Van Hard Rock naar the Hard Way Van Hard Rock naar the Hard Way

Gevarieerde zevende editie van Baroeg Open Air valt uitstekend in de smaak

, Lodewijk Hoebens | Foto's: Brian van Rensen

Van Hard Rock naar the Hard Way

Gevarieerde zevende editie van Baroeg Open Air valt uitstekend in de smaak

Lodewijk Hoebens | Foto's: Brian van Rensen ,

''Zijn jullie er klaar voor ?!'', roept Deef de Kanarie rond de klok van één tijdens de zevende editie van Baroeg Open Air in het Zuiderpark. Dankzij het mooie nazomerweer, de in stand gehouden gratis entree en een gevarieerde affiche is het al aardig druk in het Zuiderpark. Achteraf kan men met ongeveer 7500 bezoekers spreken van een daverend succes.

Black-Bone

Drie afgezanten uit Eindhoven Rock City mogen vroeg in de middag het hoofdpodium openen. ''Fuckin' vet dat jullie hier al zo vroeg zijn'', vertelt de krullende frontman en gitarist van Black-Bone enthousiast. Wanneer hij zijn strot open trekt horen we precies de zoon van Lemmy aan het woord. Als de stevige hard-rock nog niet duidelijk maakt wat het Brabantse drietal muzikaal wil over brengen dan zijn het wel de teksten van nummers als Hammer Down en Back To Mayhem (Rock for Blood), afkomstig van het gelijknamige debuut. Het is recht-toe recht-aan rock muziek, dat gespeeld wordt met een enorme intensiteit. Alsof het drietal al tientallen jaren samen speelt. Feit is dat de jongens de laatste jaren heel wat ervaring hebben opgedaan door in grote zalen te spelen en te openen voor toonaangevende bands als Megadeth, Deep Purple en Status Quo. De combinatie van drums, bass en gitaren tijdens Hard Times zal niet de originaliteitsprijs winnen maar laat wel de kracht en klasse van de band horen. ''Let's Party!'', roept zanger Steef, bekend met de stoerste rockposes. Het is precies het doel van deze jonge band. No nonsense en een feestje bouwen met het publiek. Tussendoor even een groovende break van het tandem Sven en Jules op bass en drums. Nieuw album moet eind januari in de winkel liggen.

Naam

De enige Amerikanen vandaag zijn het psychedelische stoner collectief Naam uit New York. Terwijl door de synths een spacy intro ontstaat gaat de aandacht uit naar de bassist met gigantische baard dat even zwaar lijkt te zijn als het geluid afkomstig van zijn basgitaar. In combinatie met de samenzang ontstaat er een soort van hypnose dat later versterkt wordt wanneer zowel frontman als toetsenist een stickie opsteken. Het publiek in de hoofdtent is trouwens verdubbeld na Black-Bone en blijft in aantallen groeien. Wanneer rookmachines het werk doen, zet Naam hun muziek ook lekker dik aan. Orgelpartijen doorkruisen het opbouwend gitaar- en drumwerk. Zware baslijnen bieden steun terwijl de vocalen meedeinen op het ontstane ritme. De titeltrack van het vorig jaar verschenen album Vow vormt een fijne samenstroming van de vier bandleden. Dwalende blikken duiken wel op wanneer het even misgaat met het drumstel maar juist de drummer en bassist houden het ritme er flink in. De andere twee soleren er flink op los. Het geheel wekt heel wat interesse, zelfs bij Elle Bandita die na Naam een optreden geeft. Spacy vibes, waarin een hoop gebeurt, zorgen richting het einde voor een fascinerend schouwspel. Zanger gaat op de knieën, drummer vernielt zijn kit en toetsenist denkt even de incarnatie te zijn van Rick Wakeman. Boeiend op zijn minst!
 

