De Piek is gevuld met Dulfer-diehards. Zodra gitarist Jerôme Hol zijn versterkers aanslingert, stijgt de spanning. We beginnen relatief ingetogen met ‘Riding West’, een knipoog naar Dulfers held Sonny Rollins. Hol soleert soepel en trefzeker, terwijl Dulfer zijn bandleden voorstelt. Kenmerkend voor de rest van de avond: hij staat niet erboven, maar ertussen. Als een opperstalmeester dirigeert hij met korte aanwijzingen, blikken en grijnzen zijn mannen naar grote hoogten én hij geniet van het publiek.
Die mannen – opererend onder de naam Total Response – zijn in topvorm. Bassist Ishaq van Niel stuitert over het podium en bespeelt zijn instrument alsof het een volbloed Arabier is. Hans Eijkenaar laat het ritmemotortje diep in de botten doordreunen; het is heerlijk surfen op dat strakke fundament. In ‘Spanish Boots’ schuurt een weemoedig intro langs bossa nova-achtige sferen, waarna het nummer uitwaaiert in melancholie. Even later funkt Van Niel alsof hij een rodeostier berijdt, salvo’s uit zijn bas schietend alsof het ding behekst is.
Dulfer praat via zijn tenorsaxmicrofoon de boel aan elkaar met droge humor. Een regenachtig avontuur in de ‘Sahara’ (“Het is weleens beter gegaan ook”) vormt de opmaat naar een muzikale reis met flarden van ‘Rawhide’ en zelfs een glimp ‘Paint It Black.’ Hol schakelt moeiteloos van gillende solo’s naar lieflijke passages met een randje distortion.