#LGW12: Matana Roberts zingt het liefst samen #LGW12: Matana Roberts zingt het liefst samen

New Yorkse vervaagt grenzen tussen performance, muziek en improvisatie

, Tekst: Joris Postulart, Foto's: Melissa Houben

#LGW12: Matana Roberts zingt het liefst samen

New Yorkse vervaagt grenzen tussen performance, muziek en improvisatie

Tekst: Joris Postulart, Foto's: Melissa Houben ,

“Last Monday I still had the flue, I'm a little better now. I'm not gonna do any fancy stuff, but this room deserves something beautiful.” Na deze openingswoorden knalt Matana Roberts er direct een onnavolgbare saxofoonsolo uit. Het moge duidelijk zijn dat deze kleurrijke jazzmuzikante uit ander hout gesneden is dan de gemiddelde artiest op Le Guess Who?. “Is that a cat walking there? In New York we've got rats that big!”

CONCERT
Matana Roberts, Le Guess Who?, Galerie Jaap Sleper, zaterdag 1 december 2012

MUZIEK
Matana Roberts is een befaamd jazzsaxofoniste en performer. Als één van de leidende figuren van de Afro-Amerikaanse experimentele muziekscene combineert ze free jazz, wereldmuziek, theater en atmosferische zangpartijen op bijzondere wijze. Vanavond houdt ze het bij virtuoze saxofoonimprovisaties en meditatieve samenzang met het publiek.

PLUS
De welbespraakte Roberts staat met alleen haar saxofoon op het kleine podium in de galerie. Daar speelt ze zo nu en dan op, maar veelal praat ze ook met het handje vol mensen in de galerie. Vertellen kan de Afro-Amerikaanse met veel bezieling, zoals over de zwarte pieten ze vandaag tegen kwam in Utrecht (“I almost lost my shit!”). De saxofoonimprovisaties tussen de anekdotes door zijn onnavolgbaar, boeiend en duren gelukkig ook niet te lang. Halverwege de set vraagt ze het publiek mee te zingen en binnen no time zwelt er een gezoem aan vanuit de galerie, wat een bijzondere sfeer oplevert. De positieve en natuurlijke uitstraling van Roberts doet iedereen in de galerie glimlachen en beseffen dat ze getuige zijn van een bijzondere bijeenkomst.

MIN
Muzikaal gezien viel er niet veel te halen. De saxofoonsolo's zijn fantastisch knap, maar er was weinig houvast in te ontdekken voor de minder getrainde jazzluisteraar. Het gepraat en het samen zingen had soms meer weg van een sjamanistische of baptistische bijeenkomst.

CONCLUSIE
Dat de warme Matana Roberts iets bijzonders doet staat vast. Ze weet als geen ander rust uit te stralen en een conversatie aan te gaan met haar publiek. Dat doet ze op een heel charmante manier. Er zat dan misschien weinig lijn in het 'optreden', de aanwezigen zullen Roberts niet snel vergeten.

CIJFER

6,5
 

nu op 3voor12