresidentie in de Johan Cruijff ArenA zijn nog niet uitverkocht, fans dumpen hun overtollige tickets voor bodemprijzen en dat leefde zozeer dat op TikTok en Instagram al uitgebreid werd gespeculeerd over zijn ‘flop era’. Zelfs door fans!

Daar merk je gelukkig allemaal niks van, wanneer je de ArenA binnenloopt voor deze aller-aller-allereerste avond van zijn Together Together-tour (inderdaad, Amsterdam heeft zelfs voorrang op Londen). De ArenA zit tjokvol excited fans, die zich hebben uitgedost in glitterjurken, felroze boa’s en stropdassen. Blijkbaar werd er zelfs uitgebreid gekampeerd voor de ArenA (op TikTok circuleren video’s van betraande fans die desondanks niet vooraan kwamen te staan), en op Harry’s vraag ‘wie er niet uit Amsterdam komt?!’ laait er inderdaad een trommelvliesverscheurend gegil op. ‘Zwitserland, komt er nog iemand uit Zwitserland? En Schotland?’ ‘Aaaaaah!’

Dat er letterlijk fans vanuit heel Europa zijn afgereisd, zegt ook wel wat over zijn starpower: vanuit One Direction heeft Harry Styles,  met zijn licht edgy looks en supercharmante uitstraling, zich ontwikkeld tot één van de allergrootste hedendaagse popartiesten. En die aandacht koestert hij duidelijk: zo legt hij halverwege de boel minutenlang stil om zijn fans uitgebreid te begroeten, kushandjes uit te delen en sympathieke praatjes te maken vanaf het podium. Wanneer hij ontdekt dat er een fan jarig is? Ja, dan laat hij het hele stadion een verjaardagsliedje zingen voor de jarige Janna. Houdt een andere fan in het linkervak een bordje omhoog dat ze haar moeder kwijt is, dan laat Harry die in recordtempo opspeuren door zijn andere fans. Cute!

Een stipje op de catwalk

Bijna drie jaar geleden is het, sinds hij voor het laatst in dit stadion stond. ‘Maar ik ben ouder geworden, en het podium groter.’ Dat klopt: er staat een werkelijk reusachtige LED-catwalk in de vorm van een kruiskozijn. Die licht op als de Rainbow Road terwijl Harry er in z’n uppie overheen racet, gevolgd door een grote spotlight. Opmerkelijk: waar grote sterren zoals Taylor Swift, Beyoncé, Kendrick & SZA de ArenA vulden met een peloton aan dansers, bewegende podiumdelen en spectaculaire showelementen, heeft Harry niet eens de dansers mee van z’n epische BRIT Awards show. De focus ligt vooral op de liedjes die hij brengt met zijn negenkoppige band, met Harry als rondzoevend stipje op de verder vaak (wel heel erg) lege catwalk.

Dansen op stadionformaat

En hoewel die invloeden in het eerste blok nog wat subtiel doorsijpelen, hoor je meteen dat-ie zich op zijn laatste plaat Kiss, All The Time. Disco, Occassionally liet inspireren door doorgetrokken nachten in Berlijn en LCD Soundsystem: opener ‘Are You Listening Yet?’ is een dancepunky liedje waarin-ie zijn innerlijke James Murphy channelt, verlicht door psychedelische visuals en een batterij aan lichten die zelfs in de geluidstorens blijken te hangen.

Aanvankelijk blijft het nog een tikkeltje vlakjes, oogt Harry nog wat zenuwachtig en blijft de catwalk voornamelijk leeg, met enkel de blazerssectie die swingend losbreekt van het hoofdpodium tijdens een four-to-the-floorversie van ‘Watermelon Sugar’. Maar na een klein uurtje gebeurt het. ‘Amsterdam, zijn jullie klaar om te dansen?’, klinkt het. Om even later alle instrumenten en in een cirkel midden op de catwalk te laten plaatsen, waar enkele dansers ook uitbundig om de synthesizers heen beginnen te feesten en te springen. Dan is het ook donker geworden, tonen de schermen beelden van kneuterige Britse raves in de jaren negentig en flitst het lichtplan in bloedrood.

En dan hoor je al zijn nieuwe invloeden voorbij flitsen: popliedje-met-discobas ‘Taste Back’ krijgt een flard van de ultieme dansvloerklassieker ‘Born Slippy’ mee (een tikkeltje te abrupt, maar soit), nieuwtje ‘Treat People With Kindness’ wordt zelfs totaal vervlochten met ‘This Must Be The Place’ van Talking Heads. ‘Dance No More’ is een ode aan de club-dj. En dan zijn er nog de vele LCD Soundsystem knipogen: de lange synthy break van ‘Pop’ bijvoorbeeld, het 1975-esque popliedje ‘American Girls’ wordt zelfs ingeleid door een lang instrumentaal synthintro volgens het LCD-boekje (en is dat nou dezelfde vlakke mic die James Murphy ook altijd meeneemt?!).Dat klinkt soms nog wat geforceerd, maar het is wel degelijk cool dat-ie die referenties naar stadionformaat probeert te vertalen.

Euforische ontlading

Maar liefst tien liedjes doet hij van de nieuwe plaat, die aanvankelijk best lauwtjes werd ontvangen (binnen twee weken viel—ie uit de Spotify Top 50). Hoe werken die? Gemengd, het zijn naast de hits (die regelmatig door een krakende geluidstoren worden gepest!) vooral de dansbare liedjes vanaf ‘Ready Steady Go!’ die het meeste effect sorteren. Met als hoogtepunt ‘Aperture’, die elektronische poptrack die eigenlijk nog het best het gevoel van de club vertaalt naar stadionformaat: met een minutenlange opbouw naar het moment dat de synthlijnen rondzoeven, de reusachtige lichtmuur die dan losbarst als een reusachtige discobal, en Harry die in zijn stadionwaardige refrein nog eens benadrukt hoe warm en liefdevol de dansvloer kan zijn. Dan lijkt de ontlading eindelijk ook bij hemzelf binnen te komen.

Daarna is het tijd voor hitdrietrapsraket ‘Sign Of The Times’, het prachtig gezongen ‘Matilda’ (overigens met het krakende geluid dat meerdere hits vandaag teisterde) en slotsong ‘As It Was’. Die ontspoort aan het einde nog even vrolijk, wanneer Harry onder luid gejuich supersnelle sprints trekt over de catwalk om vervolgens, poef, van het podium te verdwijnen. Waarom ook te lang gedag te zeggen? Hij heeft immers nog een hele hoop shows te gaan.