Noorse achtergrond van Koen van de Wardt geeft vorm aan Club 3voor12NH-act Klangstof Noorse achtergrond van Koen van de Wardt geeft vorm aan Club 3voor12NH-act Klangstof

“In Noorwegen zijn er wel honderd Klangstoffen”

, Stef Koenis

Noorse achtergrond van Koen van de Wardt geeft vorm aan Club 3voor12NH-act Klangstof

“In Noorwegen zijn er wel honderd Klangstoffen”

Stef Koenis ,

On-Nederlands. Een dergelijke stempel zou het nieuwe project van Koen van de Wardt niet misstaan. Hoewel hij met zijn eigen demo’s Moss al kon overtuigen om hun nieuwe bassist te worden, pakte hij begin dit jaar pas weer zijn ideeën op om in zijn nieuwe band tot uiting te brengen: Klangstof. Denk aan bedwelmende gitaren, denk aan synthesizers, denk aan Radiohead. In de smaak viel het in ieder geval wel. Op het Grasnapolsky Festival maakte de band zijn debuut, de eerste singletjes werden uitgebracht en een optreden op Best Kept Secret Festival zou als voorlopig hoogtepunt de boeken in gaan. Maar hoe is deze eigenzinnige muziek ontstaan? En waar liggen zijn wortels? In aanloop naar Club 3voor12NH neemt 3voor12 Noord-Holland de platenkast door van liedjesschrijver Koen van de Wardt en spreekt hem over zijn grootste inspiratiebronnen. Over Scandinavische juweeltjes, gangsterblogs en de Nederlandse kaassaus.

Radiohead – OK Computer & In Rainbows
Als we passend willen beginnen, zou ik openen met OK Computer van Radiohead. Ik was eerst altijd zo’n Fruity Loops-dj, maar na het horen van 'Karma Police' was OK Computer de eerste plaat die ik kocht. Ik geloof dat ik vanaf mijn veertiende niet veel anders heb geluisterd. Eerst de meer toegankelijkere nummers, om vervolgens overvallen te worden door een nummer als Paranoid Android. Maar toch, het is niet mijn favoriete Radiohead-plaat. Die eer is weggelegd voor In Rainbows, ik denk één van de laatste platen waar ik écht op heb gewacht. Obsessief. Ik weet zelfs nog wanneer de plaat uitkwam: 10 oktober 2007. En ook qua sound is het voor mij een na-aap dingetje geworden. Je gaat het onbewust namaken, gewoon omdat je het zo vaak hebt geluisterd. Het is één van de weinige platen die voor mij nooit zal vervelen. Vooral 'Weird Fishes/Arpeggi': magisch.

Dungen – Ski I Alt
Johnny Greenwood heeft mij geïnspireerd om een gitaar op te pakken, maar ook Rein Fiske – gitarist van de band Dungen - is minstens zo belangrijk geweest. Luisteren en naspelen, luisteren en naspelen: zo heb ik gitaar geleerd. Ik heb jaren in Noorwegen gewoond en daar ook op het conservatorium gezeten, enigszins jazzgericht. Iedereen luisterde daar Dungen. Het is een soort Zweedse psychedelische jazz, maar ook echt wel een beetje poppy. Het zou me niets verbazen als Tame Impala ook naar deze band luistert.

Metronomy – Pip Paine (Pay The £5000 You Owe)
Ja, een echte mindfuck plaat. Er staat volgens mij maar één normaal liedje op, voor de rest is het alleen maar lawaai en gekke geluiden. Ik vind dat soms zo intrigrerend. Het leuke aan Metronomy is juist dat ze daarna heel poppy zijn geworden. En ook dat werkt supergoed. Ze doen gewoon lekker waar ze zelf zin in hebben, iets wat ik zelf nog wel eens lastig vind. Dan zit je in de studio en vraag je jezelf af: “zouden mensen dit leuk vinden?” Waarom weet ik niet. Eigenlijk moet je daar helemaal niet mee bezig zijn. Maar ja, probeer het maar eens.

