Down The Rabbit Hole 2026: de negen beste acts van de zondag

© Timo Pisart

Ben je een beetje breekbaar en fragiel op de vroege zondagmiddag, na twee dagen overprikkeling, lawaai, weinig slaap en dertig long island icetea’s? Dan hou je het gegarandeerd NIET droog in de finale van Naaz’ show. Allereerst trekt ze een tiental Koerden op het podium om ‘Azadî’ te zingen, een krachtig nummer naar het spreekwoord ‘vrouw leven vrijheid’, opgedragen aan Jina Amini die door de zedenpolitie werd vermoord. En dan nog eens tientallen mensen die op dit moment verblijven in AZC’s, die als koor ‘the sky knows I exist, no need to proof it’ voordragen: want deze mensen zouden hun bestaan níét moeten hoeven bewijzen in Nederland, is de boodschap. Het is ook de titel van haar laatste album, dat ze schreef nadat ze een gitaar kocht, vertelt ze vandaag op het podium. Een mooi, soms wat rafelig indierockalbum dat wat minder breed toegankelijk is dan de liedjes waarmee ze ooit doorbrak (die ze tegenwoordig niet meer speelt). Dus voelt zo’n mega-Hotot wel een maatje te groot, maar die finale? Poh, brok in de keel! (Timo Pisart)

© Sabrine Baakman

Wat een geweldige dag voor de Nederlandse hiphop is deze zondag van Down The Rabbit Hole, waar het specifiek om SAMENWERKING gaat. We zagen al hoe Ray Fuego en Dio elkaar omhoog tilden, we zagen de Super Saiyan fusion dance van Sef en Abel. En wie zou het vraagteken zijn naast DTRH-eregast Sticks? Rico? Misschien wat te voor de hand liggend, toch?

Nou, aanvankelijk lijkt dit nog een sobere solo-show met Kubus op de beats, kaal wit flitsend licht. Imponerend, nog geen chaos. Maar na het prachtige ‘Zonneschijn’ en nieuwe ravetrack ‘Ik Trip Niet’ begint Sticks steeds meer te teasen naar de Buitenwesten-tijden. Weet je nog? Buitenwesten, dat was de historische show op 28 januari 2006 in Paradiso. Het was de week dat Opgezwolle hun meesterwerk Eigen Wereld uitbracht en met de hele scene in de poptempel liet zien dat er ook geweldige hiphop buiten de randstad wordt gemaakt. Allereerst krijgen we klassieker ‘Strik Je Veter’ (breek de tent af!) met Rico. Dan doet Jawat! een sprintje het podium op voor de keiharde Opgezwolle-track ‘Gekkenhuis’ en zijn eigen ‘Zwarte Koffie’, DuvelDuvel breekt de tent af met ‘Wie Is Ut?’. ‘Missen we niet nog iemand?’, grijsnt Sticks. Ja hoor! Typhoon en z’n broer Odog voor ‘Zandloper’ (waar Sticks een hele goeie Andre Manuel in zich blijkt te hebben). Wat sick hoe tijdloos die beats allemaal klinken. Topthrowback naar én geschiedenisles over een tijd dat de meeste mensen hier in de tent nog helemaal geen hiphop-bewustzijn had. Voor de hiphop-heads die er vandaag niet bij konden zijn: 6 november een volwaardige Buitenwesten-reünie-show in de Gashouder. (Timo Pisart)

© Sabrine Baakman

Het is vandaag de dag van de punk-hiphop trio’s met dubbele vocalen. We hebben RADIO Z en IJSLAND net gehad en nu is het de beurt aan Deki Alem. De Zweedse tweelingbroers Sammy en Johnny Bennett lijken als kind in de pan met 90s electronica gevallen te zijn. Samen met hun drummer gooien ze triphop, big beat, drum 'n bass en hiphop in de blender en zetten die daarna op de pureestand. Ze zijn schatplichtig aan The Prodigy, Tricky en Nine Inch Nails, maar net zo goed aan Gorillaz, JPEGMAFIA en Beck. Hun sterkste punt is echter de combinatie van harde beats, opgefokte raps en een rusteloze podiumenergie waarmee ze constant van de ene naar de andere kant van het podium stuiteren. Al bij de derde track in de set, de bigbeatknaller Fun, is de tent om. Een half uur later is het drum 'n bass-banger Shadowman die de finale aankondigt. De hiphop knaldrang is eruit, precies op tijd om te gaan chillen bij Loyle Carner. (Chris Walraven)

