Met Luicidal terug naar de rauwe crossover-roots van Venice Beach Met Luicidal terug naar de rauwe crossover-roots van Venice Beach

Een kort stukje muziekgeschiedenis

Er staan vanavond drie heren op het podium die in de jaren '80 met Suicidal Tendencies op de planken stonden. Bassist Louiche Mayorga is de oprichter van Luicidal en speelde bij S.T. van 1981 tot 1987. Drummer R.J. Herrera zat in de band van 1984 tot 1991 en gitarist Mike Clark van 1987 tot 2012. De vocalen bij Luicidal worden verzorgd door zanger Mando Ochoa. We zijn benieuwd of hij qua energie en performance in de buurt kan komen van Mike Muir, de smaakmaker en kartrekker van Suicidal Tendencies zelf (en het enige overgebleven originele lid). Vanavond krijgen we dus vergelijkingsmateriaal voorgeschoteld dat ongetwijfeld voer voor discussie zal zijn. De stelling luidt: welke band is beter, Suicidal of Luicidal?

Dit soort praktijken (bandleden die in meerdere projecten spelen of verschillende incarnaties van dezelfde groep) zijn niet ongebruikelijk in de heavy metalscene. Tijdens de afgelopen editie van South of Heaven zagen we bijvoorbeeld I Am Morbid (met ex-Morbid Angel-leden David Vincent en Pete Sandoval). Op de komende editie van SoH zien we Sepultura op zaterdag én Cavalera op zondag (met originele Sepultura-leden Max Cavalera en Igor Cavalera). De discussie onder metalfans blijft dan ook altijd: welke band is nu de echte? Welke bandleden verdienen het meeste respect? En welke band moet meer credits krijgen voor de uitgebrachte muziek? I Am Morbid of Morbid Angel? Sepultura of Cavalera Conspiracy? En vanavond dus: Suicidal of Luicidal?

LocoMuerte

Voordat het zover is, mogen de heren van LocoMuerte aftrappen. Bandana's, petten, tattoos, een megafoon, een opblaaskrokodil, sirenes en zelfs een machete: echt alles komt langs. LocoMuerte geeft meteen gas en is bloedfanatiek. Drummer El Floco speelt erg strak en legt een stevig fundament waar de rest van de band op kan bouwen. We horen groovy hardcore, veel skank-beats, een aantal zware breakdowns en puike gitaarsolo's van gitarist El Mitcho.

Het enige waar we een beetje moeite mee hebben, is de zang. Alles wordt in het Spaans gescreamd. Dat is gedurfd, want we horen het niet vaak. Maar er is misschien ook een reden dat veel bands niet voor deze stijl kiezen. Gelukkig heeft de band borden met teksten bij zich, waardoor we tóch kunnen meezingen. Tijdens het nummer ‘Bandolero’ weten de Fransen zelfs de hele zaal mee te krijgen. Dat we vanavond massaal “Bandolero!” zouden staan roepen op commando van een Spaanstalige zanger uit een Franse band, hadden we vooraf niet gedacht, maar het is ontzettend vermakelijk.

LocoMuerte krijgt door hun kracht, inzet, humor en zelfvertrouwen het publiek mee. De band speelt een half uur langer dan gepland en er is ook niemand die dat erg vindt. Wil je binnenkort een feestje geven? Boek dan LocoMuerte. Zorg er wel voor dat je Spaans is bijgespijkerd, want echt goed Engels spreken de heren niet.

Luicidal

De pilsjes, vuisten, metal horns en telefoons gaan de lucht in als Luicidal het podium betreedt en Mike Clark de intro van 'Subliminal' inzet. Suicidal Tendencies heeft een dedicated fanbase en de harde kern is dan ook goed vertegenwoordigd bij Luicidal. Er zijn veel kenners in het publiek die elk woord meezingen.

We krijgen krakers te horen van de eerste drie S.T.-albums: Suicidal Tendencies (1983), Join the Army (1987) en How Will I Laugh Tomorrow When I Can't Even Smile Today (1988). Luicidal speelt strak en de heren doen hun ding, maar ze maken het nergens écht spectaculair. Het materiaal op de setlist is echter zo ijzersterk dat het alsnog één groot feest wordt. Hoogtepunten zijn de ultieme klassiekers ‘War Inside My Head’, ‘Trip at the Brain’, ‘Join the Army’ en natuurlijk ‘Institutionalized’. De oude rotten spelen foutloos, strak en professioneel. Ochoa kan Mike Muir helaas niet evenaren, maar dat vergeven we hem direct.

Welke band is er nu beter? Suicidal of Luicidal? Het is een close call, maar we kiezen toch voor Suicidal Tendencies. Muir brengt net die extra energie en dat beetje extra 'juice'. Muir heeft dat onderscheidende element dat Mayorga en consorten vanavond missen. Toch zijn we meer dan tevreden met wat we gezien hebben. Voldaan borrelen we nog even na in de fijne foyer van de Muziekgieterij, nagenietend van muziek die voor veel diehard fans nog altijd enorm veel betekent. S.T. for life!