Room Eleven betovert en vermaakt Kleine Zaal Room Eleven betovert en vermaakt Kleine Zaal

Voorprogramma Katia Truijen leuk, maar niet pakkend genoeg

, Wessel Damen,

Room Eleven betovert en vermaakt Kleine Zaal

Voorprogramma Katia Truijen leuk, maar niet pakkend genoeg

Wessel Damen, ,

Sinds Room Eleven haar eerste album Six White Russians And A Pink Pussycat uitbracht, is de band tot grote hoogte gestegen. Ook het tweede album heeft een swingend geluid, wat je terugbrengt naar de vroege jaren van de funk. De Kleine Zaal was op de regenachtige donderdagavond de plek om even alles te vergeten wat er in de klamme buitenwereld huisde. Room Eleven speelde een heerlijke show, voorafgegaan door singer/songwriter Katia Truijen.

Voorprogramma Katia Truijen leuk, maar niet pakkend genoeg

Sinds Room Eleven haar eerste album Six White Russians And A Pink Pussycat uitbracht, is de band tot grote hoogte gestegen. Ook het tweede album heeft een swingend geluid, wat je terugbrengt naar de vroege jaren van de funk. De Kleine Zaal is op de regenachtige donderdagavond de plek om even alles te vergeten wat er in de klamme buitenwereld huist. Room Eleven speelt een heerlijke show, voorafgegaan door singer/songwriter Katia Truijen. KATIA TRUIJEN Het is een sobere donderdagavond en donderbuien hebben de hele dag al de regie in handen. Er is dan ook veel rumoer in het rokerige hok dat men de Kleine Zaal noemt. Dan komt rond tien over negen Katia Truijen vol goede moed het podium opwandelen. Het publiek lijkt nog wat onwennig, en lijkt ook nog niet helemaal bereid te zijn het gesprek over het weer op te geven. Gelukkig heeft Katia daar een antwoord op, namelijk haar ondeugende tintjes. Zodra ze met een zwoele blik de zaal inkijkt en vertelt dat zij ons “voorafje” wordt voor vanavond, heeft ze de aandacht te pakken. Ze begint met haar gitaar haar liedjes te spelen en een ontzettend fijn geluid stroomt de zaal in. Het typische stemgeluid van Katia is op het eerste gehoor niet het lieve en zachte wat je bij een singer/songwriter verwacht, maar des te groter is het genot dat je beleeft als je eraan gewend bent. De nummers die de zaal inkomen lijken op een vredelievende kruising tussen Shania Twain en A Fine Frenzy, maar dan op de nuchtere Hollandse manier. Als een zacht dekentje dwarrelt de muziek op je neer en met een glimlach op je gezicht word je meegenomen naar de wereld van het akoestische lied. Maar zodra een aantal nummers voorbij zijn, wordt die heerlijke deken plotseling van je afgetrokken door de spraakstem van Katia. Deze 6VWO-meid lijkt erop gebrand te zijn te laten weten dat ze nog erg jong is. Met een kind-in-de-snoepwinkel-blik in haar ogen vertelt ze over haar website. Dit promopraatje wordt door de zaal met gemor beantwoord. Het magische gevoel dat aan het begin van de avond heerste, wordt zo weggenomen en de nummers blijken niet pakkend genoeg. Katia Truijen zet een leuk showtje neer, maar is helaas niet boeiend genoeg voor meer dan een half uur in de Kleine Zaal. Na zo’n vijfentwintig minuten houdt Katia het dan ook voor gezien, wat niemand ontzettend erg lijkt te vinden. De zaal geeft haar een terughoudend, maar degelijk applaus, en het wachten is op Room Eleven. ROOM ELEVEN De Kleine Zaal is intussen veranderd in een zwarte sauna met podium. En waar bij andere concerten het pils rijkelijk vloeit, voeren hier de flesjes water de boventoon. Wie een blik op het podium werpt, ziet er een bonte verzameling instrumenten klaarstaan. Wat vooral in het oog springt is de grote hoeveelheid gitaren (van verschillende afmetingen) die op het podium staan te wachten om in handen genomen te worden. Zodra het dan zover is staan er vier hippe mannen, aangevoerd door een bloedmooie dame in een sexy jurkje op het podium. Vanaf het eerste moment dat de muzikanten hun instrumenten in de aanslag hebben, klinkt er een heerlijk funky geluid. Het publiek wordt al wat soepeler en een enkele veertiger waagt een zwoele dans. De sfeer van ingetogenheid die heerste tijdens het voorprogramma, heeft volledig plaatsgemaakt voor het gevoel van saamhorigheid. Waar de Kleine Zaal zojuist nog een zwart, donker hok was, voelt het nu aan als een oud café waarin men elkaar kent. Zo eentje waar de zangeres na afloop van het optreden nog een biertje met je doet. Dit is helaas niet het geval, maar dat Room Eleven bestaat uit sympathieke mensen blijkt wel uit het feit dat ze hun flesjes water uitdelen aan het publiek. De hitte van de zaal, gecombineerd met de melancholisch swingende band op het podium zorgt voor een ontzettend ontspannen gevoel. Als ze direct na het nummer Come Closer het funky nummer Hey Hey Hey laten klinken, is het hele publiek om, wat ook te zien is aan de deiningen in de zaal. Erg jammer is het ontbreken van een accordeonist bij de live-optredens. Op de cd’s staan een aantal nummers met accordeon, waardoor je bij het concert een nummer af en toe toch anders ervaart. De toetsenist probeert dit gemis een enkele keer weg te nemen met een miniatuurkeyboard, type blaasinstrument. Hoewel de solo die hier wordt neergezet vast moeilijk is, krijg je zodra je je ogen sluit toch de indruk dat men een neusfluit-virtuoos op het podium gehaald heeft. Toch laat dit ook zien dat Room Eleven bestaat uit een aantal ontzettend vaardige muzikanten. Niet alleen weten ze de zaal te betoveren, mee te nemen op hun reis naar de groezelige melancholische funk van vroeger, ook weten ze op de juiste momenten het publiek lekker te vermaken. De eerstvolgende keer dat Room Eleven in de buurt optreedt, weet ik dat ik de kans niet wil laten schieten en meteen reserveer.

nu op 3voor12