© Marijn Davids

Wát een emotie weet Matt Berninger over te brengen. Hij is frontman van indierockband The National, maar heeft ook een solocarrière vol prachtige, zielige pianonummers met trage, statige trommels (die eigenlijk net zo goed van The National hadden kunnen zijn). En voor dat soort verdrietige vadermuziek moet jezelf volledig overgeven, en dat doet Berninger ook: hangend over de dranghekken drukt hij zijn hoofd tegen een superfan, tijdens ‘Nowhere Special’ barst hij uit in een chaotische stroom spoken-word alsof hij alles improviseert en ook tijdens het langzaam opbouwende ‘One More Second’ oogt hij compleet gebroken. Met handen in zijn haar knielt hij af en toe op de grond, alsof hij een mentale breakdown heeft. Tegelijkertijd is Berninger dan wel weer een beetje ongemakkelijk. Midden in de set roept hij ineens: ‘Funk…! Oh oops, that’s not right. I meant: fuck Trump super hard.’ Juist die onhandigheid, gecombineerd met de melancholie die hij uitstraalt en het onverstaanbare, aandoenlijke vadergemompel tussen de nummers door, maakt hem zo innemend. En wanneer Ben Lanz – vaste muzikale kracht rondom The National – op het podium wordt geroepen om trombone te spelen, springt Berninger het publiek in (tot aan buiten de Teddy Widder) om op het grasveld naast de tent mensen toe te zingen. Wat een leuke vader! (Lisa Franssen)

© Marijn Davids

De Bossa Nova is echt PROPvol. Zelfs de mensen op de brug tien meter verderop verrekken hun nek voor een glimp van de Londense Nectar Woode. Haar knuffelsoul doet denken aan Olivia Dean en Cleo Sol, en af en toe hoor je zelfs die rauwe gospel-uithaal van Etta Marcus. ‘Good Vibrations’ geeft inderdaad precies die goede vibe door de super chille keys. Het is funky, het is jazzy, die baslijnen dwingen je tot dansen en tijdens ‘Rivers End’ vallen we elkaar bijna in de armen. Ze werd al vroeg gespot door Elton John, die zelfs piano speelt op haar track ‘Wine Into Water’. Die horen we vandaag helaas niet voorbijkomen – logisch, Sir Elton is er natuurlijk niet bij. Maar ze heeft hem natuurlijk ook helemaal niet nodig. ‘I don’t need no man!!!’ Zegt ze dan ook als belangrijkste les die ze van haar zusje Ama leerde en in ‘Ama said’ bezingt. Inderdaad Nectar, jij hebt niemand - en al helemaal geen man - nodig om een publiek te betoveren. (Marit Rijkeboer)

© Sabrine Baakman

Suprise! Het is het nieuwe hiphop supertrio: Ray Fuego, Dio en producer Kabul $lim vormen RADIO Z. Hun titelloze debuutplaat verscheen slechts twee weken geleden, en toch puilt de HOLDING volledig uit op hun eerste festivalshow. Beetje onhandig wel, twee keer een cirkelpit starten in deze krappe tent, en drie crowdsurfers tegelijk tussen de palen dragen (met gestresste beveiligers als gevolg). Maar RADIO Z is niet bang! Enorm dreunende, zware bassen en industriele beats (a la Kanye’s Yeezus) benadrukken hun boodschap: ‘f**k grenzen, f**k een paspoort, f**k een stempel!’, er wordt meegeschreeuwd met middelvingers in de lucht. Met die punky attitude krijgen Dio en Ray de hele zaal (een een hoop mensen daarbuiten) mákkelijk mee. Aan alles is duidelijk dat dit METEEN op een groter podium moet. (Lisa Franssen)

Wat een ontzettend schatje is Loyle Carner, de wandelende green flag. Hij staat met een knuffel-glimlach van oor tot oor op het grote Hotot-podium, telkens weer schudt-ie glunderend zijn hoofd uit ongeloof. Dat hij toch maar mooi al deze mensen meekrijgt in zijn pleidooi voor de Nieuwe Mannelijkheid. Neem het liedje dat hij het allerliefste doet, ‘Still’. Het is de song die-ie het engst vond om uit te brengen, omdat het over zijn onzekerheid gaat, over de ‘toxic masculine bullshit’ die hij in Londen om zich heen ziet, waarvan hij wilde losbreken. Om effe een shout-out naar zijn zoontje te doen: ‘Die is emotioneel intelligent beyond his years, en hij is pas vijf!’ 

