Down The Rabbit Hole 2026: de twaalf beste acts van de zaterdag

© Sabrine Baakman

‘Choo choo!’ Allemaal aan boord van de stoomtrein van Sierra Ferrell uit Nashville, die geregeld aan de lijn hangt met Zach Bryan, Post Malone, Diplo en Shaboozey. Wanneer popsterren aan de country willen, lenen ze graag een onsje credibility van deze freight train-hoppende ex-junk. Ze pakt het veld van de Hotot niet per se in met haar Appalachian folk en traditiegetrouwe cowboyband (fiddle, contrabas, mandoline, pedalsteel), daarvoor is dit toch een betrekkelijk onbekende act op een mega-stage. Maar ziedaar, ze wint heel wat zieltjes en krijgt op het heuveltje zelfs een mega linedance voor elkaar, zonder erom te hoeven vragen. Heel charming, zin om dit eens in een Paradiso vol cowboyhoeden te zien. (Timo Pisart)

© Sabrine Baakman

Wie zou toch de 🌪️  zijn in het blokkenschema, de geheime gast van de Holding? Ah, zo te zien was dat geen groot geheim, want het punkhok van Down The Rabbit Hole is ongeveer vier maatjes te klein voor wervelwind en alleskunner Zep Barnasconi. Zijn laatste EP is net effe anders dan we van hem kenden, meer richting de ingehouden emo rock/rap a la Twenty One Pilots. Die liedjes zijn niet allemaal even sterk, maar ZEP is zo’n natuurkracht dat dat live eigenlijk nauwelijks van belang blijkt: de energie vandaag gaat door het dak. Deze kerel is in z’n jeugd waarschijnlijk in een ketel Red Bull gevallen, telkens weer duikt hij (met zijn BRAT-groene basgitaar) de barrier in met de vraag of we nóg wat harder kunnen. Ja, graag, ZEP! Van nu-metal rap in de hoogste versnelling door naar een blokje breek-de-tent-af-dance: The Prodigy-achtige bigbeat, dubstep en drum ’n bass, waarop hij als Animal amen breaks staat mee te hakken. Of-ie er nog eentje mag doen? Van dik hout zaagt men planken! (Timo Pisart) 

© Marijn Davids

Rara, hoe kan het dat All Them Witches alle ingrediënten heeft (een kiloton aan gitaarsolo’s, een violist met cowboyhoed en een bluesrockbariton bij wie het zompige moeraswater van Nashville, Tennessee duidelijk door z’n aderen stroomt) om een hele vervelende bluesrockband te zijn… en dit toch binnenkomt als een stoomwals? Welja, omdat deze vierkoppige band óók razend psychedelisch, heavy en heady is. Niet de psychedelica van King Gizzard, of de moshpitmenners van Psychedelic Porn Crumpets. Nee, gevieren spelen ze supersolide bluesrockgrooves die dikwijls hypnotisch, soms zelf behoorlijk log worden gespeeld. Neem die looooooodzware psychedelische stoner metal riffs in ‘Red Rocking Chair’, de trage groove waarin de band diep voorovergebogen inhaakt en die je enkel over je heen kunt laten walsen als een stoomtrein, enkeltje Roadburn. De vingers plooien als het ware vanzelf in een bokkengroet. (Malou Miedema) 

© Sabrine Baakman

Rechtstreeks uit de pub is daar The Mary Wallopers. De zeskoppige band uit Dundalk maakt traditionele Ierse muziek, die ook al op Noorderslag, Best Kept Secret en Into The Great Wide Open een groot succes waren. Want ja, ook op een handtrommel, Uilleann pipes (de Ierse versie van een doedelzak) en een tin whistle kan je gewoon keihard moshen. We love Ierse tradities! En The Mary Wallopers houden ook van de Nederlandse: ineens mompelt de band een stukje van ‘Met Romana Op De Scooter’... wat??! All the craic aside, ze hebben weldegelijk wat zinnigs te zeggen: ‘Rich Man And The Poor Man’ wordt aangekondigd met een uithaal naar Elon Musk: ‘It’s about what happens to rich people when they die. In the case of Elon Musk it cannot happen quick enough.’ Ze beginnen veel nummers heel traag, met een paar slagen op de gitaar en die snerpende, behendige stemmetjes van de twee frontmannen (die trouwens broers zijn), en dan ineens barst het los (zoals op ‘Eileen Og’): dé formule voor een moshpit. De twee broers zorgen voor vrijwel alle energie op het podium. De rest van de band staat vooral rustig hun instrument te bespelen; zonder de broers had de band beter in de pub kunnen blijven. (Lisa Franssen)

