Berk Duygun, ook wel bekend als BäRK is een multidisciplinair kunstenaar die zijn verschillende disciplines gebruikt om ervaringen te bouwen. Muziek is de kern van zijn werk, maar daaromheen beweegt alles mee. “Alles wat je ziet, hoort en ervaart, van de poster tot de toiletten, beïnvloedt hoe je je voelt,” zegt hij. “Waarom zou je dat los van elkaar bekijken?”

Van vinylrekken naar ruis en frequenties

Muziek zit al vroeg in zijn systeem. Zijn vader runt een vinylwinkel en in zijn jeugd speelt Berk fluit en saxofoon in bands. Maar wanneer Berk van Istanbul naar Duitsland verhuist, verandert zijn relatie met muziek. Bands verdwijnen, maar de drang om te maken blijft. Met een laptop en een keyboard begint hij te produceren: elektronisch, uit noodzaak en nieuwsgierigheid. 

Wanneer hij in Den Haag belandt valt alles op zijn plek. Een docent van de Koninklijke Academie van Beelden Kunsten (KABK) introduceert hem tot ruis en getto house. “Hij opende mijn ogen over ruis en de diepere kant van frequenties,” vertelt Berk. “Het ging minder om liedjes, meer om wat geluid lichamelijk met je doet.”  

Ook de Haagse sound inspireert hem: een geluid dat ruw en romantisch tegelijk is, met zware beats, zachte synths en ruis die bijna teder wordt. Dit en invloeden van labels en platforms als Bunker Records en Intergalactic FM sijpelen door in zijn werk. 

De club als totaalervaring

Tijdens zijn tijd aan de KABK groeit zijn liefde voor muziek en kunst uit tot meer. Samen met medestudenten organiseert hij avonden waarin DJ-sets en kunstinstallaties samenvloeien. Projectoren, performances, objecten: niets staat op zichzelf. Wat begint als experiment, wordt een overtuiging: een clubnacht is meer dan een optelsom van onderdelen; het moet geen feest maar een ervaring creëren.  

Die gedachte neemt hij mee in zijn latere werk. Onder de vlag van Royal Surf Club, een initiatief dat fungeert als springplank voor nieuw talent, programmeert hij avonden waarin gevestigde namen en beginnende makers naast elkaar staan. De ruimte wordt aangekleed, de vloer verandert, het licht vertelt een verhaal. “Ik zie een event als een reis,” zegt hij. “Je kunt mensen niet sturen, maar je kunt ze wel een richting geven.” 

BäRK

Gameboy with Line up: The Hague

Den Haag als thuis

Hoewel hij in meerdere steden heeft gewoond, voelt Den Haag voor Berk Duygun als thuis. Groot genoeg om kansen te bieden, klein genoeg om je een onderdeel te voelen van iets. De stad heeft een actieve kunstscene, relatief veel ruimte voor experiment en ligt op een steenworp afstand van Amsterdam en Rotterdam. “Het voelt als een stad waar je kunt maken zonder opgeslokt te worden.” 

Zijn rol ziet hij niet als een eenling, maar als schakel. Iemand die verbindt: kunstenaars, DJ’s, locaties, publiek. Elk evenement draagt bij aan de culturele circulatie van de stad. “Als je avonden organiseert, beïnvloed je wat mensen zien, horen en normaal gaan vinden,” zegt hij. “Dat is een verantwoordelijkheid, maar ook een privilege.” 

Line Up: The Hague

Die drang om het publiek actief te betrekken en zijn liefde voor de stad, krijgt een opvallende vorm in zijn muziek release; Line up: The Hague. In plaats van een conventionele release kiest Duygun voor een spel op een Game Boy. Muziek moet je vrijspelen. Levels doorlopen. Er tijd en aandacht in investeren. Het is een bewuste tegenreactie op een tijdsgeest waarin alles direct beschikbaar is en tracks in de eerste vijftien seconden moeten overtuigen. 

In Line up: The Hague verkennen spelers een vernieuwde 8-bitversie van Den Haag. Ze verplaatsen zich door The Grey Space, PIP, Club Laak en andere bezienswaardigheden waar elke locatie zoektochten, zijverhalen en op ritme gebaseerde uitdagingen verbergt die zijn geïnspireerd op echte gebeurtenissen uit het nachtleven. 

De keuze voor de Game Boy is niet zomaar. Het apparaat is beperkt, hoekig, minimaal, net als vroege elektronische muziek en drumcomputers uit de jaren negentig. “Het gebrek aan detail maakt het interessant,” zegt hij. “Dat geldt voor techno, maar ook voor dit apparaat.” De beperkingen vormen het geluid; 8-bit is geen stijlkeuze, maar een consequentie. 

Gameboy with Line up: The Hague

Een scene onder druk

Duygun ziet de Haagse nacht veranderen. Festivals groeien, clubbezoek wordt selectiever, kaartjes duurder. Jongere generaties willen meer voor hun geld: een reden om naar de club te gaan. Tegelijk verdwijnen kleine en middelgrote podia, juist de plekken waar nieuwe artiesten kunnen groeien. “De middenlaag valt weg,” zegt hij. “En dat is gevaarlijk voor een stad.” 

Zijn antwoord is niet nostalgisch, maar praktisch. Volgens hem moeten organisatoren risico durven nemen in hun programmering: door onbekende namen een podium te geven en door avonden te creëren die je niet kunt reproduceren op Instagram alleen. Niet alles hoeft sneller, harder of meer trendgevoeliger. Soms is variatie en het publiek verrassen met iets wat ze nog niet kennen juist wat er nodig is. 

Wat nu?

Terwijl hij werkt aan vervolgdelen van zijn Game Boy-trilogie  met edities voor Rotterdam en Amsterdam, kijkt Berk ook vooruit naar nieuwe, grootschalige ideeën. Eén daarvan is een vervolg op de zand Royal Surf Club-avond, waarin tonnen zand een Haagse kelder transformeerde tot een winters strandfeest. Als het aan hem ligt, wordt die droom dit jaar eindelijk werkelijkheid. 

Tegelijkertijd richt Duygun zijn blik nadrukkelijk naar buiten. Naast zijn eigen projecten roept hij bezoekers en lezers op om juist ook nieuwe plekken en initiatieven te blijven ontdekken waar liefde voor muziek en experiment samenkomen. Ruimtes als Future Intel en De Besturing ziet hij als onmisbaar voor een levendige scene: plekken waar risico genomen wordt en waar creativiteit niet vasthoudt aan een vast format. 

Wat al zijn werk verbindt, is dezelfde overtuiging: door over elk onderdeel na te denken kan je ervaringen bouwen.  Een tijdelijk universum waarin geluid, ruimte en publiek samenvallen. En wie zo’n wereld binnenstapt, voelt zich onderdeel van iets groters. 

BäRK