De Top 25 van Down The Rabbit Hole 2026
O.a. Florence + The Machine, IJSLAND, David Byrne, Oklou
Down The Rabbit Hole zit erop. Na een verzengend hete aanloop had Beuningen een kalm zomerweekend, perfect om te genieten van shows van onder meer Florence + The Machine, Little Simz en The xx. Dit waren onze 25 favoriete shows van het weekend.
Luister de Top 25 op Spotify
Accepteer de 'social' cookies voor deze 'spotify'-embed.
cookie-instellingen aanpassen
25. Jacob Alon
24. LA NIÑA
23. The Mary Wallopers
22. Frans Kalf
21. Sticks & Buitenwesten
20. Baxter Dury
19. CMAT
18. Genesis Owusu
17. Matt Berninger
16. TOMORA
15. Apparat
14. Nectar Woode
13. RADIO Z
Suprise! Het is het nieuwe hiphop supertrio: Ray Fuego, Dio en producer Kabul $lim vormen RADIO Z. Hun titelloze debuutplaat verscheen slechts twee weken geleden, en toch puilt de HOLDING volledig uit op hun eerste festivalshow. Beetje onhandig wel, twee keer een cirkelpit starten in deze krappe tent, en drie crowdsurfers tegelijk tussen de palen dragen (met gestresste beveiligers als gevolg). Maar RADIO Z is niet bang!
>>> lees verder
12. Westside Cowboy
Yeeeeehaw, welkom bij de losgeslagen indierockrodeo van Westside Cowboy, de allerleukste nieuwe gitaarhype in de VPRO Flowerverse. Was getekend, de vele Flowercowboys en -girls die deze band al eens zagen in het voorprogramma van Geese én Black Country, New Road, en die nu linksvoor tegen het hek staan te hupsen, springveren onder de voeten.
11. Little Simz
Wat een sardonische genoegdoening moet het geven, om tienduizenden mensen mee te laten brullen dat je een gore vieze ‘THIEF!!!!’ bent. Little Simz doet het al bij het openingsnummer van haar show als headliner op Down The Rabbit Hole. Maar ze blijft in haar show niet hangen in die haat. Zo gaat ze, via een ommetje in club Simbi, naar empowerment en uiteindelijk liefde en vergiffenis.
>>> lees verder
10. De Staat
Je nieuwe favoriete dictator? Torre Florim! Altijd had de frontman van De Staat al een fascinatie voor politieke eikels en oplichters. Die fascinatie sijpelde door in de grootse concepten van hun ambitieuze shows, maar bij De Staat Becomes De Staat is het wel echt andere koek: samen met o.a. regisseur Floor Houwink ten Cate en Boris Acket transformeert Florim zich tot een beklemmende dictator. ‘Hey!’, buldert hij keer op keer, hoog boven het publiek op een stalen trap als een lessenaar. ‘Hey!’ Luisteren zul je!
>>> lees verder
9. Loyle Carner
Wat een ontzettend schatje is Loyle Carner, de wandelende green flag. Hij staat met een knuffel-glimlach van oor tot oor op het grote Hotot-podium, telkens weer schudt-ie glunderend zijn hoofd uit ongeloof. Dat hij toch maar mooi al deze mensen meekrijgt in zijn pleidooi voor de Nieuwe Mannelijkheid. Neem het liedje dat hij het allerliefste doet, ‘Still’. Het is de song die-ie het engst vond om uit te brengen, omdat het over zijn onzekerheid gaat, over de ‘toxic masculine bullshit’ die hij in Londen om zich heen ziet, waarvan hij wilde losbreken. Om effe een shout-out naar zijn zoontje te doen: ‘Die is emotioneel intelligent beyond his years, en hij is pas vijf!’
