DTRH26: Little Simz vormt haat om in liefde
De verhaallijn is leidend bij de Britse rapper
Zo haatvol als Little Simz haar show start, zo liefdevol zal ze het podium uiteindelijk verlaten. Het is een intrigerende én feestelijke headline-show met een heldere verhaallijn (en een ommetje in club Simbi).
Wat een sardonische genoegdoening moet het geven, om tienduizenden mensen mee te laten brullen dat je een gore vieze ‘THIEF!!!!’ bent. Little Simz doet het al bij het openingsnummer van haar show als headliner op Down The Rabbit Hole. Die dief, die klootzak met een god complex, dat is natuurlijk Inflo, de man die ze al haar hele leven kent, de man die ze 1,7 miljoen pond leende om dat ene spectaculaire SAULT-optreden te financieren, én een Little Simz-album dat er nooit is gekomen.
Maar ouch, hij betaalde nooit de volle mep terug, en zij kwam dusdanig in de financiële problemen dat ze haar belastingaanslag niet kon betalen en baseerde vervolgens haar hele laatste album Lotus erop. Het is de meest markante beef van de Britse muziekindustrie van de afgelopen jaren, en Inflo reageerde ook weer op Lotus met een (nogal haatdragende?!) gospelplaat.
Die twee werkten samen vanaf Grey Area (2019). Daarvoor stond Simz vooral bekend als een technisch begaafde underground-rapper. Inflo hielp haar geluid compleet te transformeren, met een live-feel vol soul, funk, gospel- en afrobeat-invloeden, met orkestrale arrangementen, met een wijds en filmisch geluid. Na drie songs van Lotus laat Simz vanavond dat majestueuze geluid horen waar Inflo en zij zo goed op samengingen met ‘Two Worlds Apart’ (inclusief Smokey Robinson-sample), het pijnlijke ‘I Love You, I Hate You’ over haar afwezige vader, en ‘Introvert’.
Helaas komen de mooiste details (het koor, de harp, het orkest, de saxofoon) van een tape, maar ze heeft wel degelijk een goede, groovy basisband, waarvan de bassiste het meest mag shinen met een stel superslicke solo’s en afrobeat-lijnen die de heupen tot bewegen dwingen.
Ook indrukwekkend is ‘Venom’, grime meets triphop die kraakhelder onheilspellend klinkt, over seksisme in de rapwereld, waar Simz even laat horen twee keer zo snel te kunnen rappen als al die neppe rappers. ‘It’s a woman’s world, so to speak. Pussy, you sour. Never givin' credit where it’s due ‘cause you don’t like pussy in power.’
Little Simz weet hoe ze het verhaal van deze show moet opbouwen. Dus doen we een ‘pit stop bij club Simbi’, waarvoor de band het toneel verlaat en zij achter een dj-booth plaatsneemt. Een beetje mal is het wel, echt veel lijkt ze niet op die draaitafels te doen, maar dit is wel degelijk het juiste moment voor een stukje publieksparticipatie (woep woep!) op afrofuturistische clubbangers ‘Mood Swings’, ‘SOS’ en ‘Open Arms’. Vanuit daar komt ze bij de empowering afrobeat van ‘Lion’ en ‘Point and Kill’, een viering van haar Nigeriaanse identiteit, uiteindelijk uit bij de liefde. Zo cute hoe ze in ‘Woman’ langs de barriers loopt, pretoogjes, handjes vastgrijpt en momenten pakt met meiden.
‘I think love is forgiving yourself’, draagt ze a capella voor. Want hoe boos ze ook is, uiteindelijk moet liefde haat overwinnen. Om heel Beuningen de gospel mee te laten neurieën: ‘Wishing that the love would set us free.’