Een beschaafde roadtrip met Girls Guns and Glory Een beschaafde roadtrip met Girls Guns and Glory

Muzikaal sterk kwartet houdt emotie binnenboord

, Tekst: Ernst Jeuring Foto's: Harold Zijp

Een beschaafde roadtrip met Girls Guns and Glory

Muzikaal sterk kwartet houdt emotie binnenboord

Tekst: Ernst Jeuring Foto's: Harold Zijp ,

Girls Guns and Glory reisde woensdag in Vera over de snelwegen van de Verenigde Staten en nam het publiek mee langs drank, vrouwen en het landschap. De Amerikanen klonken strak en gedreven, maar misten de vonk om te spetteren.

The Sweeter Sins

Met een hoofdact die country en vroege rock-'n-roll als basisingrediënten neemt, is een lekker voorprogramma uit eigen klei zo getrokken. Groningen blijkt een rijpe voedingsbodem voor authentieke op Amerikaanse leest geschoeide muziek. Aan de lijst met bands is kort geleden The Sweeter Sins toegevoegd. De keuze als opener van vanavond is treffend. Kalme countryrock met slechts twee gitaren en vocalen.

Henja Dijksterhuis zette al eerder schreden op dit muzikale pad met Flowerbox en Drive-by Wedding. Nu vormt ze een duo met Arnold Nieborg, die uit de garage van The Monroes is gekomen om zich op het uitgestrekte landleven te storten. Met een rit langs opper-countryrocker Gram Parsons, The Jayhawks en The Sadies tonen zij aan hun klassiekers te kennen. The Sweeter Sins vullen het genre op geslaagde wijze aan met eigen nummers. Ze benutten hun mogelijkheden optimaal: Dijksterhuis zet een mooie keel op en gooit er af en toe de onmisbare snik in, zonder dat het een kunstje wordt. Haar slagpartijen op gitaar dienen als ritme voor Nieborg, die naar hartenlust soleert. Ook hij neemt lead-vocalen voor z'n rekening. De lage, soms wat onverstaanbare stem past bij de ingetogen nummers waarin hij de voorgrond heeft. Zo ontstaat, met minimale middelen, een prettig afwisselende set. Meer van dit, mensen!

Girls Guns and Glory

Die rustieke weidsheid wordt in een iets steviger variant voortgezet door Girls Guns and Glory. Country versneden met een stevige beat van bas en drum. Vier man, truckerspet op, spiekerboks aan. Het kwartet speelt zonder meer sterk en gedreven. De ritmetandem is strak en soepel, maar wat bovenal opvalt is de heldere stem van zanger Ward Hayden en het sterke spel van gitarist Chris Hersch. Elk nummer laat hen beiden veel ruimte om te excelleren. Dat werkt: met je ogen dicht voeren de uithalen van Hayden je over uitgestrekte landschappen. Niet slecht voor een jongen uit dichtbevolkt Boston.   

roadtrip

"We travel by train, but we feel like truckdrivers", zegt Hayden. En dat hoor je terug. Dit is de muziek die op de cassette staat in de Mack, een lading boomstammen op de aanhanger. De wegen worden bezongen, de vrouwen en de drank. De trip voert langs het plaatsje Centralia, een hedendaags Atlantis in het noord-oosten van de Verenigde Staten, naar het (Viva) Las Vegas van Elvis. Onderweg worden honky tonkbars aangedaan en wordt gehuild in het bierglas. Maar dan wel beschaafd.

Hank Williams

Het is namelijk zeer beheerst wat Girls Guns and Glory laat horen en daarin zit ‘m het euvel: het hoort soms wat zielloos aan. Opmerkelijk, want de band spiegelt zich graag aan Hank Williams (sr., de enige echte), de stevige drinker wiens getroebleerde huwelijk tot een verzameling hartverscheurende ballades heeft geleid. Girls Guns and Glory steekt zijn bewondering voor Williams niet onder stoelen of banken; jaarlijks brengt de band een muzikale groet aan de grootheid met een handvol shows waarop het oeuvre van Williams centraal staat. Ook vanavond komt Big Ol’ Hank voorbij met Jambalaya en afsluiter I Saw The Light. Kwalitatief staat het als een huis, maar ’t is wat glad voor de aanwezigen. Wellicht is dat de reden dat het publiek zich niet helemaal laat gaan. In Groningen lusten ze ‘m rauwer.

Tags

nu op 3voor12