Enkel kwaliteitstechno van de bovenste plank bij CODA, het traditionele ADE-slotakkoord. Hier ontmoeten de serieuze dansvloernerds en de technoslaven elkaar in hun eerbied voor De Kick. The one to rull them all? Steve Rachmad, de Hollandse meester draait een masterclass in diepe techno.
Oh heilige Kick, neem dit devote raverszweet als uw offer! Yep, da’s het heersende gevoel bij CODA, een feest waar het wemelt van de ravers die techno bloedserieus nemen. Dit is het traditionele ADE-slotakkoord van Ratherlost en Pax-Romana, twee feestorganisaties die inzetten op de diepere, spannendere uithoekjes van de techno, en tegelijkertijd ook een grote aantrekkingskracht hebben op de fetisj-hoek.
Het levert een heerlijk dedicated publiek op in de Lofi. Veel heuse technoslaven dus, gays in piepkleine latex onderbroekjes en leren tuigjes die het liefst de hele nacht bronstig in de kooien in de zaal dansen (al dan niet gemaskerd met pupmasker of mondknevel). Maar ook de technonerds, types met een chronische Shazamcompulsie, veel lieve mensen uit de Amsterdam Rave Reddit en de Beat/De Machine-appgroep die eventjes hoi komen, zelfs een gast die uitgebreid zijn kleurgecodeerde AI-rave-spreadsheet laat zien bij de wc’s (ik hoop dat je het hierna goed hebt gehad bij Noclubs!).
Nerden op dubtechno
Die staan er vanzelfsprekend al vroeg voor Trolley Route. Wie? Trolley Route, het oude alias waaronder Oscar Mulero in de zeroes een vette dubtechnoplaat afleverde, en die hij recentelijk opnieuw heeft afgestoft. Alhoewel, dubtechno? Om zeven uur is de trolley allang aangekomen bij Mulero’s gebruikelijke, loopy techno. Achja. Alsnog vet!
Nee, de echte dubtechno horen we vandaag bij Andy Martin en Richard Akingbehin, twee geestverwante dj’s naar wiens b2b veel nerds vandaag reikhalzend hebben uitgekeken. Die eerste (check vooral ook zijn kersverse Resident Advisor-mix!) is een Mexicaans-Jamaicaanse gast wiens roots doorschemeren in zijn producties vol ruimtelijke dubtechno en psychedelische techno met dubsirenes. En dan die tweede, Akingbehin. Draaide de sterren van de hemel op Draaimolen, runt een label dat vanuit de deeptechno steeds grotere leverancier is geworden van waanzinnige, dubby sounds. En met hun platen blazen ze een heerlijke wolk op. Grappig dat het tempo niet eens zo gek veel lager licht dan Mulero, maar dat deze muziek zoveel luchtiger klinkt door de ruimtelijkheid van die producties, en hoeveel push ze toch weten te geven, steeds weer een stevig zetje om door te dansen. Te gek hoor, en dan blijkt er opeens ook een aerialist als een spin in het dak te hangen?!
Diep, dieper, diepst
Zoals gezegd: op Coda worden de diepere kanten van de techno uitgediept, hier mag techno ook psychedelisch en trippy klinken, een lange, duistere tunnel om in te verdwijnen. Neem bijvoorbeeld Tsuniman, vast gezicht bij de Britse kwaliteitsclub Fold. Haar supersnelle, hypnotische triptechno neigt een beetje naar de hoek van Omen Wapta, of de scene rondom het Noorse Ute-bosravecollectief Ute, kwaadaardig en moerassig. Hoor die creepy elementen. Slamming goakicks. Een sistere tribalfluit hier. Daar, vocals die klinken alsof ze uit een horrortrailer komen. En dat alles op een halsbrekende snelheid in een donkere zaal, verlicht door flikkerende strobo’s. Vroeg hoogtepunt!
Daarna klinkt de psychedelische live-set van Aurora Halal relatief wat slapjes, al helemaal omdat de Amerikaanse slechts een uurtje speelt en rustig de tijd neemt om op te bouwen. Impactvoller is de live-set van Rosati, een Italiaan in Amsterdam. Zijn functionele take op de techno is een stuk meer straightforward en banging dan die van Halal, maar dat hij onmiddellijk een baksteen op het gaspedaal gooit zet zoden aan de dijk: plotseling is de booth van voren én achteren gevuld met technoslaven!
Eigenlijk voelt hij in dat rijtje eerder als een vreemde eend in de bijt dan Moopie, best grappig om te zeggen over de Australiër die ook veel in de VBX-hoek verkeert. Maar wacht, ook zijn set in de kleine zaal is trippy, al is het maar omdat zijn lichtvoetige, wonky platen zulke ontzettend quirky elementen bevatten. Het geluid van een verbindend modem. Astronautenstemmen, recht door de white noise. Koddige 90’s samples. En waarom doet die baslijn zoveel denken aan crazy frog?! Heerlijk ook, hoe soepeltjes hij gekke combinaties mixt, en je eigenlijk niet snapt hoe hij hier nu weer is terechtgekomen. Fun!
Overweldigend goed
De technoslaven zetten daar vanzelfsprekend geen stap binnen, die staan vier uur lang vastgekluisterd aan de vloer van de main. Bij Steve Rachmad, natuurlijk, de Hollandse meester die onder zijn alias Sterac diepe techno draait. Zijn set is een regelrechte masterclass in het genre, overweldigend goed. Van rauw tot hypnotisch, dubby tot funky, met die hypnotiserende, diepe puls als de rode lijn van zijn set. Ga vervolgens eens een halfuurtje Shazammen (met andere nerds in je oor, of je later alsjeblieft die track-ID’s kunt doorsturen?), en besef dat tal van de sleutelplaten van the man himself zijn, onder één van zijn vele aliassen. Die dubtechno-tune met zalige akkoorden? Parallel 9, natuurlijk. Die rauwe technotrack met een baslijn die de zaal doormidden lijkt te zagen? Dreg, een alias uit 2000. Daar is ook ‘Levigi’, een klassieker met vreugdevolle melodie, die als een spiraaltrap richting extase wentelt. En richting het einde ook een plaat met een epische strijkerspartij, onheilspellend onder de klaterende hi-hats. Ondertussen hangen er mensen letterlijk ondersteboven in de kooien, en verliezen de dansers op de tafels naast de booth zich volledig, lichamen afgetekend tegen het tegenlicht. Puur machtsvertoon!
Daarna is de eer aan Konduku. Hij is dé man in deze hoek, een dj die de closing set tot kunst heeft verheven (zijn set bij Het Einde van De School is inmiddels legendarisch, en het is een tijdstip dat hem uitstekend past). Zijn take op diepe techno is nog veel minimaler en gestripter, en hij neemt uitgebreid om weer op te bouwen. Vroeg hoogtepuntje van de set: het hypnotische ‘Red Alert’ van Aurora Halal, veel krachtiger als gemasterde versie dan in de live-set. Er is ondertussen slechts een uurtje voorbij, Konduku zal nog uren in de loods staan, maar de benen willen simpelweg niet meer, boetedoening voor vijf dagen ADE. Tijd om naar bed te gaan en al die Shazams door te spitten.