The Naked Sweat Drips vieren het leven in een uitverkocht Doornroosje The Naked Sweat Drips vieren het leven in een uitverkocht Doornroosje

Bijzonder optreden met een emotioneel randje

, Heyta Melssen

“We gaan er geen treurige avond van maken, we vieren het leven!” Poignante woorden van Stefan Kollee, frontman van The Naked Sweat Drips, voor aanvang van het concert. De avond moest nog beginnen en de emoties lagen al op de loer. Gitarist Kristian Strik van The Naked Sweat Drips is wederom gediagnosticeerd met een hersentumor en genezing is ditmaal niet mogelijk. De band is de afgelopen week dankzij een zeer succesvolle crowdfundactie de studio ingedoken om samen nog één album te maken. Het concert vanavond stond in het teken van het vieren van het album, de opnames en Strik. Een laatste concert voor een gitarist die niet meer kan spelen en een kennismaking met nieuw werk dat nog samen met hem is gemaakt.

Breekbare Nederlandstalige liedjes

De twee dames van Clean Pete vormen een contrasterende keuze als voorprogramma voor een psychogrunge-band, met hun breekbare Nederlandstalige liedjes begeleid door cello en gitaar. Maar als het duo hun laatste nummer inzet, blijkt hoe logisch de keuze is en ook wat de link is met The Naked Sweat Drips (TNSD).

Toen Clean Pete net de opnames voor hun eerste cd had afgerond, ontmoetten beide bandleden de mannen van TNSD op een feestje en na ettelijke glaasjes - laten we het jus d’orange noemen - durfde zangeres/gitarist Loes Wijnhoven het aan om de cd te draaien. Het oordeel was unaniem, ook na drie nummers: ” Het eerste liedje is het leukste.” Vandaar, nu ook vanavond. “Ik hoop dat ze het nog steeds leuk vinden”, zegt Loes nog, verlegen lachend.

Clean Pete

Tijd voor iets compleet anders. Twee afgeragde Hammondorgels stellen zich tegenover elkaar op en starten een duel dat al snel uitmondt in een muzikaal gevecht waar de sousafoon van Arno Bakker zich ook in mengt. Orgel Vreten staat op het podium. Tussendoor worden schijngevechten uitgevochten tussen drum, bas, schuiftrompet en beide toetsenisten Thijs Schrijnemakers en Darius Timmer.

Helemaal mooi wordt het als Arno een dame in het publiek uitkiest waarvoor hij helemaal valt, tot en met vaudeville-achtige poses waarin hij zichzelf met zijn niet geringe lichaam sierlijk over de orgels drapeert. Ook het droogkomische commentaar van Thijs verhoogt de sfeer. Een compleet feest, missie geslaagd, de opdracht was: het publiek opwarmen. En dat is ze prima gelukt.

Orgel Vreten

"We vieren het leven!"

En dan is de beurt aan de hoofdact van de avond, of beter gezegd: de hoofdpersoon. The Naked Sweat Drips hebben weliswaar afgelopen week een nieuw album opgenomen dat vanavond voor het eerst live wordt gespeeld; het is ook het laatste optreden in deze bezetting. De avond is een afscheidsconcert van Kristian Strik die geen gitaar meer kan spelen maar nog net, met één hand, synthesizer. De eens zo virtuoze gitarist kan zijn rechterhand al niet meer gebruiken. Breekbaar loopt hij het podium op, steunend op een wandelstok om zijn rechterbeen te ontlasten en als hij vriendelijk naar de zaal glimlacht doet hij dat alleen met links. Het is hartverscheurend om te zien.

Het concert is van een grote klasse. De nieuwe nummers beuken en prikkelen en ook de wat rustigere nummers hebben een indringend en rauw randje. Alles wordt met tomeloze energie over de uitverkochte zaal heen gestort. Stefan Kollee stuitert over het podium, Jimmi Vos laat zijn drumstel alle hoeken van het toneel zien, Luc Jeuken laat zijn Hammondorgel jammeren en het gitaarwerk van Winand Derks van de Ven springt als vanouds uit de band. Rick Veldkamp bast onverstoorbaar en Kristian zit nu, voor op het podium, met zijn synthesizer.

Bijna alle nummers worden rustig ingezet, dat zijn we niet gewend van deze band. Maar daardoor komt het ijle synthesizerspel van Kristian des te beter uit de verf. De sfeer is fantastisch. Waar zachte nummers vaak worden overstemd door pratend publiek, kun je nu een speld horen vallen. Sommige teksten krijgen, wellicht onbedoeld, een diepere betekenis, zoals wanneer Stefan tijdens het laatste nummer uitschreeuwt: “Make me feel alive.” Een mooie ode aan het leven, dat doorgaat ondanks alles.

The Naked Sweat Drips

The Naked Sweat Drips

Het moment

Wanneer de laatste tonen klinken, aait Stefan Kristian even over de bol en wanneer iedereen zijn instrument heeft neergelegd en zich opmaakt voor een gezamenlijke buiging, verandert dat al snel in een groepshug en komen de tranen. Tranen niet alleen bij de band, maar ook bij het publiek.

Kristian neemt zijn stok in de linkerhand, lacht nog even zijn halve glimlach naar het publiek en loopt voorzichtig het podium af, gevolgd door zijn bandleden. Het applaus is oorverdovend en houdt lang aan. Maar Stefan had al aangekondigd: “We komen niet terug voor een toegift, het laatste nummer is het laatste nummer.” Waarschijnlijk verwacht ook niemand iets anders en is het lang aangehouden applaus een ode aan een strijdbare muzikant die doorgaat met datgene waarin zijn hart ligt. Een hart dat vanavond gesproken heeft in een gloedvol en emotioneel concert. Intens tot op het bot.

The Naked Sweat Drips

The Naked Sweat Drips

The Naked Sweat Drips

The Naked Sweat Drips

advertentie
#nieuws
Laatste nieuws en artikelen van 3voor12 Gelderland