Elle Bandita

"Wat van ver komt is lekker. Maar soms kan iets van hier om de hoek nog veel lekkerder zijn!'' Een passende omschrijving door Deef over Elle die na Queen of Fools uit 2009 even was weg geweest maar helemaal terug is met een nieuwe band en nieuw album. De zenuwen die er waren tijdens de album release zijn er al lang niet meer. Zelfs de soundcheck is een belevenis op zich. Een blowtje gaat rond op het podium en een biertje wordt opengemaakt. Elle doet op Rotterdamse wijze een mic check en staat haar mannetje tussen de mannelijke band. ''Tof dat jullie hiero staan te kijken'', zegt ze even later tijdens het concert. De interactie met het publiek is met momenten hilarisch en zorgt dat de nieuwe muziek alleen maar meer en meer in de smaak valt. Klavecimbel-achtige toetsen vallen samen met samenspel op gitaar. In gedachten komt zelfs een vergelijking met het oudere werk van Muse boven. In de positieve zin van het woord uiteraard. ''Dit is een liedje over heksen. Zijn er heksen in Rotterdam? Dit gaat over jullie verbranding!'' De man achter de toetsen neemt een slokje Jägermaister en komt even mee drummen terwijl een volgende puike gitaarsolo van start gaat, Elle toont even haar spierballen om te laten zien dat ze helemaal terug is. Ze klimt over de hekken, zoekt het publiek op en daagt enkele 'stoere' mannen uit. Volledig gaat ze op in haar muziek, maar wat wil je ook met een solide band achter je en zelf zo vol zelfvertrouwen zitten dat je iedereen een kankerlijer kan noemen. Behalve de mensen op Baroeg Open Air. ''Min één'', zegt ze, nadat iemand een halfvol bierglas haar kant opgooit. ''Je gooit toch geen bier weg! Dan ben je toch gek in je hoofd!'' Waarna massaal applaus los barst, iets wat ze niet alleen te danken heeft aan haar lik op stuk.
 

de Raggende Manne

Misschien wel een beetje de vreemde eend vandaag. Nou ja enigszins vreemd zijn Bob Fosko en consorten zeker. Maar hun technisch hoogstaande muziek, onder tieners zou het iets van jazz core heten, past niet helemaal in het plaatje van Baroeg Open Air. Nou passen de Raggende Manne in geen enkel hokje en daar hebben ze dan ook schijt aan. Wat ons brengt bij de link waarom zo veel jeugd te vinden is bij het concert. Poep in je Hoofd! De roemruchtige hit van Fosko en co. Zonder twijfel het hoogtepunt van de moshpit, dan al het hele concert aan de gang. Even staat iedereen stil, wanneer een gewonde wordt afgevoerd. Bob Fosko voorziet de gebeurtenis van een fraaie trompetsolo. Hij weet sowieso goed in te spelen op het publiek. Niet alleen met songs als Kramp van je Kanis, Ik Zag Je Met een Ander of Ik Vind Je Leuk. Nee ook tussendoor met het voostellen van de 'afscheids' EP gebeurd dat op passende wijze. Gerelateerd met poep. De Poepraper heeft als boodschap dat liefde een strontzak is en Bruine Armen hoeft om het netjes te houden geen verdere uitleg. Het publiek, jong en oud, smult er van. Geen moment denk je wat een banaal gebeuren want muzikaal spelen de heren nog even fris als in de begindagen. ''Ons eerste concert was trouwens in de Bunker te Rotterdam. Ergens in 1988'', deelt Fosko mee. Dit mag dan hun afscheidstournee zijn, het lijkt alsof de Raggende Manne nog lang meekunnen.
 

Amenra

Genoeg ongein van de Raggende Manne, tijd voor een brok noeste sludge van het Vlaamse Amenra. Met een groot projectiescherm achter hun passeren zwart-wit beelden van ontploffingen, straten met kale bomen en kille kerken, passend bij de logge muziek waar de zanger, met gezicht naar het scherm, als een bezetene op blijft dansen. De rookmachines creëren een fijn contrast met het zwarte apparatuur en de band dat eveneens in zwarte kleding is gehuld. The Church of Amenra is dan ook het eigen kunstenaarsgezelschap waar de band zelf een onderdeel van is. Muzikaal is het één lange zit, soms best zware kost, maar vol diverse lagen met een prominente rol voor de bass. Ook hier wordt samen gedrumt en lijken de gitaren een spirituele lading te bezitten. Bij vlagen doet het denken aan het werk van Tool maar  minder complex. Met name bouwt men langzaam op naar een climax. Wat af en toe een zware zit is voor de pelvis. Toch blijft het enthousiasme van het publiek groot.

