De set-up is helder: twee mannen van middelbare leeftijd, één laptop, en één microfoon. Jason Williamson en Andrew Fearn, samen Sleaford Mods, hebben niet veel nodig om hun Britse spoken word postpunkhoprap ter gehore te brengen. Vanavond staan ze in de Main van 013 met een strakke planning: 25 nummers in negentig minuten. Klaar voor de start? Af!

Oké, oké, niet zo snel! Voordat we van start gaan moeten we eerst netjes opwarmen en bij binnenkomst is SNAYX daar gelukkig net mee begonnen. De zaal staat dan al halfvol met voornamelijk, laten we zeggen, ‘leeftijdsgenoten’ van de twee heren die later het hoofdprogramma verzorgen. Om blessures te voorkomen bouwt de driekoppige punkrockband met heavy grime invloeden het energieniveau langzaam op. Het dan aanwezige publiek lijkt dit goed te kunnen gebruiken, want de 50-plussers hebben niet zomaar de voetjes van de vloer. 

Behalve fysieke inspanning is er ook gedacht aan het (misschien al) afnemende cognitieve vermogen van het tijdig aanwezige publiek. De leadzanger weet het namelijk voor elkaar te krijgen om na ieder nummer minimaal één keer het publiek eraan te herinneren dat we vanavond in Tilburg zijn: “Let’s pick things up Tilburg”, “How are we doing Tilburg?”, “Thank you Tilburg!”, enzovoorts. Gelukkig voor het tweetal Rotterdammers dat toevallig vóór mij in de zaal staat, benoemt de zanger op het einde van de set nog dat ze later deze week in Rotterdam spelen. Enthousiasme alom.

© Richenne Zeebregts

Normaal gesproken wordt het half uurtje tussen voorprogramma en hoofdact volledig gevuld met afbreken en opbouwen van allerhande installaties en het stemmen en afstellen van instrumenten. Dat is vanavond niet het geval. Gezien de minimale opstelling van Sleaford Mods staat ‘alles’ na een minuut of tien al klaar om te gaan. Twee dingen vallen dan op; naast wat lampen, minimalistisch decor, en de eerder genoemde elementen, staan er vanavond ook een middelgrote televisie en twee spiegels op het podium. 

Nadat de zaal langzaam is volgestroomd met gelukkig toch ook een aantal energieke twintigers, maken de mannen hun entree. Geen poespas of grote epische opkomst. De lampen blijven aan en ze komen rustig het podium op. Andrew plugt zijn laptop in, drukt op play en de bassline van het relaxte ‘The Unwrap’ klinkt, één van de dertien nummers op het meest recente album, ‘The Demise of Planet X’, dat in januari dit jaar uitkwam. Op één nummer na komen ze alle dertien aan bod deze avond, dat mag ook wel met een setlist van deze lengte. 

© Richenne Zeebregts

Als je de studioversies aanhoudt, komt de totale speellengte van de 25 nummers op de setlist tot een totaal van 82 minuten. Een hele opgave voor een show van negentig minuten. Er zijn dus acht minuten gereserveerd voor het aan elkaar praten van de show. Het duo verspilt dan ook geen tijd. Na het derde nummer vraagt Jason kort aan het publiek “You alright Tilburg?!”, waarna direct het vierde nummer wordt ingezet (lees: aangeklikt). De meeste praattijd wordt gespendeerd aan het bedanken van gastartiesten. Na ieder nummer waaraan ook een andere artiest een bijdrage heeft geleverd (zoals ‘The Good Life’, ‘Mork n Mindy’, en ‘Elitest G.O.A.T.’), wordt deze artiest netjes even in het zonnetje gezet. Ook de eerder genoemde televisie lijkt voor dit doeleinde op het podium te staan. Iedere artiest wordt namelijk op deze televisie tentoongesteld, vaak aan de hand van shots uit de videoclips. Het siert Sleaford Mods enorm dat ze hun (vaak jongere) collega’s de credits geven die ze verdienen.

© Richenne Zeebregts

Vrijwel de hele set laat zich omschrijven door de magische Sleaford Mods-formule: minimalistisch repetitieve hiphop/punk beats, met daaroverheen maatschappelijk geëngageerde teksten die pratend gezongen worden. Daarbij voert Andrew, nadat hij een nummer heeft ingestart, op de achtergrond een geïmproviseerde dans uit die zich het best laat omschrijven als een kruising van Nederland in Beweging en beginners hiphopdansles. De spiegels op het podium geven daaraan een leuke extra dimensie, we kunnen nu namelijk vanaf drie hoeken deze geïmproviseerde dans bewonderen. Naast dit zijn er nog de kreten van Jason: “AAARG!”, “KAAA!”, “AAAH!”. Aan het begin wat onwennig, maar naarmate de show vordert worden deze lokroepen meer-en-meer door het publiek beantwoord met vergelijkbare kreten.

© Richenne Zeebregts

Op deze manier wordt het publiek gedurende negentig minuten geëntertaind en ontstaat een soort golvend energiepatroon. Na een aantal nummers kakt het publiek in en begint rustig wat te babbelen, waarna er weer een meer energiekere publieksfavoriet gespeeld wordt, met als gevolg vernieuwde aandacht richting het podium. Dit patroon herhaalt zich zo’n drie á vier keer totdat we bij de laatste nummers aankomen. Voor het een-na-laatste nummer ‘Jobseeker’ heeft het duo een chaotische, meerkleurige lichtshow bedacht, met veel springen en een milde moshpit als gevolg. Sleaford Mods sluit af met ‘Tweet Tweet Tweet’ en komen daarmee met een ruime twee minuten speling over de finish (eindtijd: 22:27:45). Nog even bedanken ze iedereen voor hun aanwezigheid en lopen daarna voldaan het podium af.