Februari! De maand waarin de dagen nét iets langer worden, maar de winter zich nog niet gewonnen gaf. Gelukkig was er muzikaal genoeg om warm van te worden. Van volwassen singer-songwritemuziek en jazzy boom bap tot gelikte stadionambities en een onverwachte blast from the past uit 1995! Groningse artiesten zaten bepaald niet stil. Ook deze korte maand zat weer bomvol nieuwe releases van Groningse bodem. Dit kwam er allemaal uit in februari.

The Soy Boys | Bright & Blue/New Shoes

The Soy Boys warmen op voor hun debuut-EP Soy Boys Forever met twee singles die meteen laten horen dat deze band niet in één hokje past. ‘Bright & Blue' is de meest toegankelijke van de twee. Soulvol, licht speels en aanstekelijk. Een track die soepel binnenkomt maar onder de oppervlakte heus wel wat gewicht draagt. Het nummer gaat over dat zeldzame moment van rust dat ineens alles even stillegt. Even geen ruis. Even adem. ‘New Shoes' is iets spannender. Na een wat lange spanningsopbouw barst het geluid naar het einde toe los. De sound van The Soy Boys laat zich lastig samenvatten. Indie, rock, lichte funk, ergens op het snijvlak waar The Style Council en Radiohead elkaar zouden kunnen treffen. Het kan smeuïg klinken, maar ook scherp. Dat contrast maakt nieuwsgierig naar de EP.

Annemarieke Coenders | Open Ogen (album)

Een paraplu in de regen siert de hoes van Open Ogen. Eenvoudige lijntekening. Zwart op wit. Geen opsmuk. Dat typeert ook de muziek van Annemarieke Coenders. Na dertien jaar verschijnt er weer een volledig album. Elf Nederlandstalige liedjes dit keer: degelijke singer-songwritermuziek met een duidelijke handtekening. De openingstrack ‘Open Ogen’ zet meteen de toon. “Ik trap met open ogen… ik sta met lege handen.” Een open begin, licht breekbaar gezongen. In 'Kraaienpoten' komt meer beweging, met warme trombone van Obed Brinkman die het nummer optilt zonder dominant te worden. Het spel tussen klein en iets groter werkt goed; nergens wordt het bombastisch. Thematisch beweegt Coenders zich tussen twijfel, zomerlicht, urgentie en relativering. Het nummer over Mathieu van der Poel (‘Lui Dan Moe’) gaat minder over sport dan over verliezen. Over weten hoe je dat doet. Het past naadloos tussen de andere observaties over ouder worden, grote-mensen-dingen en het leven dat zich niet altijd laat sturen. Wat opvalt is de consistentie. Alle nummers halen eenzelfde basiskwaliteit. Geen uitschieters naar beneden. Misschien ook geen enorme pieken, maar dat lijkt hier niet het doel. Open Ogen is een plaat die je niet overdondert, maar langzaam zijn werk doet. De arrangementen - met Lielian Tan op drums, Fred Goverde op gitaar en zang en Harmen Ridderbos op bas en harmonium - blijven in dienst van het lied. Precies zoals het hoort bij dit genre. Het is jammer dat een eigen beheer-release als deze waarschijnlijk niet de aandacht krijgt die ze verdient. Want Open Ogen is een zorgvuldig gemaakte, volwassen singer-songwriterplaat. Geen hype, gewoon goede liedjes. En soms zou dat meer dan genoeg moeten zijn.

Orange Skyline | Dreams To Keep (Album)

Ze hoeven zich allang niet meer te bewijzen. Orange Skyline is populair, krijgt airplay, staat op de leukere podia en levert technisch foutloos werk af. Dreams To Keep is hun derde album en volgens sommigen (hallo OOR!) eindelijk het moment waarop de band een eigen smoel toont. Laten we dat meteen relativeren. Ja, alles klopt. De productie is glashelder. De drums zijn strak. De zang is professioneel. ‘Burn Me Like A Cigarette’ bijvoorbeeld, is opnieuw zo’n track die zich zonder weerstand in je hoofd nestelt. Een oorwurm met marketingafdeling. Het klinkt professioneel. Het klinkt… veilig. Wat ontbreekt bij Orange Skyline anno nu zijn bozige gitaren en de rammelrandjes. Wat ervoor terugkomt is een perfect uitgebalanceerde indiepopsmoothie. Funky basloopjes. Strijkers. Lucht. Vrolijkheid. Zelfs wanneer de teksten zogenaamd schuren (spannende teksten over wijn drinken uit papieren bekertjes), is het netjes ingepakt in een catchy refrein. Alsof elk risico eerst langs de focusgroep moest. Nergens hoor je dat iemand in de studio zei: “Zullen we dit eens níet doen zoals het hoort?” Het klinkt alsof het tot op de millimeter is uitgelijnd. Algoritmisch geoptimaliseerd. Spotify-proof. Perfect voor een ‘breder’ publiek of een Vrienden van Amstel-avond waar het bier sneller vloeit dan de nuance. Maar het talent is er. Alleen Orange Skyline lijkt vooral bezig met groter worden, niet met dieper gaan. 'Een fijne pure popplaat', zegt OOR. Misschien. Maar soms wil je geen fijne popplaat. Soms wil je lekkere indie-vet op de botten. Orange Skyline kan dat wel, maar laat dat na. Zonde.

