Vlaanderen strijkt neer in Middelburg. Op deze vrijdagavond vullen Elias en The Bony King of Nowhere De Spot met hun wonderschone liedjes, terwijl een flink aantal Vlaamse fans de reis heeft meegemaakt. Soms met gesloten ogen, glimlach en volle aandacht laten ze zich meevoeren door de sfeervolle songs.

“Kom gerust een beetje dichterbij,” nodigt Elias het publiek uit. Dat laten we ons geen twee keer zeggen. De set opent melancholisch en kabbelend, met meanderende lijnen die later worden aangevuld met beats. ‘The Stranger’, een nieuw nummer, zet meteen de toon. Elias Devoldere – bekend als drummer in talloze Vlaamse bands – greep tijdens corona naar de gitaar en bracht in 2021 zijn debuutalbum Kaiku uit, gevolgd door Bloomed < Exploded in 2023. Onder zijn voornaam Elias toert hij met The Bony King of Nowhere, en vanavond in De Spot is de laatste avond van die tour.

Uit zijn eerdere werk klinken onder meer het titelnummer ‘Bloomed < Exploded’, over de vergankelijkheid van het leven, en het dromerige ‘Day 2’. Verder horen we recenter materiaal als ‘The Gardener’ en ‘The Ghost’. Er is een nieuw album onderweg, vertelt hij, en Middelburg voelt “als thuis, maar toch een beetje buitenland. Buitenland, toch.” Elias bouwt boeiende soundscapes, soms met slechts flarden tekst, dan weer met opzwepende loopjes waar hij zelf overheen speelt. Het ene moment intiem tokkelend, het volgende vol uithalend. We staan rondom het podium als rond een kampvuur – en dat voelt precies goed.

Dan is het tijd voor de band van The Bony King of Nowhere, met frontman Bram VanParys. Ze openen met het gelaagde, melodieuze ‘Working Harder’ (2024), dat meteen wordt meegezongen. Er moet nog iets aan de monitor worden aangepast. “Sorry voor dit moment, maar we zijn hier ‘helemaal van België’, en ik ben niet van plan een minder goede show voor jullie te spelen.” En die belofte maken ze waar.

Bijna het hele album Everybody Knows (2024) passeert de revue, met rijke arrangementen en een geluid dat zowel warm als gelaagd is. Achter de drums zit meesterdrummer Simon Segers, leadgitarist en klankentovenaar is Gertjan van Hellemont. “Ik heb al zestien jaar het genoegen om met een goede vriend in deze band te mogen spelen,” zegt VanParys. Bassist Jasper Hautekiet vormt de onverstoorbare ruggengraat.

Niet alle boodschappen zijn vrolijk de alledaagse tredmolen van het moderne leven en het overconsumptiegevoel worden gezongen vanavond. Toch moeten we proberen het goed te doen, klinkt het in ‘All it Takes’- I'm doing what I can. And that is all it takes.

De sfeer blijft deels licht en dromerig; het publiek deint mee. ‘Falling Into Place’ is een prachtig liefdesliedje, gevolgd door ‘Eleonore’, een ingetogen solo van VanParys. In ‘Going Out’ en ‘Slow Down’ schakelt de band moeiteloos van stevige rock naar wonderschone pingelriffjes, om daarna te ontsporen in stevige distortion met lichtflitsen. ‘Buy One, Get One Free’ – niet alles wat gratis lijkt is goed voor ons – krijgt een extra randje dankzij toetsenist Thijs Troch.

De avond eindigt met het veelstemmige ‘Sleeping Miners’ (2011) en een dreigende, intense versie van ‘Like Lovers Do’ (2019). Gillende gitaren, vervorming alom, en publiek en band zijn even één. I tried to give you everything, I tried to love you well. You know I care like lovers do. En zo voelt deze avond ook: vol overgave, intens en oprecht.