>>> lees verder
8. Kaat van Straalen
‘Een losgeslagen vrouw die is er twee waard. En zeker wanneer dat ze misogynie aankaart.’ Aldus losgeslagen Vlaming Kaat van Stralen, in een liedje dat óók over Pamela Anderson gaat. Kaat zit vol woede en pijn, ja, maar die spuwt ze er in de allermooiste formuleringen uit. In het rustpuntje van Vieze Vlinder: ‘Ik wil mezelf graag uit mijn lichaam ritsen om er een ander dan omheen te gipsen.’
7. The xx
The xx is zonder twijfel dé headliner van Down The Rabbit Hole, blijkt zaterdagnacht. Het is hun comeback, de eerste Nederlandse show sinds 2017. In de tussentijd hebben ze géén nieuwe plaat uitgebracht en dat zou nogal een zwaktebod kunnen zijn, maar met een aantal solo-liedjes, stevige remixes én hele intieme momenten krijgen ze Beuningen serieus aan het schuifelen.
>>> lees verder
6. Zwangere Guy
‘Wie was er zes jaar geleden bij, toen ik in mijn slip stond te spelen in het kleine tentje?’, vraagt Guy betekenisvol. Welja, zegt-ie, die Guy is niet meer. Na lichtjaren aan therapie, een bak soulsearching en een psychedelische zoektocht (‘leef in de jungle trippin balls op psychedelica’, rapt-ie op opener ‘DMT) is de Belgische rapgoat een herboren man. Niet langer verliest hij zichzelf in verslavingen, woede en afstandelijkheid, legt hij uit in een heartfelt speech voor oudje ‘Beter Leven’, weergaloos gebracht bovenop een stemmige pianopartij van één van z’n twee synthdudes.
>>> lees verder
5. Oklou
Het is The xx-dag, dus verdient intieme muziek sowieso een mega-podium. Zo ook de Franse Oklou, die met haar album choke enough vorig jaar een beeldschone jaarlijstjesplaat afleverde. Ze wordt vaak in het hyperpop-hoekje geplaatst, werkte dan ook met A.G. Cook en Danny L. Harle, maar haar muziek klinkt veel subtieler dan de chaotische, overprikkelde variant waar dat genre bekend om staat.
>>> lees verder
4. The Last Dinner Party
The Last Dinner Party doet zijn naam eer aan: dit is het laatste avondmaal waar we nog één keer flink van genieten. Met een arsenaal aan hits als ‘My Lady of Mercy’ en ‘The Feminine Urge’ maakt de Britse groep in het eerste kwartier al duidelijk dat ze de grote podia echt in hun zak hebben.
3. David Byrne
Oh David Byrne, kunt u ons vertellen wat uw geheim is? Ambrozijn en nectar gekregen van de goden? De gouden appel van Idunn? Het levenselixer gevonden waar Qin Shi Huang zo naarstig naar zocht? Elke dag een cocktail van meditatie, ademhalingstechnieken en een slokje ochtendurine? De ex-frontman van Talking Heads, een van de belangrijkste hervormers van de popmuziek, is het toonbeeld van optimisme als subheadliner vandaag. Zo vrolijk, zo fit en dat op 74-jarige leeftijd.
2. IJSLAND
Abel begint een beleefd verhaal over privilege, mensen die toch altijd een streepje voor hebben gehad en of die misschien vriendelijk plaats zouden kunnen maken. Sef lacht: wat bedoel je nou, man? Abel: “WITTE MANNEN NAAR ACHTEREN!!!’ En ook: ‘Is het nou goed kankerinternethaters?????’
1. Florence + The Machine
Florence + The Machine heeft altijd een wereld opgeroepen waarin mythologie, natuur, vrouwelijkheid en muziek naast elkaar bestaan. Tijdens deze tour rondom het nieuwe album Everybody Scream lijkt die wereld definitiever vorm gekregen te hebben. Niet als een verzameling losse symbolen, maar als een plek waarin haar volledige oeuvre samenkomt. Alsof Florence Welch na bijna twintig jaar eindelijk ontdekt heeft waar al haar verhalen zich afspelen.