Harry Styles - Kiss All The Time. Disco, Occasionally

Na zijn verschijning in de Berghain aan de zijde van Ben Klock, zijn Four Tet namedrop in het Zane Lowe interview, de discobol op de cover en natuurlijk teaser ‘Aperture’ is de grote vraag: hoe dansbaar is het nieuwe Harry Styles album? Gaat pretty Harry volledig voor de dansvloer, of waagt hij voorzichtig wat pasjes?

Het antwoord op de vraag kwam eigenlijk ook al vorige week, toen hij Fred Again het nummer ‘Come Up Roses’ liet primeuren bij zijn laatste usb-tour optreden in Londen. Wat bleek: het was geen dansvloerkraker, maar juist een sierlijke ballade, type kerstliedje, gedragen door een compleet orkest. Het gáát wel over 'chasing hangovers', trouwens.

Kiss All The Time. Disco, Occasionally, die titel moeten we dan misschien maar eens letterlijk nemen. Het is inderdaad een album over liefde, over verlangen, waarin ook nu en dan gedanst wordt. Nieuwe single ‘American Girls’ knipoogt naar de psychedelische indieband Animal Collective, terwijl het halverwege gestut wordt door een LCD Soundsystem-waardige synthbass. Maar dansbaar? Niet per se.

Het liedje gaat over zijn beste vrienden die allemaal trouwen met hun (toevallig allemaal Amerikaanse) liefdes van hun leven, terwijl Harry flirt met zijn ex (‘Taste Back’) of op zijn knieën gaat om nieuwe smaken uit te wisselen met vreemden (‘Pop’). Het funky ‘Dance No More’ gaat over te lang op de dansvloer rondhangen, terwijl ‘Carla’s Song’ een verwijzing is naar Simon & Garfunkel’s ‘Kathy’s Song’ en gaat over een vriendin die ‘Bridge Over Troubled Water’ nog nooit gehoord heeft.

Kiss All The Time. Disco, Occasionally is dus geen danceplaat? Welnee, het is een album waarop hij fysiek en mentaal overal van proeft en wat hem bevalt meeneemt naar zijn eigen universum. Lang leve de nieuwsgierigheid, dan maar?