Wende gaat door, met gouden randjes tussen de scherven

We doen alsof. Ja, toen we Wende twee jaar geleden volgden rond de ontwikkeling van haar voorstelling Vrijplaats zat ze dus midden in die break-up met Wouter van Ransbeek, de man met wie ze tien jaar leven deelde, maar ook degene met wie ze voorstelling na voorstelling maakte. Ook Vrijplaats. 'Ja, ik had er helemaal geen tijd voor, joh', zegt ze erover. 'Ik moest gewoon door.' Toen we haar destijds spraken op Camping de Lievelinge was de breuk nog geen week oud. De twee zijn nog altijd goede vrienden en werken ook nog steeds samen.

Maar ja, we doen alsof, dat liedje gaat dus over de rollen die we aannemen in het leven tot het niet meer gaat. De rollen die mensen van ons verwachten of nodig hebben, of simpelweg de keuze om op sommige momenten uit zelfbescherming niet het achterste van onze tong te laten zien. 'Toen mijn vader in 2007 overleed zat ik bij Pauw & Witteman voor een interview', vertelt ze. Er werd gehint naar de band met haar vader. 'Ze keken me echt zo aan, maar ik gaf aan: nee man, je gaat hier niet over beginnen. Dat hebben ze wel gerespecteerd. Als iets zo dicht aan de oppervlakte ligt, praat ik er niet over. Ik ben er zelf nog niet uit, dus wat zou ik daar aan een ander over kunnen vertellen?'

'Er Is Nog Tijd' begon bij het einde van die liefde, maar werd geen verliesplaat. Het gaat over wat daarna komt: verlangen dat niet dooft, een lichaam dat verandert, schaamte, een leven zonder kinderen, en ouders van wie de taal en het zwijgen doorleven in hoe je zelf liefhebt. Nergens belooft de plaat dat het goedkomt. Wel dat er, zolang je leeft, nog van alles kan.

Dat veranderende lichaam voelde ze aan den lijve. 'Je wordt ook ouder, weet je wel', zegt ze. 'Ik kon vroeger gewoon altijd alles straffeloos doen.' Fysiotherapeuten moesten het haar voorhouden: dit is nu wat het is, je gaat revalideren, maar je moet ook oppassen als je dit nog dertig, veertig jaar wil doen. 'Dat moest ik dan maar even respecteren', zegt ze. 'Maar waar een deur dichtgaat, gaat er ook wel weer een andere open.’

Wende noemt het zelf een hedendaags chansonalbum: tekst en stem voorop, in een productie die leunt op pop en elektronica, opgenomen in Berlijn. Ze maakte de plaat opnieuw met producer PC Nackt, met wie ze in 2013 ook 'Last Resistance' opnam. Nackt beweegt zich al twintig jaar tussen elektronica, klassiek en pop: hij is vaste co-producer en co-writer van Sascha Ring (Apparat/Moderat) en leidt het strijkorkest The String Theory, waarmee hij wereldwijd toert met José González. Voor de teksten werkte ze samen met Dimitri Verhulst, voor de koorarrangementen met Pitou, en aan losse nummers met Antoon, Elmer en Abel van Gijlswijk, frontman van punkband Hang Youth en met Sef de helft van het protestproject IJsland. Van Gijlswijk was in de studio degene die haar dwong, zoals ze het zelf noemt, 'het achterste van mijn tong te laten zien': met hem schreef ze een nummer over haar moeder, en een over haar vader.

Die directheid moest groeien. Het album ontstond dit jaar deels in het openbaar, onder de noemer 'Het Experiment': een uitverkochte reeks in kleine popzalen in juni, dit najaar gevolgd door shows met verder uitgewerkte muziek. Zoals ze dat eigenlijk altijd doet. 'Voor mij hoort nieuwe muziek onlosmakelijk bij het spelen', zegt Wende daarover. 'Onaf zijn is in dat proces geen obstakel, maar de voorwaarde.'

Ze noemt het zelf kintsugi: de Japanse techniek waarbij een gebroken vaas niet wordt weggegooid, maar met goud weer aan elkaar wordt gelijmd, zodat de scherven zichtbaar blijven en de vaas mooier wordt dan hij was. 'Dat is voor mezelf hoopgevend', zegt ze. 'Want er wordt nogal wat gezegd over ouder worden en het verliezen van liefde. Als ik dat allemaal ga geloven, voel ik me gewoon niet goed. Geen kumbaya, hoor. Gewoon: stuk, en dan verder.’

Het album verschijnt 29 januari 2027. Vanaf 5 februari trekt Wende met 'Er Is Nog Tijd' langs twintig popzalen in Nederland en België.