De Nacht van Kunst en Wetenschap staat bomvol goede acts De Nacht van Kunst en Wetenschap staat bomvol goede acts

Lastig kiezen op een avond waar zo veel te doen en beleven valt

, Tekst: Maud Nass en Nina Knaack Foto's: Bob de Vries en Donald van Tol

De Nacht van Kunst en Wetenschap staat bomvol goede acts

Lastig kiezen op een avond waar zo veel te doen en beleven valt

Tekst: Maud Nass en Nina Knaack Foto's: Bob de Vries en Donald van Tol ,

Tijdens de vijfde editie van De Nacht van Kunst & Wetenschap struinen meer dan 13.500 bezoekers door de straten van de Groningse binnenstad. Soms ogen ze wat besluiteloos door de overdaad aan goede acts, want de keuze is reuze! Bij de muziekpodia staat nieuwsgierig publiek, dat duidelijk niet altijd tot de trouwe fans van de artiesten behoort. Chemie tussen muzikant en publiek is vanavond afwisselend, en het grootste plezier is te vinden in de ogen van degenen die verrast worden door iets dat ze nog niet kennen. De redactie van 3voor12 groningen struint met de meute mee, en doet verslag van enkele muzikale hoogtepunten.

Martyn Ell

In de Engelse zaal van het Academiegebouw is een grote huiskamer gecreëerd. Grote banken en loungestoelen zijn als een halve maan opgesteld in het knusse zaaltje. Iets te knus is het wel als de zaal volloopt voor het eerste concert van de Groningse singer-songwriter Martyn Ell. De temperatuur stijgt en veel bezoekers moeten staan. In- en uitlopen gaat daardoor lastig, maar hier moet je ook voor blijven. De 22-jarige jongen staat zelfverzekerd voor het volle zaaltje en heeft een goede zuivere stem. Een vergelijking kan worden gemaakt met John Mayer en Ed Sheeran, waar het gitaarspel (Mayer) en de zang (Sheeran) zeker iets van weg hebben. Ell heeft ook het potentieel om het net zo ver te schoppen. Zijn nummers hebben een emotionele lading terwijl het vaak over iets heel banaals gaat. Ell weet de simpele dingen in het leven te uiten in breekbare liedjes, die de Engelse zaal doet stilvallen.

Edo de Vlieger en Eva Waterbolk

Op de binnenplaats voor het Universiteitsmuseum hangt een intieme huiskamersfeer door de ontwapenende liedjes van de Groningse singer-songwriters Eva Waterbolk en Edo de Vlieger. Vertederende zenuwen zijn te horen in de stem van Eva Waterbolk als zij de eerste liedjes aankondigt. In hun nummers vertellen de twee muzikanten kleine, originele verhalen. Terwijl Eva Waterbolk zingt over een harige, dappere dertiger verschijnt er op de gezichten in het publiek een dromerige glimlach. Die glimlach verandert even later in een grijns als Edo de Vlieger het nummer Het Maakt Niet Uit speelt. Hij verrast het publiek met de speelse tempowisselingen. Toeschouwers die de moeite nemen om te luisteren, sluiten deze twee muzikanten gemakkelijk in hun hart.

Jacco Gardner

Jacco Gardner is geen onbekende in Groningen. Na meerdere malen op Eurosonic en in Vera te hebben gestaan, heeft hij een goede reputatie opgebouwd. Samen met vier bandleden staat de Hoogeveense jongen op het podium op de Vismarkt. Dit is een wat andere setting dan we van Gardner gewend zijn en doet helaas ook afbreuk aan de melancholische muziek. Halverwege het optreden wordt het donker en komt de artwork op de schermen achter Gardner beter tot zijn recht. “Mooi moment van de dag, als het zo donker wordt”, beaamt Gardner. Het donker had er echter het gehele optreden moeten zijn, in een grote zaal of tent. Ondanks deze omgeving weet Gardner een goede act neer te zetten. De psychedelische rocknummers met herkenbare jaren zestig-invloeden zitten goed in elkaar en weten heupen te laten wiegen. De geoefende muzikanten nemen de tijd voor elk nummer en zorgen voor drama op het podium. Een goed inluiden van de donkere nacht die nog veel te bieden heeft.

The Future’s Dust

Terwijl het publiek vanaf de tribune in Minerva glazig toekijkt, gaan de muzikanten van The Future’s Dust volledig op in hun spel. Hun nummers beginnen kaal en rustig. Zo laat drummer Jochem Knoef een slag uit zijn ritme weg door met één drumstok op zijn bovenbeen te slaan. Geleidelijk voegen de muzikanten meer lagen toe, die de luisteraar meevoeren naar een comfortabele droomwereld. Hun eerste single Passage is - zoals in veel eerdere concerten - het overtuigende hoogtepunt van het optreden. Ongeremd deinen de muzikanten uit Leeuwarden mee. Vooral toetsenist Olaf Visser laat zich door de muziek meedeinen alsof de klanken als beestjes onder zijn kleren krioelen. Ondanks dat er meer toeschouwers bij het podium zijn gaan staan, slaat de energie op het podium niet echt over naar de zaal. In stilte geniet het publiek van deze jonge, zeer getalenteerde band. 