Waar veel UK-rappers hun identiteit bouwen rond bravoure en technische flows, werd Carner een AFAS Live-vuller door het tegenovergestelde te doen. Zo ook vandaag, met NEC-shirt, liedjes over zijn afwezige vader, zijn biculturele achtergrond, zijn lieve kinderen, het voorbeeld dat hijzelf hoopt te geven. Zo gevoelig als hij is, zo teder vertolkt zijn band ook de jazzy hiphop-tunes, met een top-pianist en een zinderende drummer die in slotnummer ‘A Lasting Place’ effe opschakelt richting drum ’n bass. Hoe kan het ook anders, een eerbetoon aan alle belangrijke vrouwen in zijn leven. Wat een masterclass emotionele beschikbaarheid! <3 (Timo Pisart)

Find yourself someone who looks at you like Aabz looks at Sef, en vice versa. Zo lijp wat die drie (laten we derde Schorpioen Faisal niet vergeten) bij elkaar naar boven halen. Sef, normaliter de redelijkheid zelve, staat opeens hete takes te BRULLEN over veehouderij. Abel, als punkzanger van Hang Youth een heerlijke loose canon (vandaag memoreert hij de keer dat hij er door de festivaldirecteur persoonlijk uit werd geknikkerd omdat-ie zich had misdragen), staat nu vlijmscherp te rappen. Ja, op volume 11, maar zijn timing, de flow, de dictie, het is echt next level. ‘BEN GEEN ACTIVIST, BEN EEN TERRORIST!’ Komt uit z’n tenen, maar net zo indrukwekkend is de steeds vrijere rap op het beatloze ‘IEDEREEN B LIKE’: ‘De tweede helft mag je zelf verzinnen. I don't know, gewoon wat random zinnen.’ 

Abel begint vervolgens een beleefd verhaal over privilege, mensen die toch altijd een streepje voor hebben gehad en of die misschien vriendelijk plaats zouden kunnen maken. Sef lacht: wat bedoel je nou, man? Abel: “WITTE MANNEN NAAR ACHTEREN!!!’ En ook: ‘Is het nou goed kankerinternethaters?????’ 

En dan Faisal, de muzikale mad genius van het stel: alle tracks heeft hij geremixt voor de liveshow (er komen zelfs drie versies van ‘2 SCHORPIOENEN’ voorbij), en zo plakt hij stukjes ‘BOEKE’, ‘DON’T BELIEVE THE KRANT’ en ‘HETE TAKE’ in elkaar. Supervet hoe-ie de kernexplosie-drum ’n bass-drop van ‘OSAMA BIN LADEN’ met een gamecontroller triggert en uit elkaar trekt. Er komt juke en footwork voorbij onder die creepy Big Brother-cameramast, we horen opeens een ‘HETE TAKE’ met episch strijkorkest. 

Het idee van deze waanzinnige show: we zitten hartstikke gevangen, en we gaan er keihard uit breken. Je zou zeggen: best een beetje spannend of zo’n radicale show wel aanslaat op zo’n sleutelmoment op de mainstage? Nou, dit is precies waar Down The Rabbit Hole naar smacht, is te zien op de drone-beelden van de mega-moshpits in het veld. Het is MAYHEM in de overtreffende trap. Champagne voor het proletariaat! (Timo Pisart)

© Sabrine Baakman

Florence + The Machine heeft altijd een wereld opgeroepen waarin mythologie, natuur, vrouwelijkheid en muziek naast elkaar bestaan. Tijdens deze tour rondom het nieuwe album Everybody Scream lijkt die wereld definitiever vorm gekregen te hebben. Niet als een verzameling losse symbolen, maar als een plek waarin haar volledige oeuvre samenkomt. Alsof Florence Welch na bijna twintig jaar eindelijk ontdekt heeft waar al haar verhalen zich afspelen. Geen eras, maar één samenhangend verhaal waarin nieuwe en oude nummers in elkaar overlopen.

De aanleiding voor Everybody Scream was een heftige. Tijdens de Dance Fever-periode kreeg Welch te maken met een buitenbaarmoederlijke zwangerschap die uitmondde in een levensbedreigende medische noodsituatie. Ineens kwamen leven en dood, hoop en verlies, geboorte en afscheid op een pijnlijke manier bij elkaar. Dit verwerkte ze in een album vol heksen, genezers, rituelen en mythologische beelden. Niet omdat ze de werkelijkheid wilde ontvluchten, maar juist omdat die werkelijkheid te groot was geworden om letterlijk te vertellen.

Lees hier de hele review