SONS en Mixed Waste spelen Maastricht plat SONS en Mixed Waste spelen Maastricht plat

De avond wordt geopend door Mixed Waste, een jong - gemiddelde leeftijd ergens tussen de 18 en 19 jaar - en enthousiast vijftal uit Antwerpen en omstreken. Frontman Lukas Verstraeten is een echte spring-in-’t-veld die een rockstar acteert.  Als de band het podium opkomt, beklimt hij diezelfde stage vanuit het publiek; de zonnebril blijft bijna het gehele optreden op. Hij is een rebel without a pause. Zingen doet hij niet - kan hij misschien ook niet goed - nee, hij schreeuwt (en scheldt) zijn emotie de microfoon in en bij het nummer ‘Push’ zelfs midden in het publiek, recht in het gezicht van de toeschouwers.

Opvallend is dat wanneer hij tussen de nummers door het publiek aanspreekt, er een schattig, enigszins verlegen Vlaams accent klinkt. De drie (bas)gitaristen kijken ogenschijnlijk onverstoorbaar naar al die rare antics - ze zijn het blijkbaar gewend - en spelen strak door. Het andere opvallende lid is drummer Ben Cootmans: hij is de motor van de band en gooit er zelfs nog enkele korte drumsolo’s tussendoor. Al met al is het muzikaal niet bijzonder hoogstaand, maar wel absoluut vermakelijk.

Als een half uur later SONS begint, is het niveauverschil meteen hoorbaar. Hier staat een volwassen band, die ontzettend goed op elkaar is ingespeeld. Ze openen met ‘Do my thing’ een nummer 1-hit in De Afrekening (van Studio Brussel) vorig jaar. Op die hitlijst hebben ze sowieso een abonnement. Bij deze band draait het echt om de muziek, niet om de show, al ontpopt vooral bassist Jens De Ruyte zich tot een ware volksmenner.

Hij valt bovendien op doordat hij zijn basgitaar hoog op de borst draagt, enigszins tegennatuurlijk ogend, maar voor hem volstrekt normaal en effectief. Hij is diegene die het publiek opzweept om een wall of death te creëren bij ‘White City’, maar het concept lijkt niet meteen duidelijk begrepen te worden in Maastricht, want het mondt uit in een gewone moshpit. Een tweede poging later werkt wél.

Zanger (en gitarist) Robin Borghgraef waarschuwt nog dat zijn stem bij momenten “naar de kloten” is, maar dat hij zijn uiterste best zal doen om er de beste show ooit van te maken. Eerlijk gezegd merken we niks van eventueel slecht bij stem zijn. Er ligt een stevig tempo in de show, mede dankzij drummer Thomas Pultynin, die het ritme bepaalt. Op gitaar speelt Arno De Ruyte, de neef van bassist Jens.

Als je SONS op de plaat hoort, is het nog een beetje rammelrock, de muziek lijkt een beetje een rommeltje, waarbij men er op los ramt, maar live blijkt de band een erg strak en gecontroleerd geluid neer te zetten. Muzikaal is ‘Succeed’ het hoogtepunt van de avond, niet eens een single, maar prachtig met heerlijk jengelende gitaren.

Tijdens ‘Bike’ roept Jens op om het Nederlands wereldrecord (?) crowdsurfen en stagediven te verbreken. Aan zijn oproep wordt massaal gehoor gegeven, maar aan records komen we niet toe.

Bij misschien wel hun bekendste nummer ‘Ricochet’ verlaat Borghgraef het podium en nestelt zich met gitaar en microfoon midden in het publiek. Het levert mooie beelden op wanneer iedereen om hem heen gebukt gaat en vervolgens weer volledig losbarst.

De band sluit af met nog twee alternatieve hits van hun laatste album, ‘All Gold’ en ‘Somehow’. Daarna vertellen ze dat ze gewoon vier kameraden zijn, die doen wat ze het liefste doen, en bedanken ze het publiek met een ‘dikke vette merci’ voor de massale opkomst.

Maar eigenlijk is het andersom, de aanwezigen mogen SONS dankbaar zijn voor een ijzersterke rockshow, zoals we die helaas te weinig zien op Nederlandse podia (van Nederlandse bands). Deze Belgen tonen hoe het moet - chapeau.