Case Mayfield

Voor aanvang is de Engelse zaal al voller dan bij Martyn Ell. Je zou denken dat het zaaltje toch echt een keer vol is, en dat is het op gegeven moment dan ook. Niemand komt er meer in, en als je eruit wil gaat het lastig. Case Mayfield heeft al duidelijk een goede naam in Groningen en weet deze reputatie hoog te houden. In deze intieme sessie gaat hij na twee nummers over op een akoestische set omdat de bas voor hem te laag is. Zonder gebruik te maken van de microfoon en met een niet versterkte gitaar in zijn hand brengt hij het ene gevoelige nummer na het andere ten gehore. Zijn stem heeft zoveel kracht dat een microfoon ook overbodig is, en als de zang haast overgaat op schreeuwen, is daar een kippenvelmoment. Naast veel nummers van zijn eerste en tweede album zijn er ook nieuwe liedjes te horen van het derde album dat volgende week uitkomt. In een grote koffer heeft Mayfield al de eerste LP’s en CD’s meegenomen voor het publiek om te kopen. Naast zijn eigen stem is op dit nieuwe album ook de stem van Annemarije Heijerman te horen. De eerste twee nummers met microfoon brengen ze samen ten gehore. Heijerman is een ware toevoeging, en geeft de prachtige liedjes van Mayfield nog meer kracht. Ondanks de warmte speelt Mayfield foutloos en krijgt hij het publiek mee in zijn belevingswereld.

Geppetto & the Whales

Om middernacht ligt het tapijt voor het podium in het Groninger Museum bezaaid met luierende toeschouwers. Vanaf de grond luisteren ze naar de indiefolkband Geppetto & the Whales, een belofte uit België. Muzikaal gezien zit het gevarieerde optreden erg goed in elkaar: een tokkelde banjo en denderende gitaarsolo worden afgewisseld met liefelijk gefluit en een melancholisch nummer als The Great Lament. Maar als je bij een live concert meer hoopt te zien van de muzikant achter het album, valt dit introverte optreden tegen. Gitarist en banjospeler Kobe Dupont is de enige bij wie je zijn muzikale passie ziet terwijl hij speelt. Het is jammer dat de andere vijf muzikanten vanavond zo gesloten blijven. Al is dat voor het publiek wel een vrijbrief om op de grond te blijven zitten, en met gesloten ogen naar de meeslepende muziek te luisteren.

PAUS

Minerva is al de hele avond het podium voor lokaal talent. Zowel DIFF, Cosmic U als The Future’s Dust komen uit Leeuwarden, waardoor de laatste act nogal een vreemde eend in de bijt is. PAUS komt namelijk uit Portugal. Naast de herkomst wijkt PAUS nog op meerdere vlakken af van de rest: twee drummers frontaal gepositioneerd. Door deze siamese drumopstelling creëert de band een bombastisch en oorverdovend geluid dat toch nog iets dansbaars krijgt door de basgitaar en toetsen. Hoewel de soundcheck wat lang duurt en Minerva vrij leeg is, beginnen de vier Portugezen vol energie aan hun set. Deze energie houden ze vol tot het allerlaatste moment, waarna ze echt niet meer kunnen. Minerva krijgt een lopende in- en uitstroom van mensen en de dansvloer raakt steeds voller. De temperatuur is wederom niet te harden, maar de bewegingen worden er niet minder energiek op. Hoewel het grootste aantal bezoekers van De Nacht bij Nobody Beats The Drum staat, is het optreden van PAUS een onvergetelijke ervaring van een combinatie progressieve rock, hardcore en latin.

Nobody Beats the Drum + Tesla Coil

Bovenin de grote zaal van het Grand Theatre hangt een gigantische kooi van kippengaas. Nobody Beats the Drum heeft een keyboard aan een Tesla Coil gekoppeld, en zo bespelen de producers de paarse bliksemschichten die door de kooi kronkelen. Wanneer de eerste bliksem knettert staa,rt het publiek met grote ogen en open mond naar boven. De dreiging is beangstigend en betoverend tegelijk. Je wilt eigenlijk dekking zoeken, maar tegelijkertijd kan je niet ophouden met staren naar de paarse sliertjes gevaar boven je hoofd. En er zit ook nog een beat in deze verlokkelijke donder. Als de zaal begint te wennen aan de kooi bouwt Nobody Beats The Drum het tempo op. Bekend geluid van onder andere het album Currents golft door de zaal. Het bedreigde publiek danst als nooit tevoren. Dansen met een groot gevaar binnen je blikveld: het is geniaal gestoord.

Tags

nu op 3voor12