Vanity Box | Make Hay

Hé! Vanity Box laat er geen gras over groeien! Nog geen jaar na hun debuut ligt er met ‘Make Hay’ alweer een nieuwe single, voorbode van het tweede album Sudden Loud Sounds In A Capital City. En nee, dit is geen haastklus om snel wat hooi binnen te harken. Geproduceerd door Harmen Ridderbos en gemasterd door Slowdive-drummer Simon Scott klinkt het nummer als een mooi voorbeeld van dromerige indiepop met gelaagde gitaren, subtiele drive en precies genoeg gruis en glans. Het waait nergens uit elkaar. De meerstemmigheid blijft sterk. Het nummer groeit. Het refrein “Make hay while the sun is shining” voelt niet vanaf het begin direct heel bijzonder, maar kruipt uiteindelijk waanzinnig onder de huid. Bij Vanity Box is geen krampachtig genre-denken of provinciale terughoudendheid; Het is gewoon een band die de zon ziet schijnen en het moment pakt. ‘Make Hay’ belooft wat voor de aankomende oogst.

Ollehove, Mossi, Steeby, Flowzz | Meetlat

Tijdens Grondslag On Stage afgelopen maand speelde Mossi de track al, als onderdeel van een meer dan prima set. 'Meetlat', de eerste single van Ollehove, is nu officieel uit en hoort nu al bij de sterkste Noordelijke hiphoptracks van dit jaar. Ollehove ontstond vanuit een simpele gedachte: Noordelijke boom bap samenbrengen. Een weekend weg. Beats, bars, focus. De kern op 'Meetlat' bestaat uit Mossi, Steeby en Flowzz, maar er komt een EP op 6 maart en die is breder gedragen. Ook SB, Alexander Moto, Daiya en tays leveren bijdragen. Een collectieve inspanning dus, mogelijk gemaakt met steun van Noordstaat. Een documentaire volgt. Op 'Meetlat' hoor je meteen waarom dit project werkt. De productie is jazzy en warm, met genoeg ruimte voor de flows om te ademen. Gewoon een beat die knikt en heerlijk rollende zinnen. Het refrein is slim en blijft hangen zonder te schreeuwen om aandacht. Dit is hiphop die zich niet probeert te overschreeuwen. Relaxed, maar scherp. Met deze ‘Meetlat’ wordt de Noordelijke hiphop-lat heel hoog gelegd.

Benjamin B. | 2=allowed

Soms duikt er ineens een nummer op waarvan je denkt: hoe heeft dit al die tijd op de plank kunnen liggen? '2=allowed' van Benjamin B. werd opgenomen in 1995, tijdens de sessies die later zouden leiden tot het debuut op Excelsior. Maar vreemd genoeg viel dit nummer destijds buiten de boot. Nu verschijnt het alsnog als “nieuwe” single. Dit had in zekere zin toen gewoon niet misstaan op het debuut. Maar dan wel in een wat opgedirkte versie, zoals het nu klinkt is het nog wat te ongepolijst. De zang van Fiebo Scholtens klinkt wat te schel in de mix, de productie is achtsporen-ruw. Maar de energie klopt. Het tempo zit goed. Benjamin B. was in die beginperiode op zijn best wanneer ze het simpel hielden. De uitdaging was eenvoud, zonder verveling. En dat lukt hier opnieuw. ‘2=allowed’ heeft een lekkere groove, is puntig en aanstekelijk. De song heeft die typische jaren ’90 gitaarpop-energie maar voelt niet als nostalgisch museumstuk. Soms moet je diep graven om een ruwe diamant te vinden. Soms lag hij gewoon al die tijd op cassette te wachten.