Olivia Dean: easy listening-popster is de rust zelve in de Ziggo Dome
Londense popzangeres is charismatisch én losjes, maar haar band kleurt iets teveel binnen de lijntjes
Dankzij The Art Of Loving is Olivia Dean een heus streamingkanon geworden: ze heeft momenteel drie (!) hits op Nederlandse bodem. Gisteravond speelde ze de eerste van twee shows in de Ziggo Dome. Daar liet de Londense popzangeres zien dat het sterrendom haar past als een maatpak, maar dat haar band nog wel iets meer buiten de lijntjes mag kleuren.
‘Heeft iemand ons eerder zien spelen?’ Gejoel. ‘Zijn er ook nieuwe mensen in de zaal?’ Oorverdovend geluid. Wauw, wat is er veel gebeurd sinds de vorige keer dat Olivia Dean in Nederland speelde: debuutalbum Messy was een aangename retro-popplaat waarmee de Londense zangeres in 2024 al tweemaal de Paradiso uitverkocht, maar met opvolger The Art Of Loving is ze officieel omarmd door het grote publiek. Op het moment van schrijven staat Olivia Dean niet één, niet twee, maar driemaal (!) in de Nederlandse Spotify Top 50: natuurlijk met ‘Man I Need’, het aangename sophisti-popliedje waarmee Dean haar allereerste nummer één hit scoorde, van Nederland en België tot aan IJsland (de Spotify-teller is al voorbij de 1 miljard streams geschoten). Maar ook met ‘Rein Me In’, een rootsy duet met singer-songrocker Sam Fender, en ook het flirterige ‘So Easy (To Fall In Love)’ staat in de hitlijsten (respectievelijk op nummer 18, 11 en 24).
Easy listening-pop voor het streamingtijdperk
Misschien is dat zo gek nog niet: haar easy listening retropop is de ultieme streamingmuziek, een combinatie van soul, pop, jazz en hier een daar een vleugje bossa nova die bijzonder aangenaam in het gehoor ligt. Eerder Norah Jones dan Amy Winehouse, zeg maar (en bovendien kun je er ontzettend lekker op koken!). Daarmee heeft ze tweemaal de Ziggo Dome uitverkocht (in juni komt ze weer terug, na een rondje langs o.a. Duitsland, Scandinavië en Polen).
Gemakkelijk om van te houden
Best bijzonder eigenlijk, hoe snel ze die sound weet te vertalen naar zo’n groot podium: in een glamoureuze glitterjurk staat ze in de spotlights met een negenkoppige band, inclusief blazerstrio en achtergrondzangeressen en zijzelf geprojecteerd op het grote witte doek achter haar. Zeker die eerste liedjes – een paar van de sterkste van The Art Of Loving – spatten van het podium: superhit ‘Nice To Each Other’, dat wel een beetje aan Fleetwood Mac doet denken, ‘Lady Lady én ‘So Easy (To Fall In Love)’.
‘I’m easy to love,’ zingt ze daarin. En da’s zo’n beetje de samenvatting van deze avond: Olivia Dean is gemakkelijk om van te houden. Ten eerste vanwege haar zang: niet zo rauw of virtuoos als, zeg, Amy Winehouse of RAYE (waarmee ze regelmatig wordt vergeleken), maar met een aangename snik die juist in haar lage register verrukkelijk klinkt. Ze oogt charmant, ontspannen, losjes, alsof het sterrendom haar moeiteloos komt aanwaaien. Dat straalt in alles door, van haar easy breezy podiumpresence en haar tussenpraatjes tot aan de relatief volwassen inhoud van haar liedjes, over jezelf liefhebben, het omarmen van imperfecties en dankbaar zijn voor verloren tijd en stukgelopen relaties (‘geen enkel moment is echt verloren’, kondigt ze ‘Time’ aan). Vaak kun je haar door de zang heen horen glimlachen.
Nog iets meer pit
‘Let Alone The One You Love’ is relatief wat pittiger: ‘If you knew me at all, you wouldn’t try to keep me small,’ zingt ze geanimeerd, voordat ze overstapt op een trio akoestische liedjes op de frontstage, waarvan het minimalistische ‘UFO’ met vocal processing de beste is, een kleine variatie op haar gebruikelijke geluid. Drama zit ook in het ietwat bombastische ‘Loud’, een ballad op de B-stage in een gigantische witte prinsessenjurk.
Die drama is zeker lekker, omdat de liedjes ‘Echo’ en ‘Time’ ervoor ietwat niksige blazerssolo’s kregen die maar nergens heen wilden gaan, en haar functionele band gedurende de hele wel heel erg binnen de lijntjes kleurt. Neem 'Baby Steps': hartstikke cool, de onthulling van die grote glinsterende discobal in het dak, maar dat moment had nóg meer impact kunnen hebben als ze deze disco light-versie iets swingender hadden gespeeld. Die Curtis Mayfield-cover, idem dito. Leg het naast de Motownklassiekers en soulhelden waardoor Dean zich laat inspireren, en de arrangementen steken regelmatig te flets, te waterig af. Speelt ze de B-sides van haar platen en niet de hits, dan wil de aandacht nog wel eens wegzakken.
Ach, het zijn de groeipijntjes van in één klap doorstoten naar zulke grote zalen. Daartegenover staat: Olivia Dean heeft starpower voor tien, en haar boodschap resoneert ook keihard bij het overwegend jonge, vrouwelijke publiek. ‘It isn’t perfect, but it might be,’ zingt ze in de finale. En inderdaad: da's ook wel de conclusie na vanavond. Deze ster zal waarschijnlijk alleen nog maar feller gaan stralen.