Album van de Week (23): Vince Staples
West-Coast rapper is woest op Trump
Een dikke, huilende baby in een Amerikaanse vlag-onderbroek met een gele pluk haar op de cover. Dan weet je wel wat de toon van Vince Staples’ nieuwe album wordt: een politieke rockplaat met punky attitude.
‘Promise me you won’t gun me down,’ blijft Vince Staples herhalen terwijl hij een pistool tegen zijn keel gedrukt krijgt. In de videoclip van ‘Blackberry Marmalade’ kijken we door de ogen van een first-person shooter: eerst wordt Staples zelf op een parkeerplaats neergeknald, daarna loopt de schutter een café vol zwarte mensen binnen en richt daar opnieuw een bloedbad aan voordat hij zichzelf van het leven berooft. YouTube labelde de clip al snel als 18+, maar Staples dacht wel anders: ‘Onze kinderen verdienen de waarheid’, postte hij op X.
Dat zet meteen de toon voor Cry Baby – zijn eerste independent plaat – waarop de West-Coast rapper rebelser klinkt dan ooit: geen kale, duistere hiphop producties over het straatleven en zijn jeugd in Long Beach, Californië, maar een live instrumentatie (met producties die af en toe doen denken aan The Black Keys) van snerpende gitaren en funky baslijnen over racisme, onderdrukking en wapengeweld in Amerika. Een echt rockalbum, en ook díé keuze is politiek: in het wit-gedomineerde rockgenre herinnert hij ons eraan dat rock juist diepe Black roots heeft – ‘it all comes from the Cracka tryna be James Brown’, zegt-ie zelf.
‘There’s a war going on outside, yeah. No man is safe…’ rapt Staples op de zware, dreunende gitaren van postpunktrack ‘The Running Man’. De rauwe energie doet denken aan ‘Selfish’ van slowthai en de punky uitbarstingen van Genesis Owusu – invloeden die ook terugkomen op tracks als ‘TV Guide’ en ‘Only in America’. Ondanks de rocksound van Cry Baby heeft het album nog steeds een hiphop-feel. Tijdens de turntable-scratches van ‘The Big Bad Wolf’ bijvoorbeeld, waarin Slick Rick wordt gesampled: de bijna veertig jaar oude line ‘cops shot the kid’ blijft nog altijd pijnlijk actueel.
Zijn lijzige manier van rappen staat soms lijnrecht tegenover zijn politieke boodschap. Zo vuurt hij op ‘Blackberry Marmalade' in razend tempo alle labels af die op zwarte mensen worden geplakt (‘ghetto n***, gangsta n****, dangerous n****, famous n****’), terwijl in de videoclip de first-person shooter begint te schieten in het café. Ook de soulvolle Motown-track ‘White Flag’ kreeg een videoclip, waarin Staples een Amerikaanse vlag volledig wit schildert om er daarna gaten in te schieten: ‘When the pigs see a young black man in traffic / Why they treat me like I’m in a UFO?’. Hij klinkt vooral uitgeput en hopeloos: hoe lang moet je blijven vechten in een land dat je toch al heeft opgegeven?
Accepteer de 'social' cookies voor deze 'spotify'-embed.