Aurora Halal's DIY-ethos: ‘Ik wil iets legendarisch neerzetten’

‘Als ik erop terugkijk is het totaal gestoord,’ lacht Aurora Halal via Zoom. Twee maanden geleden zat de dj en organisator diep in de voorbereiding van Sustain-Release, het smaakmakende festival dat ze al twaalf jaar organiseert in de bossen van upstate New York. De capaciteit: 1.000 man, en toch weet het DIY-festival uit te pakken met lichtkunst, goed geluid en een stacked line-up (een kleine maand geleden stonden o.a. DJ Nobu, Sandwell District, Mala, CCL, Mama Snake, Verraco en Kangding Ray presents Sirat daar live in de bossen). ‘Eerlijk, de aanloop is überhaupt al best stressvol: het is super DIY, ik werk met een klein team, last minute zijn er altijd brandjes te blussen.’ En dit jaar had ze zichzelf óók nog eens geprogrammeerd als headliner op zaterdagnacht, om een live-set vol gloednieuw materiaal te debuteren. Een probleempje: dat moest allemaal nog geschreven worden!

© Aurora Halal

Hoofschuddend: ‘De helft van de set speel ik al een jaar, die muziek is net verschenen. Maar voor de andere helft wilde ik frisse songs. Ik heb drie weken koortsig aan Sustain gewerkt tot 9 uur ’s avonds, om tot vier uur ’s ochtends door te werken aan de liveset. Toen het festival begon, was het nog niet af. Ik heb iedere dag in mijn huisje doorgewerkt!’

Jep, dat was best wel… intens. ‘Maar toen ik het speelde? Wow, de set omvatte het hele festival. Ik heb hem geschreven met de stage op mijn netvlies, dacht aan een laser die projecteerde op de bomen, de mysterieuze sfeer die er hangt omdat je ’s nachts in de bossen bent. Ik heb het er in die weken uitgeperst alsof ik voor een toets aan het blokken was, en het kwam er precies uit zoals ik me had voorgesteld. Ik kan nauwelijks uitleggen hoe speciaal het was. Ik voelde me zo connected met iedereen, mijn mensen. Eerlijk? Ik denk dat het de beste gig van mijn leven was.’

Rocken op een psychedelische live-set

Met die live-set staat ze op de zondag van Amsterdam Dance Event ook bij CODA, het technofeest van Ratherlost en PAX-ROMANA (twee dagen ervoor draait ze ook in de BAJES, bij het feestje van Avalon Emerson). Benieuwd hoe dat klinkt? Luister dan vooral naar haar nieuwe EP die vorige week verscheen op haar eigen label Mutual Dreaming: diep psychedelische techno die je hersenkwabben richting extase masseren, muziek die volgens haar ook dezelfde flow hebben als 'een psychedelische ervaring met acid of paddo's'. 'De opbouw naar een piek, die daarna weer oplost. Dat probeer ik na te bootsen. Het wordt dezelfde set als op Sustain-Release, maar net een beetje anders: ik schrijf ze op volgorde, iedere song heeft een specifieke plek in de set. Maar de manier waarop ik de songs speel is geïmproviseerd.’ Daarvoor gebruikt ze al jaren precies dezelfde setup, legt ze uit. ‘Een Octatrack-sampler, twee verschillende synthesizers en mijn groovebox, een Elektron Digitone. En ik gebruik veel gitaarpedalen voor de synthesizers, om gruizige delays te creëren en om dat analoge geluid te krijgen. Heel leuk om live te doen, ik sta te rocken. Alsof ik een gitaar bespeel. Ik kan het tempo aanpassen, dingen last minute herschrijven. Soms doe ik dat letterlijk tijdens de soundcheck.’

Geobsedeerd door de underground

© Aurora Halal

Het verhaal van Sustain-Release is het vertellen waard, een echt bucketlist festival voor de underground. Het zaadje werd geplant in Halal’s studententijd: ze studeerde aan Bard College, upstate NY, en rolde in een vriendengroep vol dj’s die huisfeestjes gaven in huizen in de bossen. Met Chicago house, Detroit techno, italo disco, en ook met paddo’s en acid om de muziek extra te laten indalen. ’Vijftien mensen, dansend op de veranda.’ Ze raakte geobsedeerd door die ervaring, begon later haar eigen feest: Mutual Dreaming.