Clan of Xymox

Dankzij de, van oorsprong, Nederlandse darkwave band bevinden we ons een uur lang in de gothic jaren '80. Met de Nederlander Ronny Moorings als enige originele lid hebben ze dit jaar alweer hun 15de album uitgebracht. Hierdoor beschikt Clan of Xymox over een aardige discografie. Met name materiaal uit de tweede helft van de jaren '80 zorgt voor succes dankzij goedkeuring van BBC DJ John Peel en een nummer één notering in Amerika. Een sterke selectie komt vanavond aan bod dat varieert van overwegend elektronica naar songs vol fijne Cure koordjes. De sound lijkt vooral op die van Sisters of Mercy maar Duitse invloeden zijn er ook. Twee jonkies staan achter de knoppen en toetsen om te zorgen voor de duistere synth sound. Na de zware bevalling van Amenra mag er zeker gedanst worden. Buiten wordt het donkerder en donkerder met een koud windje als gevolg. Rookmachines zorgen in de tent in combinatie met de spots voor een donkere sfeer. ''Where are You?!'', roept Moorings gepijnigd vanachter het immense rookgordijn. Gelukkig is het niet allemaal bittere ernst. Van Shocking Blue's Venus bestaan er heel wat covers maar de versie van Clan of Xymox is een bijzondere, in de stijl van Bauhaus.

The Hard Way

Snel door naar de Electronic Stage waar men de hele dag kan dansen. Grappig om metalheads te zien dansen. Iron Maiden en Slayer shirts in beweging op industrial, EBM en electro is wel wat anders dan de gebruikelijke moshpit. Door stroomproblemen is het tijdschema aardig vertraagd waardoor het Vlaamse This Morn' Omina nog op de planken staat. Niet alleen, want een steeds groter wordende groep mensen heeft zijn plek op het podium gevonden. Wat een feest! Ik dacht dat Iggy Pop goed was in het betrekken van publiek on stage. De drumstellen worden misbruikt en onduidelijke boodschappen vinden hun weg door de tent via de microfonen. De band vindt het geweldig en de menigte maakt er een onvergetelijk feestje van.

The Hard Way moet dan nog hun opwachting maken. Benieuwd hoe dit publiek reageerd op de satanistische breakcore dat erg ver de grens opzoekt. Wat anders kan je verwachten van de Rotterdamse veteranen Thrasher en Bong-ra. Tijdens het albumrelease in Rotown was het publiek zeer mak maar dat is vanavond wel anders. In korte tijd heeft the Hard Way dan ook duidelijk naam en faam gemaakt, zelfs op grote festivals als Dour en Lowlands. Geen videoscherm met shockerende beelden zoals in Rotown. Nee, alle aandacht gaat richting Thrasher en zijn gitaar. Hij weet non-stop de boel op te winden. Voor de show ging hij nog met zoonlief het podium op maar tijdens het optreden is de baas van het PRSPCT-label één bonk energie. Muzikaal kom het in de buurt van the Prodigy na een overdosis. Het publiek is één deinende massa. De houten vloer schudt op de grond. We zijn ten slotte in Rotterdam dus iedereen waagt zich aan een potje hakken. Het is met name de beat die erin hakt. Toch wel de hardste act van Baroeg Open Air 2014 en een waardig slot van een ijzersterke editie.

Men zou kunnen beginnen over de strenge security en de lange rijen bij de bonnetjesautomaten. Feit is dat BOA nog altijd gratis is met hulp van bijna 200 vrijwilligers. Dat het hele gebeuren van eten en drinken tot de infrastructuur en niet te vergeten de geboekte bands van grote klasse zijn, verdient alleen maar lof. Met het Zuiderpark als perfecte locatie en een zonnetje boven onze bol heeft de bezoeker de perfecte ingrediënten gehad voor een topeditie.

nu op 3voor12