ADE26: Club Raum heeft er een Serieuze Technozaal bij
Duister labyrint maakt de queerclub af tijdens 55-uur durende weekender
Met de nieuwe Nexus-zaal heeft Raum eindelijk een volwaardige technotempel waar Berghain-zwaargewichten als Luke Slater en Rødhåd helemaal tot hun recht komen. Maar tijdens de 55-uur durende marathon-weekender tijdens Amsterdam Dance Event, is het minstens zo indrukwekkend wat er in de andere zalen gebeurt. Waar de ene na de andere dj de dansvloer laat ontploffen, en waar de queerwortels van de club gelukkig altijd voelbaar blijven.
Oh oh, wat is Raum toch een verbazingwekkend lekkere club tijdens ADE. Waar de vibe 24/7 doorrolt, een massa van halfnaakte, zweterige lijven. Waar de warmte van die dampende lichamen zodanig blijft hangen dat het ook iets met je tijdsbesef doet. Waar je zaterdagavond om acht uur kunt aanwandelen en je je meteen in de feestmassa kan storten, housend alsof het vier uur ’s nachts is.
Dat is zeker het geval bij Pariah. De Britse dj-virtuoos schreef deze zomer nog Dekmantelgeschiedenis met een epische b2b2b2b, waarin de Twink Bass Mafia alle hoekjes en gaatjes van de UK dance verkende, nu draait hij vanaf zes uur ’s avonds de zonsondergang door de ramen van de Studio naar beneden. Zonet creëerde hij nog een episch moment met een dromerige gitaarloop die hij liet rondkolken en rondkolken tot de bas er weer inklapte, euforisch gejuich ten gevolge en opgevolgd door spannende freaktechno. En in zijn laatste halfuur laat hij zien dat hij ook verdomd lekker kan housen. Met zalige grooves, met nasty fluitjes en Spaanse vocals, en zelfs, potverdorie, een plaat van kitschmajoor Barry Can’t Swim. Heeft hij gewoon herkend als Een Banger. Wat een dj!
Oververhitting
De temperatuur loopt alweer op, shoutout dus naar de gespierde cutie die me met big smile en een waaier toewapperde alsof MIJN oververhitting diens oververhitting was. En ook shoutout naar de lichtpersoon: precies bij de breakdown van zo’n housegroover laat die het spotje in de club helderblauw oplichten, zodat de synthstabs effe dubbel zo hard binnenkomen. Vet moment!
Neem ook Quelza, een Fransoos die met z’n cinematische techno normaliter eerder beneden zou staan (stond-ie vorig jaar ook), maar nu zijn set opbouwt vanuit een wat housier geluid. Vroeg hoogtepunt: die plagerige deephouseplaat van Axel Boman, die eindeloos door lijkt te gaan tot hij er een vocal doorheen duwt en daarna een momentje bouwt door de pitch control heeeeelemaal omlaag te duwen. En weer door! Hij is een gast die constant drie CDJ’s tegelijkertijd laat lopen, een ritmisch loopje hier, een acapella spookachtige vocal daar en wat CDJ-tovenarij erbovenop om zo behoorlijk epische momenten te bouwen. En hij houdt ook van een flinke banger op zijn tijd. Heerlijk hoe hij belandt bij die Rhyw-plaat met desoriënterd gesequencede snarefills, om toch weer een loopje te maken en daar een 4x4-housekick onder te schuiven. Die classic DJ Wout-remix van ‘Ecstacy’, een trancetune met acidlijn en nasty neuk-me-op-de-speakers-vocals die de drop zelfs aankondigen. ‘Wooo! The bassline is coming!’ En die hypnotische, tien minuten durende modulerende syntharpeggio die hij aan het einde draait, een minimal technoplaat van michelinsterrenkwaliteit. Chef’s kiss!
Puur vermaak
Het is ondertussen vaste prik: de tijd kwijtraken tijdens de ADE-Spielraum-weekender, die vrijdagavond om 23.00 begint en 55 uur lang door rolt. Drie zalen zijn er open, ook de Arena, de kleine uitpufzaal met bankjes in arena-opstelling waar nu opeens het feest kan uitbreken, dankzij een dj-booth middenin. Bijvoorbeeld bij ISAbella, die draait onder haar reggaetonalias Mi Culito Colombiana (a.k.a. mijn kleine Colombiaanse kontje, haha). Puur vermaak: een tune die klinkt als een mooi/slechte 320 kbps Youtube-rip van een dembowtune, maar ook snoeiharde latin club met nasty vocals en pets-op-je-bil-riddims, de stroboscopen minstens drie standjes te hard. En ook bij Roza Terenzi daarna klimmen de mensen op de banken. Links, rechts, achter en voor, terwijl de Australische inzet op stoere breakbeats en UK bass.
Veel dj’s mogen in de Arena net iets anders doen dan wat hen verwacht wordt. KI/KI blijkt – surprise surprise – de mystery guest op zaterdagnacht en hoeft nu effe geen Ziggo Dome-anthems te gooien. Verraco (uit de TraTraTrax-hoek) heeft normaliter een USB-stick vol curveballs, maar gooit het nu op Ibiza-style tech-house-rollers, en Mama Snake gaat voor de deep dubstep die je normaliter eerder bij dj’s als Darwin zou verwachten.
