Bijzondere taferelen met Cockaphonix in De Piek

Afgelopen vrijdag de dertiende leek het noodlot vooral het publiek te treffen — want wie níét in De Piek stond, miste een van de meest eigenzinnige en energieke optredens van dit jaar. Cockaphonix uit Yakima, Washington, blies — figuurlijk én bijna letterlijk — de zaal omver met een sound die zich niet laat temmen.

Cockaphonix serveert een muzikale cocktail die smaakt naar een stoffige saloon ergens in het Wilde Westen, met een scheut straatjazz uit New Orleans en een flinke plens circuspunk. Denk: zwalkende ragtime, schurende koperlijnen en een ritmesectie die klinkt alsof hij elk moment uit de bocht kan vliegen — maar dat nooit doet. Het is gecontroleerde chaos, gebracht met een grijns. De band werd in 2017 opgericht als duo door “Rayko Stanislav” (Raymond Malstead) en “Holiday Dan” (Daniel Koenig). Met een honderd jaar oude piano en vintage drums bouwden ze aan een luide, onconventionele set die inmiddels is uitgegroeid tot een volwaardig muzikaal spektakel. Later sloten Chris Nobbs (trombone), Roly Espino (trompet) en Nathan McCartney (tuba) zich aan om de kopersectie te versterken.

Afgelopen vrijdag moest de band het stellen zonder trombonist Chris Nobbs wegens ziekte. De resterende bezetting vulde elke hoek van de zaal met stuwende ritmes, pompende tuba en snerpende trompetlijnen. De energie was ontembaar. Wat Cockaphonix onderscheidt, is niet alleen hun unieke sound, maar ook hun duidelijke podiumdrang. Stilstaan is geen optie: bandleden verlieten geregeld het podium en zochten het publiek op, waardoor de vloer van De Piek langzaam mee begon te bewegen. De scheidslijn tussen podium en zaal vervaagde hier en daar. Het voelde minder als alleen een optreden en meer als een gedeeld moment tussen band en aanwezigen. Toch had deze avond meer publiek verdiend. Misschien schrokken sommigen terug voor vrijdag de dertiende — maar als er ooit een avond was waarop bijgeloof plaats moest maken voor muzikaal avontuur, dan was het deze. Wie er wél was, zag een band die speelt alsof elke show hun laatste kan zijn: intens, oprecht en met een aanstekelijke gekte.

Cockaphonix bewees in Vlissingen dat originele livemuziek nog steeds kan verrassen, ontregelen en verbinden. Vrijdag de dertiende? Voor wie erbij was, voelde het eerder als een geluksdag.