Danko Jones brult zijn testosteronrock uit Danko Jones brult zijn testosteronrock uit

Ouderwets hard rockend in een uitverkocht en dampend Tivoli

, Tekst: Mike B. / Fotografie: Esther Lutgendorff,

Danko Jones brult zijn testosteronrock uit

Ouderwets hard rockend in een uitverkocht en dampend Tivoli

Tekst: Mike B. / Fotografie: Esther Lutgendorff, ,

Een ontspannen deinend optreden van woestijnman Brant Bjork fungeert als goede warmmaker voor de opgefokte rock van Danko Jones. De Canadees won de zaal weer eens in no-time voor zich.

Ouderwets hard rockend in een uitverkocht en dampend Tivoli

Opener Brant Bjork heeft nadat hij als drummer de oer-stonerbands Kyuss en Fu Manchu verliet een 'Dave Grohl' gedaan, en is al jaren als zanger/gitarist een cultheld in zomprock-regionen. In het begin staat het publiek wat apathisch te kijken, maar per nummer groeit het applaus voor de man met de eeuwige muts. Rockster-poses zijn ver te zoeken bij Brant, tenzij je het afzakken van de muts tot over zijn ogen tijdens een solo als zodanig ziet. Brant maakt eigenlijk nog steeds dezelfde muziek als destijds met Josh Homme en dus stromen de lompe, relaxede grooves en hypnotiserende gitaarriffs minutenlang van het podium af. Doordat de gitaren iets minder scheuren in de laidback nummers en door de relaxede stem en dito houding van Brant en zijn kornuiten is het allemaal iets lomer en psychedelischer dan verwacht, maar qua karakter en swing doet het zeker niet onder voor het inmiddels legendarische Kyuss. De grooves pakken je net zo ongenadig bij de kladden. Tenminste, als je niet vies bent van nummers die rustig een paar minuten doorgrooven. Het gaat hier vooral om het gevoel, echte catchy nummers ontbreken. Gezien het eindapplaus lijkt Brant met zijn Bros toch weer de nodige zieltjes gewonnen te hebben. Danko Jones maakt testosteron-rawk, en dat doet hij eigenlijk al jarenlang precies hetzelfde: drums, bas, gitaar, simpele hardrock in AC/DC stijl, en het bijbehorende retestrakke spel. De nieuwtjes sinds het vorige concert twee jaar geleden: een nieuwe drummer die sympathieker oogt, maar net niet zo meedogenloos strak speelt als zijn voorganger, bassist JC blijkt opeens haar te hebben, en Danko heeft zich een puntigere Gibson gitaar aangemeten. En natuurlijke een nieuwe plaat die beter klinkt dan de vorige. Muzikale vernieuwing is totaal niet besteed aan Danko Jones, dus waarom is Tivoli deze keer uitverkocht? Domweg omdat het nog steeds hetzelfde is: de aanstekelijke hooks waardoor je hoofd als vanzelf mee gaat deinen, de meebrulrefreinen en de tomeloze energie van mannetjesputter Danko Jones. En verder geen fratsen, want daar moet hij niks van hebben, gewoon vanaf minuut 1 knalhard rocken, anders niets. Zo krijgt de lichtman te horen dat die stomme rookmachine uit moet, want Danko is geen mietje. "We don't need no smoke, I'm not gonna fly through the air like Bon Jovi, or do some other stupid shit. This is what it is, we're here to rock! Is that OK with you?" Het publiek vindt het luid joelend allemaal prachtig wat Danko tussen de nummers door uitkraamt aan macho-praat. Het voelt namelijk allemaal puur en echt aan, en past uitstekend bij de dwingende gitaarriffs die uit de speakers knallen, als om te bewijzen dat de hel nog niet zo'n slechte plaats is. Danko zingt eigenlijk maar over één onderwerp: De liefde, of beter gezegd: zijn frustraties over, en het daaruit voorvloeiende ongeloof in die liefde. Vrouwen gaan altijd vreemd, of houden opeens niet meer van je. Liefde is dus onzin, je bent beter af in je eentje. Maar dat wil blijkbaar niet zeggen dat er geen plaats is voor hormonen, integendeel. Hij speelt met glans de rol van sekssymbool die over het podium loopt alsof dat speciaal voor hem gemaakt is, terwijl hij ondertussen fel uit zijn ogen kijkt en met zijn kortgeschoren hoofd als een bezetene op de maat knikt. Ook laat hij regelmatig zijn beweeglijke tong aan de dames zien. Als de moshpit vooraan onstuimiger wordt vraagt hij de heren of ze willen oppassen: "we don't want the girls to go away, do we?." Om vervolgens aan alle 'bange' meisjes een veilig plekje voor het podium aan te bieden. Wel aan zijn kant natuurlijk, niet bij die minder leuke bassist. En dankzij de nodige zelfspot komt dat hyper opgefokte mannetje toch weer sympathiek over. Als hij uit het publiek een Nederlandse vlag krijgt met zijn logo erop staat hij eerst arrogant te showen om vervolgens ("I'm gonna do this Brant Bjork style") het ding als bandana rond zijn hoofd te knopen. Hij weet hoe bespottelijk deze tulband eruit ziet, maar speelt er wel doodleuk mee door. Ook vaste prik bij Danko zijn de felle verhalen die hij afsteekt tegen het eind van de show: Tijdens 'Love is Unkind' ontvouwt hij de theorie dat liefde niet bestaat. Hee kijk daar nou, een gearmd stelletje, denk je nou echt dat dit 'forever' is? In een maand, week, dag, minuut, seconde is het verdomme over! En knal, verder rocken met het refrein, en de zaal stoomt. En natuurlijk ontbreekt in de toegift zijn lange tirade over hoe je je moet verweren tegen iedereen die je naar beneden haalt niet. "This heart gets stronger, this skin gets thicker, this mouth gets louder", gevolgd door een harde klets op zijn eigen gezicht. Hij zal na al die jaren ongetwijfeld eelt op zijn wangen hebben. Danko is een keiharde werker die zijn overdosis testosteron en zweet over het publiek uitstort alsof het zijn laatste dag op aarde is. En het is duidelijk te zien dat hij er enorm op kickt als die energie ook weer uit het publiek terugkomt, want dat maakt hem nog gefokter. Danko is de vleesgeworden rock 'n' roll. 'Everybody is sexy in heaven' volgens Danko. Hij is dat duidelijk zelf al hier op aarde. Hopelijk blijft hij nog lang ongelukkig in de liefde... Danko Jones + Brant Bjork & the Bros Gezien: Tivoli, zaterdag 24 maart 2006
Tags

nu op 3voor12