Eindelijk een Serieuze Technozaal
Over die zalen gesproken: Club Raum heeft de afgelopen zomer flink verbouwd, dus tijd om de nieuwe Nexus-zaal te inspecteren, het donkere technolabyrint dat sinds een maandje de oude, in vergelijking maar claustrofobische Expo-technozaal vervangt en minstens twee keer zo groot aanvoelt. Het geluid klinkt er supergoed, schijnbaar staan hier dezelfde subs als in Open Ground (de best klinkende club ter wereld!), het is er volgepompt met rook en de lichten en roosters vanwaar de lasers schijnen zien er megasick uit. Hier evaporeren de zweterige lijven welhaast in de aardedonkere techno die D. Dan staat te blazen (en vervolgens uitkomt bij… ‘Let Go’ van Imogen Heap?!). Ja, in zo’n donker technohol kan de tijd volledig spoorloos raken, en kun je zalig dwalen in de constructie om de zaal heen: een stel lange gangen vol bankjes, hoekjes en nisjes om eindeloos rondjes in te lopen, te spacen en te vozen. Of meteen door naar de darkroom, natuurlijk.
Berghain-zwaargewichten
Vet hoor, hoe deze club zich blijft vernieuwen, en nu een Serieuze Technozaal heeft waar de techno-royalty op z’n plek is. Tijdens dit weekend heeft Raum heel wat Berghain-zwaargewichten over de vloer: DVS1 op zaterdagnacht, zondagavond eerst Luke Slater en daarna ook nog vier uur Rødhåd. Dít zijn de dj’s die je hier wil zien. Slater bijvoorbeeld draait diepzee-sloopkogels als ‘Angel Street’ (van zijn eigen alias Planetary Assault Systems) en The Advent’s ‘Dragon Man’ met zweepslagen van hi-hats. Vaak bouwt hij spanning op door op twee CDJ’s met korte loopjes te friemelen, en op twee andere de main tracks uit te laten lopen en in elkaar te mixen. Voor hem staat een stelletje in slowmotion, bedwelmd, in elkaars armen heen en weer te wiegen, en ik geloof graag dat het voor hen is dat-ie na drie uur techno-hypnose afsluit met Donna Summer’s ‘I Feel Love’. Hijzelf met wapperende handjes, de club volgt, en Rødhåd’s rooie baard plooit ook al in een dikke grijns. Rødhåd heeft voor de gelegenheid zelfs zijn vrouw meegenomen die zwierezwaaiend achter hem staat terwijl hij doet wat Rødhåd zo goed doet.
Balans in de crowd
Die liefde voelen we wel, ja, deze zondagavond, maar er zit ook een kleine keerzijde aan zo’n weekender zoals Raum ze ongeveer maandelijks organiseert: juist de overdag- en begin-van-de-avond-tickets zijn vaak als eerste uitverkocht, en dan komen ook de agenda-hedonisten en de yuppen de boel gentrificeren. Lui met appgroepen genaamd ‘Het Ochtendgloren’, meiden die je aanspreken met de openingszin: ‘Hey, ken ik jou niet van de ArmadiLLow?’ Ze zorgen voor een net iets minder losbandige sfeer, maar het zijn wel degelijk liefhebbers van de betere dj’s die weten waar ze voor komen, en de balans in de crowd klopt gelukkig nog wel.
En gelukkig hebben we de dj’s die ons eraan herinneren dat we hier in een queerclub zijn, waar de straights te gast zijn. Angel D’Lite gaat in de Arena bijvoorbeeld voor supersassy italo-disco. Het is inmiddels klam, zweterig, alle zuurstof is wel zo’n beetje weggetrokken, op die ene vierkante meter rechtsvoor na, waar het luchtventilatiesysteem een klein beetje verse zuurstof in pompt. Als een oase middenin de woestijn.
Geflirt, gezoend en gefeest
Ook BASHHKA geeft een goede geschiedenisles, het trappetje op de Studio in. Het is al de derde ADE-Spielraum op rij voor deze Turks-Duitse dj en Raum-resident. In haar house-platen hoor je precies welke scene ze bewondert: ze zitten vol New Yorkse diva’s, kreunende ballroom-kings en glitterende disco-samples. Het is een heerlijke herinnering aan de queer dansvloeren waar house ooit groot werd, en waar je ongegeneerd jezelf kon zijn. En hoe groot Raum ook wordt, hoeveel Berghain-zwaargewichten ze ook binnenhalen en hoeveel yuppen hier op zondagmiddag ook komen housen, die geschiedenis klinkt hier nog altijd door. Niet alleen in de platen, maar ook in de vrijheid waarmee hier wordt geflirt, gezoend en gefeest. Kijk maar naar die foto van Erwin Olaf in het hoekje van de Studio, met die ejaculerende fles champagne. Laat die club alsjeblieft nog heel lang zo blijven.