Godspeed You! Black Emperor – Lift Your Skinny Fists Like Antennas To Heaven
Over lak aan de regels gesproken. Ik heb ze ontdekt op een festival in Noorwegen en werd vrijwel meteen overrompeld. Het zag er eerst een beetje gek uit: twaalf man op het podium die je allemaal niet kon zien. Maar die groteske en toch ook sfeervolle bombast liet toch echt wel een impressie achter. Dat zoeken naar een mooie sfeer in de muziek probeer ik nog steeds te doen. Soms gaat het zelfs meer over de sound dan over de akkoorden. Godspeed You! Black Emporer kan dat zó goed. Vijf minuten lang kunnen ze één noot spelen, maar het is toch elke keer iets anders. Dit is één van de weinige platen van hun die ik echt kan luisteren trouwens. Hier zitten nog mooie melodieën in, die heb ik wel nodig.

Avi Buffalo – At Best Cuckold
Tweede plaat van deze doe-het-zelver. Ik heb hem vooral gekozen voor de liedjes dit keer, niet zozeer voor de sound. Het is bijna een soort singer-songwriter, maar wel met gekke wendingen. Een gekke stem ook. Hoog, bijna een soort piepstemmetje. Iets wat voor mij totaal niet werkt. Met zang probeer ik meestal gewoon te doen wat goed klinkt en stiekem luister ik daarvoor ook wel eens naar hip-hop. Het is dan ook wel grappig dat onze single ‘Hostage’ werd gehyped op van die Amerikaanse gangsterblogs. Maar ik moet zeggen, het heeft ook wel een beetje die swag.

Moss - Ornaments
Tja, ik was gewoon een fanboy toen deze plaat uitkwam. Ik ontdekte ze met hun eerste plaat, maar Ornaments vond ik nog beter. Het onderscheidt zich op de een of andere manier van de andere Nederlandse bands. Normaal zit er altijd wel zo’n Nederlandse kaassaus overheen, maar Moss heeft dat niet. Het leukste is dan ook dat ik deze plaat – die ik toch wel heel veel heb gedraaid – nu gewoon speel met de band. En daarvoor moet ik af en toe nog wel eens die knop omzetten, als ik me plots realiseer dat ik gewoon sta te repeteren met Moss.

Ekkolodd – Javel, Ravel?
Als ik zelf in een zo’n ‘klassieke’ bandformatie zou spelen, dan zou ik het liefste dit soort muziek willen maken. Ik ga er ook niet heel veel over zeggen verder, want niemand kent het. Je moet het maar gewoon luisteren. Het is echt fantastisch. Het is een Noorse band, maar ze zijn eigenlijk helemaal niet bekend. Misschien hebben ze dertig platen verkocht, waarvan ik er dan eentje heb. Af en toe begrijp ik niet waarom dit soort bands niet doorbreken, die sound is zo verschrikkelijk goed.

De Noorse muziekscene is ook anders dan hoe het hier in Nederland er aan toe gaat. Je zou kunnen zeggen dat Klangstof in Nederland vrij uniek is, maar in Noorwegen zijn er wel honderd Klangstoffen. Het leeft daar veel meer, die bands hebben echt een eigen geluid. Ik vraag me wel eens af, heeft Nederland wel echt zo’n eigen geluid? Of is dat dan die kaassaus? Laatst deed ik een interview met een Amerikaan die ook de hele tijd dacht dat Klangstof Scandinavisch is. Misschien is het wel mijn Noorse achtergrond die toch meer tot de verbeelding spreekt. Hoewel hij ook dacht dat Nederland bij Scandinavië hoorde. Ach ja, Amerikanen.

Donderdag 3 september speelt Klangstof op de Club 3voor12NH-avond in Podium Victorie. Zie hier alvast de live-uitvoering van 'Hostage' als voorproefje:

nu op 3voor12