De avond wordt geopend door Yaëll Campbell. Deze jonge gast valt met zijn berenmuts en jaren-70-bril al op voordat hij het podium überhaupt opklimt. Het eerste nummer ‘Hold back' laat direct de verschillende kanten van Campbell zien: rap tegen een spoken word stijl aan in de coupletten en zijn gecontroleerde r&b stem in de refreinen. De set van Campbell is laid-back, maar vanaf het vierde nummer ‘Mildly insane’ voert hij het tempo wat op en vanaf nu krijgen we zelfs af en toe een gitaarsolo te horen.
Waar Campbell en zijn band goed en gecontroleerd spelen valt nog wel wat te winnen qua energie. Voorlopig staat de band er wel erg bij als muziekstudenten die geen noot fout willen spelen, terwijl dat in de Ruiter best eens mag. Over het groene van de band heen kijkend zet Campbell een goede set neer waarin de nummers nog mooier uit de verf komen dan op Spotify. Ook deze muziek leeft live.