© Marijn Davids

‘Lang leve Luxemburg!’, laat Frans Kalf het publiek op de Bossa Nova uit volle borst meezingen. Een ode aan een vergeten land, gezongen door de Nederbelg die in Gent helemaal zijn plek heeft gevonden. Kalf heeft pas twee singles op zak – ‘Terwijl Je Voor Me Stond’ en ‘Nou En’ – maar inderdaad, nou en?! Wie heeft er streams nodig als je zoiets puurs in je donder hebt? Het brede Bossa Nova-podium voelt voor Kalf misschien een tikje te ruim voor zijn intieme universum, maar hij lost dat op door de hele meute lekker op het podium uit te nodigen. En dat is precies de charme van deze man. Hij zweeft ergens tussen de dramatiek van Jacques Brel en de ongrijpbare wereld van Spinvis. Of hij het nu heeft over zijn denkbeeldige hondje Beessie of een kwetsbaar liefdesliedje: het voelt allemaal op en top persoonlijk. Zo zie je maar: met zo’n eerlijke blik op de wereld verdient zelfs een vergeten land als Luxemburg een staande ovatie. (Marit Rijkeboer)

© Marijn Davids

Baxter heeft de Saturday Night Fever te pakken. Op de schermen: het glitterende grid van een discodansvloer, want de voetjes mogen van de vloer. ‘This is a democracy of freaks’, blaft hij in z’n eerste liedje, suggestief het jasje van z’n schouders trekkend, rondzwierend, blouseknoopje open, etcetera. En er klinken four-to-the-floor-kicks, disco synths, koortjes, plakbassen, strijkers uit het doosje. Kortom: dansen, gek!

Da’s de richting waarin de 54-jarige, Britse cynicus is geslagen op z’n laatste plaat, en het mag gezegd worden: deze dansschoenen passen hem uitstekend. Dus vliegt het jasje binnen de kortste keren uit, zwierend met z’n blouse open op standje Jack Sparrow, powerposend als een dronken tai chi-leraar terwijl hij zich met open armen laaft aan het applaus. Meer, gebaart hij. Sure, Baxter, have it all! Prachtig is die interactie met de zaal: na een energie-afdaling via z’n oude tracks breekt de boel echt open na ‘Cocaine Man’, met synths die flikkeren in het licht van de witte spots. En dan z’n laatste drieklapper: eerst ‘Allbarone’ met z’n sleazy electrosynths, ‘Schadenfreude’ met epische climax vol echoënde koortjes en robotische stemmetjes, en een scream-a-long bij de track die hij inzong voor Fred Again..: ‘Where are my friends? You are definitely my friends, and this is the first day of me realising I’m not alone. Fucking scream!’ ‘AAAAAAAAAH!’. Well played, Baxter. (Malou Miedema)

© Sabrine Baakman

‘This is pirate radio broadcasting,’ blijft tussen de nummers door uit de speakers schallen. De Australisch-Ghanese punkrapper presenteert zijn show alsof je bent afgestemd op een illegale radiozender, compleet met oproepjes tussendoor. Zijn nummers zijn onmiskenbaar politiek, en als zwarte man die opgroeide in een witte omgeving heeft hij ook een hoop te zeggen. Klaar met extreemrechtse zakken, rascisme en discriminatie!!! Wij zijn sowieso fan: elk album riepen we uit tot ‘Album van de Week’, onlangs kwam hij langs voor een livesessie en ook vorige maand op Best Kept Secret was hij een van onze absolute favorieten. Hier bewijst hij opnieuw waarom. Een slim opgebouwde set: in het begin brengt hij nog een paar soulvolle nummers en laat hij met verrassend soepele moves zien hoe veelzijdig hij is. Ook zijn genreblending-cover van Vanessa Carltons ‘A Thousand Miles’ is leuk: zodra de iconische piano inzet, begint het publiek meteen te lachen. Maar het zijn de woeste, loodzware, basgedreven punknummers die de show echt naar een hoger niveau tillen. Halverwege neemt die kant van zijn oeuvre definitief de overhand. Wanneer hij het publiek de woorden ‘right now!’ laat scanderen rapt (en zingt hij prachtig) over Palestina en Congo. Dat komt binnen. (Lisa Franssen)

© Sabrine Baakman

Yeeeeehaw, welkom bij de losgeslagen indierockrodeo van Westside Cowboy, de allerleukste nieuwe gitaarhype in de VPRO Flowerverse. Was getekend, de vele Flowercowboys en -girls die deze band al eens zagen in het voorprogramma van Geese én Black Country, New Road, en die nu linksvoor tegen het hek staan te hupsen, springveren onder de voeten. Kan uitstekend, want deze met country, folk en shoegaze getinte indierocktunes worden een stuk opzwepender gespeeld dan we kennen van een boel hypes in deze hoek. Doldwaze gitaarpartijen die over elkaar buitelen als een stelletje hollende paarden, drums die in die razende rodeo de zweep erop gooien, dat spul. Die kwetsbare zangpartijen doen soms wel denken aan Big Thief, en dan hebben ze nog een favoriet, terugkerend trucje: een liedje in het outro of de eerste verse PIEPKLEIN beginnen, om vervolgens de gitaar, bas en drums er keihard in te laten knallen, of de spanning juist opbouwen met grote luid/stil-contrasten en tempowisselingen. Gitaardoorbraak van de dag! (Malou Miedema)

© Sabrine Baakman

The xx is zonder twijfel dé headliner van Down The Rabbit Hole, blijkt zaterdagnacht. Het is hun comeback, de eerste Nederlandse show sinds 2017. In de tussentijd hebben ze géén nieuwe plaat uitgebracht en dat zou nogal een zwaktebod kunnen zijn, maar met een aantal solo-liedjes, stevige remixes én hele intieme momenten krijgen ze Beuningen serieus aan het schuifelen.

