GESEL XL: Do Not Run We Are Your Friends overstijgt oudgedienden GESEL XL: Do Not Run We Are Your Friends overstijgt oudgedienden

The Gathering minder fris en opgewekt dan vroeger

, Tekst: Ian MacMenamin / Foto's: Ronald Eckingra

GESEL XL: Do Not Run We Are Your Friends overstijgt oudgedienden

The Gathering minder fris en opgewekt dan vroeger

Tekst: Ian MacMenamin / Foto's: Ronald Eckingra ,

Het was een kille, donkere winternacht in Arnhem tijdens de openingsavond van GESEL XL 2009. De maan schemerde door de regen die zachtjes tikte op het dak van Luxor Live. De perfecte sfeer voor een avondje The Gathering, special guest op de grootschalige Gelderse showcase GESEL XL, met in het v oorprogramma Do Not Run We Are Your Friends.

The Gathering minder fris en opgewekt dan vroeger

Binnen stroomt de zaal van Luxor Live op deze eerste avond van GESEL XL langzamerhand vol met belangstellenden van alle leeftijden. Afgeleid door de merkwaardige discoverlichting merk ik dat er ineens een band op het podium is verschenen. En dan slaat de muziek toe. Verrast en verbaasd kijk ik naar een formatie van blazers en gitaren die op een dergelijk briljante wijze in harmonie zijn gebracht dat mijn oren niet precies weten wat zij ermee aan moeten. Do Not Run We Are Your Friends. Als profeten van de avant-garde zijn zij uit het duister van de Luxor opgestaan om het licht te komen brengen. In een fusie van Massive Attack en Einstürzende Neubauten mengt de Gelderse band op een geniale wijze het experimentele en de wave van de jaren tachtig. Ik weet nu hoe Tony Wilson zich voelde toen hij Joy Division ontdekte.

Na een veel te kort half uur spelen is het optreden ten einde. Na afloop vertellen de bandleden over hun vijftien jarig bestaan. Vijftien! Hoe is deze band een geheim gebleven? Het zevenkoppige gezelschap geeft tevens een kijkje in de keuken: “Met sommige nummers zijn we gewoon twee jaar bezig. We spelen wat en dan maken we er een nummer van. Er is vaak geen duidelijk aanwezig, maar samen met de drummer proberen we er wel uit te komen. Ons streven naar perfectie maakt ons ook de artiesten die wij nu zijn.” En terwijl de kleedkamerdeur dicht gaat loop ik verder om de ‘headliners’ van de avond te zien: The Gathering.

Met een aantal interessante vernieuwingen en een personeelswijziging of twee komt The Gathering het podium op. De zaal is nu goed vol. Er wordt voornamelijk nieuw materiaal gespeeld dat op zich goed klinkt, maar weinig overtuigt. Waar is The Gathering die ik ooit kende? De band die cd na cd wist te boeien? In de loop van de jaren lijkt hun flair te zijn afgenomen. Ambitie mist echter niet. De wil om een goede presentatie neer te zetten is duidelijk zichtbaar.

Muzikaal blijft de band functioneel en uiterst bekwaam. De epische snaarpartijen die uiteen spatten tegen de drumslagen geven een gevecht weer van klank en stijl. Voorgaande keren wist The Gathering mij te verbazen met hun melodische gothic sound die nu ook zeker weer te vinden is. De muziek was toen echter wel iets frisser en opgewekter. Nu mist er gewoon een fanatisme, dat de band vroeger zo boven het maaiveld uit deed komen. Die tijd is voorbij.

nu op 3voor12