Gezelligheid wint van weemoed bij albumpresentatie van 'geknakte revolutionair' Mathijs Leeuwis Gezelligheid wint van weemoed bij albumpresentatie van 'geknakte revolutionair' Mathijs Leeuwis

Paradox biedt warm badje tegen het kille liefdesverdriet

, Freek Verhulst

Gezelligheid wint van weemoed bij albumpresentatie van 'geknakte revolutionair' Mathijs Leeuwis

Paradox biedt warm badje tegen het kille liefdesverdriet

Freek Verhulst ,

Terwijl hij samen met Jeroen Kant het platenlabel Bastaard Platen uit de grond stampte, vond de in Tilburg woonachtige Mathijs Leeuwis ook de tijd om te werken aan een nieuw album. Alweer Geen Revolutie, zijn vierde langspeler en zijn derde in het Nederlands, wordt op zijn eigen label uitgebracht. Na een paar try-outs is Leeuwis klaar om zijn nieuwe werk aan Paradox te tonen.

Harold K.

Een Limburgs zingende troubadour die buiten Limburg optreedt, moet zich toch geregeld een Englishman in New York voelen, maar Harold K. heeft daar ogenschijnlijk weinig last van in Paradox. Hij heeft de ondankbare taak voorprogramma te spelen op de albumpresentatie van een ander. Ondankbaar omdat het, meer dan bij een reguliere show, echt gaat om degene die na je speelt.

Dat blijkt dan ook aan het rumoer dat continu door de zaal gaat, mede doordat er nog steeds mensen binnendruppelen. Desondanks speelt K. onverstoorbaar zijn liedjes, terwijl hij zichzelf op gitaar begeleidt. Zijn eigen werk doet - met name tekstueel - denken aan Jack Poels, een vergelijking die erg voor de hand ligt, maar daarom niet minder op zijn plek is. Lef toont K. door als 'Limbo' niet onverdienstelijk Gerard van Maasakkers' Cis Verdonk te coveren, maar echt indruk lijkt hij niet te maken op de aanwezigen, die meer met hun biertjes en elkaar bezig zijn.

Alweer geen revolutie

Dan is het tijd voor de held van de avond. Leeuwis en zijn band openen met een mix van oud en nieuw werk. De bluesy roots met kleinkunstige teksten heeft raakvlakken met het werk van Alex Roeka en hier en daar het post-studentenanthemwerk van Guus Meeuwis. Hoewel, wat dat laatste betreft valt er een belangrijke kanttekening te maken: Leeuwis zijn Klei, Stront en Zand doet Meeuwis zijn Brabant verbleken als lijflied der Brabo's. Zo veel oprechter en adequater vat Leeuwis in woorden wat Brabant Brabant maakt.

Oprechtheid lijkt sowieso het sleutelwoord bij Mathijs Leeuwis, en dat is essentieel in zijn genre. Zijn teksten zijn direct zonder simplistisch te worden en af en toe metaforisch zonder Bløf-esque te worden. Al had "Dan maak ik cirkels met hoeken, ik teken vierkanten rond" (uit Ik Wil Meer) misschien niet misstaan in het oeuvre van Jakobsen en de zijnen.

Afijn, terug naar zijn nieuwe werk. Leeuwis kwam er naar eigen zeggen pas bij de try-outs achter dat hij met Alweer Geen Revolutie een droevige plaat aflevert, maar dat is onwaarschijnlijk. De liederen winden er namelijk geen doekjes om: Leeuwis worstelde tijdens het schrijven van dit album klaarblijkelijk met een stukgelopen liefde en nogal wat existentiële vraagstukken. In albumopener Het Sterkste Verhaal komen die thema's al vrij opzichtig aan de oppervlakte, maar het meest duidelijk is Het Wiegje halverwege het album. "Mijn liefje liet mij achter met ons kind (...) Wie wiegt het wiegje na mijn dood?"

Alweer Geen Revolutie gaat over het echte willen, maar het om allerlei redenen niet uitvoeren daarvan; als de aan elkaar geknoopte hersenspinsels van de notoire nocturne piekeraar, zo klinkt het, in onder meer Ik Wil Meer: "Ik wil fantaseren zonder commiteren aan dromen of aan doen." De conclusie van het hele verhaal trekt Leeuwis eigenlijk al op track drie van zijn album: "Je weet zo weinig van wie je bent." Muzikaal gezien vangt Leeuwis dat gevoel op plaat in holle galm op de zang en onheilspellende elektronische soundscapes, die live echter wat naar de achtergrond gedrukt worden. Toch is het niet alles verslagenheid wat er klinkt. In bijvoorbeeld het strijdliedachtige Alles bezingt Leeuwis ook zijn dadendrang.

Het nieuwe werk wordt goed ontvangen in Paradox, al speelt Leeuwis natuurlijk ook een thuiswedstrijd. Maar ook wie dat buiten beschouwing laat, moet concluderen dat Mathijs Leeuwis een verzameling sterke liedjes uitbrengt die samen een eenheid vormen, en die bovendien live prima uit de verf komen. En ondanks de droevigheid die in het album schuilt, overheerst vanavond vooral gezelligheid. Paradox is vanavond de toog waaraan Leeuwis zijn hart uitstort, om vervolgens met vrienden al wat op zijn lever ligt te verdrinken.

Luister hier naar Alweer Geen Revolutie.

nu op 3voor12