© Timo Pisart

Het is The xx-dag, dus verdient intieme muziek sowieso een mega-podium. Zo ook de Franse Oklou, die met haar album choke enough vorig jaar een beeldschone jaarlijstjesplaat afleverde. Ze wordt vaak in het hyperpop-hoekje geplaatst, werkte dan ook met A.G. Cook en Danny L. Harle, maar haar muziek klinkt veel subtieler dan de chaotische, overprikkelde variant waar dat genre bekend om staat.

Hoe trek je mensen in een tent waar wel 10.000 mensen in passen mee in die intieme droomwereld? Met witte lakens natuurlijk, maar ook met een lichtgevende schommel, een gitaar waar blauwe lasers uit schieten en een droomfluit. Ze heeft bovendien twee cameramensen als extra bandleden. Eentje maakt spacey abstracte beelden met prismafilters, waardoor ze als een schim in de mist op de schermen te zien is. De ander pakt details en draait over haar schouder mee als in een first person shooter. Zo gaan we via ambient, dreampop, middeleeuwse melodieën uiteindelijk toch echt richting de ontlading van banger ‘choke enough’, terwijl mensen op de ‘oklove cam’ inmiddels vol aan het tongen zijn. Mee op de roze wolk! (Timo Pisart)

© Sabrine Baakman

The Last Dinner Party doet zijn naam eer aan: dit is het laatste avondmaal waar we nog één keer flink van genieten. Met een arsenaal aan hits als ‘My Lady of Mercy’ en ‘The Feminine Urge’ maakt de Britse groep in het eerste kwartier al duidelijk dat ze de grote podia echt in hun zak hebben. Frontvrouw Abigail Morris liet haar Victoriaanse jurk ditmaal in de koffer, maar bewijst dat een simpel zwart shirt haar theatrale schwung niet tempert. Het publiek vreet uit haar hand: het choreografietje bij ‘This Is The Killer Speaking’ wordt meteen overgenomen en bij ‘Nothing Matters’ verandert het veld tot achteraan in een kolkende danspartij. ‘Sinner’ wordt opgedragen aan de gays en de theys en dat er achter de glamoureuze barokpop ook harde rock zit, laat het venijnige ‘Big Dog’ horen. Headliner van de toekomst! Zo. Nu kunnen we vredig sterven. (Marit Rijkeboer)

Oh David Byrne, kunt u ons vertellen wat uw geheim is? Ambrozijn en nectar gekregen van de goden? De gouden appel van Idunn? Het levenselixer gevonden waar Qin Shi Huang zo naarstig naar zocht? Elke dag een cocktail van meditatie, ademhalingstechnieken en een slokje ochtendurine? De ex-frontman van Talking Heads, een van de belangrijkste hervormers van de popmuziek, is het toonbeeld van optimisme als subheadliner vandaag. Zo vrolijk, zo fit en dat op 74-jarige leeftijd.

Zelf stelde hij vergelijkbare vragen, vertelt hij, bij een meisje dat hij kende van de middelbare school. Ze leek altijd gelukkig. Met een grijns: ‘Wat was toch haar geheim? Nou, vertelde ze: ik ga in het gras liggen bij de chocoladefabriek. En dan doe ik LSD.’ Om ‘And She Was’ in te zetten van Talking Heads-album ‘Little Creatures’. De focus van deze show ligt ook echt wel op het materiaal van zijn voormalige band, gespeeld in de geest van legendarische concertfilm Stop Making Sense, met zijn goedgemutste troep muzikanten vrij van kabels in een soort marching band-constructie, rondhuppelend over de planken alsof het een Broadway-productie is. Geweldig hoe zij tezamen zo’n vol, dynamisch geluid weten te maken. Het funkt, het swingt, het klinkt als een klok. En de Talking Heads-liedjes zijn de songs die het hele veld wil horen: een jubelend ‘This Must Be The Place’, ‘Psycho Killer’ en ‘Once in a Lifetime’ brengen vreugde voor alle leeftijden tot bovenop de heuvel. 

Nog zo’n mooie observatie die hij halverwege de show maakt: ‘Love and kindness are the most punk thing you can do right now.’ Hij las de woorden in een interview met John Cameron Mitchell, geeft hem ook graag die credits, en vroeg zich nog af: wat heeft liefde met harde muziek te maken? Nou, in het VS van nu ‘zijn ze een vorm van verzet’. Telkens vindt Byrne zo haakjes van oude liedjes met het heden. Neem ook ‘Life During Wartime’ uit 1979, dat-ie nu koppelt aan de gespannen situatie in de VS, met projecties van politiegeweld en protesten. Je kan je door al dat negatieve nieuws murw laten beuken en je afvragen: ‘How did I get here?’ Of, zo laat Byrne zien, je kan nieuwsgierig blijven, op zoek naar het goede in de mens, en je vreugdevol verzetten. (Timo Pisart)