Peter Doherty in de Muziekgieterij: ongeorganiseerde chaos Peter Doherty in de Muziekgieterij: ongeorganiseerde chaos

De avond begint verrassend timide met Charles Bueller. Met zijn Beatles-coupe, Cure-Make-up en een stem die het midden houdt tussen een jonge Alex Turner en een zwoele Franse chansonnier geeft een intieme binnenkomst, vooral als je vanuit de rumoerige foyer de zaal inloopt. Het is stil, rustig en ingetogen, maar zijn stem staat als een dijk. Het duet met Katia deVidas voegt daar een flinke dosis Parisian romance aan toe. Na het optreden van Charles wordt al licht duidelijk hoe Pete deze avond insteekt: hij loopt het podium op met de QR-code van Charles en doet een business-promo-praatje over zijn eerste voorprogramma: scannen die hap.

Daarna is het de beurt aan Luvcat. Heerlijk brits (naam afgeleid van Lovecats van the cure), en net zoals Charles een singer-songwriter. Ze pakt het echter anders aan en neemt muzikanten mee op het podium die haar zang versterken. De lovebaby van Sabrina Carpenter en Amy Winehouse met een vleugje Last Dinner Party: donkere humor, donkere teksten, een enorm sterke stem en een nog mooier samenspel met de gitarist die in schotse kilt gehuld is. De toetsenist die het klaarspeelt om met één hand te spelen en met de andere een glas bier weg te werken maakt het compleet.

We hebben er al een halve avond opzitten als de ex-frontman van zo ongeveer elke britpop-band die niet Oasis of Blur is het podium betreed. Samen met zijn band en een enorm grote, niet te missen, hond. Al snel voelt het als een band die in een kroeg had kunnen staan. Niet op een dronken-amateuristische-midlifecrisis-coverband manier, maar op een intieme, vernieuwende en eerlijke manier: precies wat je van Pete niet verwacht had. Hij laat zijn vroegere gordijnen (Kate Moss, Amy Winehouse, een heroïne- en crackverslaving) vallen en geeft zichtbaar toe aan zijn nieuwe leven in Noord-Frankrijk. De vin, camembert en baguettes zijn nog niet helemaal afgeschreven maar hij laat zich van zijn nieuwe beste kant zien. Dat komt dan vooral naar buiten in de eerste helft van het optreden. ‘Last of The English Roses’ is een enorm goede binnenkomer. Mellow, vrolijk en een poëtische waarde waar ex-aartsrivaal Noel Gallagher U tegen zegt en een nonchalance die je alleen klaar kunt spelen als je zo ongeveer alles al eens hebt meegemaakt. Of is het toch de vin?

Nieuwe nummers als ‘Felt Better Alive’ (reflectief!) en ‘The Fantasy Life of Poetry & Crime’ laten een totaal andere Peter horen dan de gemiddelde Gieterij‑bezoeker van hem gewend is en dat pakt goed uit. Beide songs zitten strak en solide in elkaar. Met ‘I Am The Rain’ krijgen we vervolgens een klein voorproefje van wat Peter kon, kan, en hopelijk nog lang blijft doen. In de versnelling voel je duidelijk wat de band allemaal in huis heeft, al komt het er op dat moment nog net niet volledig uit.

Gitarist Jack Jones staat ondertussen op knappen van enthousiasme, terwijl Peter even later bij de cover van The Velvet Underground’s ‘Ride Into The Sun’ prinsheerlijk wegzakt in zijn koeien-leren fauteuil. Zo diep dat hij voor een groot deel van het publiek vrijwel onzichtbaar wordt. Te horen is hij wel. En hoe. Wanneer de cover vervolgens ongemerkt overvloeit in ‘Don’t Look Back in Anger’, duurt het even voordat het publiek doorheeft wat er gebeurt. Maar dan zie je langzaam wenkbrauwen omhoogschieten, gevolgd door een steeds luidere samenzang. We wanen ons plots in het publiek van een Manchester City-wedstrijd als deze chant ingezet wordt.

Tijdens ‘Uncle Brians Abbatoir’, een nummer van de gitarist en bandlid van Trampolene, komt voorprogramma Luvcat het podium opnieuw op om de coupletten op een spoken-word achtige manier tot ons te brengen: het werkt. Door het gehele optreden heen zie je dat ieder bandlid met volle teugen geniet. En die band is meer dan zeker het benoemen waard. Naast de gek-strakke drums van Mike Joyce (The Smiths) en de gitaar van Jack Jones (Trampolene) en Peter himself stond het hele optreden als een dijk. Katia DeVidas (documentairemaker en de vrouw van) op de synths zorgt voor de zwoele vibe, gitarist Mike Moore heeft het cv waar menig muzikant van droomt (met o.a. Liam Gallagher) en Mark Neary (met zo’n zelfde cv) zorgt met bas en pedal steel voor een diepe, retestrakke en bijna metaal-achtige vibe. Als Pete uit de bocht vliegt kan hij zich dit helemaal veroorloven door de bijna super-groep achtige formatie die letterlijk én figuurlijk achter hem staat. Het is oprecht leuk om naar te kijken: de muziek lijkt soms de achtergrond voor de interactieve kunstinstallatie die zich op het podium afspeelde. En als Smiths-legende Joyce op je podium staat dan maak je daar dankbaar gebruik van door twee absolute bangers ten gehore te brengen: ‘How Soon is Now’ en ‘There Is A Light That Never Goes Out’ richting het einde brengen de zaal flink op gang en de discussie tussen Morrisey en Johnny Marr wordt voor onze neus met de grond gelijk gemaakt. Peter en Mike kunnen alles.

Als je Peter Doherty zegt, zeg je ook The Libertines: 'Time For Heroes' brengt de zaal nogmaals op gang: vooral het laatste half uur en de twee (!) toegiften zijn welkom voor een publiek (en een band) dat al de hele avond heeft staan opladen. Pete gooit zijn laatste beetje energie in de strijd bij Babyshambles’ ‘Fuck-Forever’ en we zien zowaar een mini-moshpit ontstaan. Britpop is niet dood, britpopliefhebbers zijn niet dood, en Peter Doherty ook (nog) niet.

Ondanks alle afleidingen (de hond, de liedjes die halverwege gestopt werden om de noten bij te werken zodat ze haalbaar(der) werden, staat het optreden als een huis. Het is écht goed: de chaos krijgt volledig de voorkeur boven de structuur en dat past de avond als een jasje. Half ingestudeerd, half geïmproviseerd, maar altijd authentiek. Peter heeft zich misschien enkele bad habits afgeleerd, maar zijn vermogen om een show te geven die je nog dagenlang moet verwerken is hij absoluut niet verloren.