Absent Chronicles: “‘wake yourself at home’ is zo persoonlijk. Hierin zit mijn ziel.” Absent Chronicles: “‘wake yourself at home’ is zo persoonlijk. Hierin zit mijn ziel.”

Zes jaar later, in 2025, zou IJsland weer een grote rol gaan spelen, nu voor het album ‘wake yourself at home’. Danny zocht het eiland weer bewust op, na een intensieve, maar turbulente periode. ”Het ging daarin eigenlijk heel erg goed met me. Ik had geproduceerd voor BTS-lid V. Mijn muziek kwam in een Netflix serie en in commercials van Apple, Samsung en Nike. Ik kreeg goede opdrachten. Daarnaast deed ik in 2024 mee aan de Popronde, waarmee ik op hele toffe  plaatsen heb gespeeld. Dat jaar sloot ik af met een optreden en expositie in Miami. Alles was top, maar… het stond te ver af van mijn eigen gevoel. Mijn artiestenwerk met Absent Chronicles was veel kleiner dan wat ik voor andere partijen deed. Men kende mij veel meer als producer dan als artiest. Dat knaagde wel eens aan me.”

IJsland en het album ‘wake yourself at home’ waren het gevolg. “Ik bleef dus steeds maar rennen en dingen doen die vet waren. Maar het werd wel een soort routine. Zo van: “Klus geklaard, what’s next?” Het was voor mij moeilijk om niets te doen. Ik moest mijzelf tot rust dwingen. Die rust vond ik in IJsland. Waar ik een maand verbleef in een klein dorpje. Daar raakte ik weer geïnspireerd door de kleine dingen. Ik hoopte dat ik dat gevoel mee naar huis kon nemen. Voor als ik weer vol in die molen zou meedraaien. Vandaar de titel: ‘wake yourself at home’.” Maar die titel heeft ook een heel andere betekenis, door wat er op de tweede dag in IJsland gebeurde… “Ik kreeg het bericht dat een goede vriend en collega plots was overleden. Dat hakte er natuurlijk ontzettend in. Ik zat toen veel in de plaatselijke muziekschool. Ze hadden mij tijdens die zomervakantie de sleutel gegeven. Die muziekschool werd voor mij onlosmakelijk verbonden met rouw, een plek waar ik heel verdrietig ben geweest. Soms kreeg ik de gedachte dat het echt alleen maar daar was. Dat het in Nederland helemaal niet waar zou blijken te zijn. Ik hoopte haast dat het een nare droom was, weet je wel? Vandaar ook ‘wake yourself at home’.“ De dood van zijn vriend had een weerslag op de plaat. “Ik heb gewoon echt alles opgenomen wat er in mijn opkwam. Niet meer nadenken. Zo van: “Dit is nu wat er gebeurt en ik kijk wel.” Ik was er niet meer mee bezig dat er een album moest komen. Achteraf was het eigenlijk wel een cadeautje, dat ik daar toen in mijn eentje zat. Om de tijd en het gevoel te hebben om dat overlijden om te zetten in iets moois.”

We duiken wat dieper het album in, ontstaan in die eindeloze zomermaand in IJsland. “Qua sound gaat het heel veel kanten op. Het ene nummer past meer bij mijn elektronische roots, op het andere doe ik een outro met trompet en cello’s. Ik wilde de luisteraar meenemen langs alle hoeken van mijn muzikale brein, met alle genres. Dus geen EP met alleen maar dansbare muziek of met alleen maar filmachtige muziek.” Gevraagd naar drie songs die deze variatie op het album het beste omschrijven, hoeft hij niet lang na te denken: “Om te beginnen is dat ‘Great Collapse’. In genre komt het dichtbij dubstep. Maar door het een stuk rustiger te maken, geef ik er een eigen draai aan. Dat doe ik vaker,  bijvoorbeeld ook om techno iets minder bombastisch te laten klinken. En dan heb je ‘lost in the echos’. Dat voelt als een soort filmtrailer muziek, wat ik de laatste twee jaar steeds meer ben gaan doen. En tenslotte kies ik voor ‘there goes that dream’. Dat is juist veel dansbaarder. En dat is iets wat ik ook nog steeds maak.” 

De songs bewegen zich dus ergens binnen deze driehoek. Maar Danny benadrukt dat het zeker geen verzameling van losse songs is. “Het is een echt album, met een verhaal.” Het opent heel bewust met het nummer ‘The Space Between’, dat meteen de rode draad bepaalt:  ‘To the world around you -  And the feelings within - Today it's all about the spaces between -  Between sound and image - Between nature and technology - Between ourselves - And the environments we inhabit.’ “Ik had het in IJsland gemaakt en het kwam onderweg steeds weer terug. Bijvoorbeeld als ik heel close foto’s nam van bloemen. Ik kreeg het gevoel dat we meer naar de details moeten kijken. Juist door alle ruis om ons heen. Het was meteen ook een boodschap voor mijzelf,  vooral voor de ruis van het internet of de smartphone. Het nummer ‘Smartfun’ is daarin heel duidelijk: ‘The smartphone - They are a gateway to knowledge, a platform for expression, and a tool for connection - Yet, they are also the source of stress, anxiety, and depression - Today I invite you to listen more closely.’ De andere teksten zijn abstracter. Zodat iedereen zijn eigen gevoel erin kan leggen. Dat vind ik ook mooi.” Mede daarom is er naast het album ook een album film, met sfeerbeelden en indrukken van IJsland. “Omdat de muziek één op één verbonden is met die omgeving, met die plek. Ik wilde de luisteraars meenemen in de reis die ik daar heb gemaakt. Met alle eenzaamheid of juist de prikkels die er waren.”

Danny klinkt trots als hij praat over de reis en over de plaat die het heeft opgeleverd. Het heeft hem verrijkt als mens, en als muzikant. “Kijk”, zegt hij relativerend, “Ik doe niets dat niemand ooit heeft gedaan in elektronische muziek of in welke muziek dan ook. Maar ik probeer wel altijd om niet voor één genre te gaan. Dat is juist het verfrissende, vind ik.” En dat heeft met ‘wake yourself at home’ een mooi album opgeleverd. Met tegelijk ook een mooi, persoonlijk verhaal…