Europeanen vergeten weleens dat de Amerikaanse clubscene in deze tijd hartstikke dood was, zegt Halal. ‘Die kwam niet echt terug tot, hmmm, 2015, deze muziek was totaal niet populair. Er waren geen underground clubs. Bottle service ja, weird stuff.’ Dus kwam ze uit bij semilegale rockvenues, loodsen en warenhuizen. ‘In New York had je een florerende DIY-rockscene, vijftien zaaltjes met bands waar je nog nooit van hebt gehoord. Spotgoedkoop, 300 euro voor een avond. Daar gaf ik mijn eerste “dansfeestjes”.’ Dat was effe wennen. ‘Er waren geen ravers, snap je? We trokken artschool weirdo’s, er hing crazy energie.’ Het duurde wel even voor ze het snapten, lacht ze. ‘Maar zodra je op een feestje hebt gedanst, is dat dan stilstaan bij een saaie rockshow, vind ik dan. Vanuit daar groeide het.’

Zij boekte het talent, torste iedere keer haar platenspelers en crappy CDJ’s naar de venue. ‘Ik kende mensen van L.I.E.S., die kwamen spelen. Artiesten uit Detroit, die waren geweldig, maar ook veel locals, vrienden en vrienden van vrienden. Eerlijk, weinig mensen kon draaien. Maar het was een weird, geheim ding, mensen waren blij om onderdeel te zijn van iets nieuws. We waren geobsedeerd met disco, house, synthwave, vintage muziek.’

Ze vergelijkt de feesten die daarna ontstonden met het Berlijn van de jaren negentig. ‘Warehouses met wandschilderingen, de bar wordt gerund door vage vrijwilligers met crappy spul, alles is net kut geregeld. Maar het was ook naïef, creatief en het gevoel van community was crazy.’

Sustain-Release

Uit diezelfde community-mentaliteit ontstond ook Sustain-Release, een soort dj-droom die vaak grappend ‘techno summer camp’ wordt genoemd (het vindt ook echt plaats in een jeugdzomerkamp) en over de laatste 12 jaar een soort smaakmakersrol heeft ontwikkeld. Wie daar als Amerikaanse underground-dj een killer set neerzet? Die zou het jaar erop zomaar voor het eerst in Europa kunnen staan.

© Aurora Halal

‘Adobe Princess vertelde me dat de boeker van Horst op Sustain was, haar daarom boekte en ze nu steeds meer in Europa speelt. Daar word ik zó gelukkig van: er is zoveel talent hier. Ik boek minstens een-derde lokale artiesten, vind het geweldig om nieuwe dj’s een goed slot te geven en te kijken wat er gebeurt. Toen er nog geen grote artiesten kwamen, waren mensen gewoon excited om elkaar op een grote stage te zien. Nu gaat de New Yorkse scene keihard en zijn er zoveel clubs, feesten, collectieven en dj’s. We zijn allemaal samen beter geworden.’

Tegelijkertijd houdt Halal de boel exclusief: er is een soort lidmaatschapssysteem voor terugkerende bezoekers, vrienden en vrienden van vrienden zijn welkom. Veel organisatoren zouden op een gegeven moment denken: tijd om op te schalen, de investering terugverdienen. Zo niet Halal. ‘Nee nee nee! Dat is het hele punt: om het underground te houden, voor altijd. Neem bijvoorbeeld The Loft van David Mancuso, het legendarische undergroundfeest uit New York. Het loopt al veertig jaar, een combi van oude heads die elkaar al generaties kennen en een hele dedicated, jonge aanwas. Dat is mijn doel: betekenisvolle cultuur creëren, weet je wel? Iets legendarisch en impactvols neerzetten dat mensen langdurig bijblijft. Dan kun je niet helemaal Instagram gaan. Dat is het DIY-ethos voor mij: dichtbij je roots blijven.’

Ze organiseert het nog steeds met een klein budget en piepkleine DIY-crew. ‘Toen m’n goede vriend Nitemind, een lichtartiest, aan boord kwam, waren het zijn vrienden die meehielpen, zijn nieuwe vriendin stond in het bos te riggen.’ Moet er een nieuwe stage buiten komen? Dan ploegen ze eigenhandig de bosgrond om. Stond het team vervolgens urenlang handmatig boombladeren in de bruine moddervloer te drukken, grinnikt Aurora, zodat The Grove weer een idyllisch bosveldje werd. ‘Ik weet nog dat Powder de stagevloer van het oude gymnastieklokaal heeft laten doorzakken, zo hard ging het eraan toe bij haar set in 2019. Die stage is nu een weirde afterhourstage: na vijf uur wordt er heel wild gedanst op wonky, weirde muziek, verspreid over matten en trampolines zodat de vloer niet instort. We hebben daar bizarre closingsets gehad: Nosedrip en Oko DJ draaiden er dit jaar Memphis rap en Goodbye Horses, Cousin en Priori draaiden een geweldige set vol dub en weirde vocals terwijl het zon door de ramen opkwam. Het is moeilijk om uit te leggen, zo magisch is de vibe.’