Als je jouw route zorgvuldig kiest, kan je op deze zaterdag van Grauzone van moshpit naar moshpit om vervolgens compleet gesloopt PAARD, De Zwarte Ruiter of The Grey Space te verlaten. Maar natuurlijk is er nog veel meer te beleven op deze tweede dag van het festival.

Ditz zagen we drie jaar geleden ook al op Grauzone. Toen maakten de Britten in de kelder van The Grey Space indruk. Andersom ook, want frontpersoon Cal Francis herinnert zich nog dat een man tijdens dat optreden hun oksel likte. ‘Dat is geen uitnodiging’, haast de vocalist zich te zeggen. 

Nu mag de band uit Brighton de zaterdag in de Grolsch Zaal openen. Francis deelt hun wijn met het publiek om daarna - het optreden is nog geen tien minuten bezig - datzelfde publiek in te duiken. Schijnbaar achteloos verleidt de gejurkte vocalist het publiek vervolgens tot een stevige moshpit. De band wisselt ondertussen muren van geluid af met onheilspellende voordrachten van Francis en pakkende en vooral spannende songs. Ditz deed sinds die eerste keer Grauzone honderden optredens, en dat is te merken. Hier staat - ondanks dat het het eerste optreden van dit jaar is - een geoliede machine.

© Lucas Winckers

Ditz

© Lucas Winckers

Pixel Grip

Het lijkt alsof de nacht vroeg is begonnen met de donkere elektronische act Pixel Grip in de Grolsch zaal. Het trio met live drums en synths pompt de beats en zware bassen met industrial feel de zaal in, wat ook naar voren komt op het vorig jaar uitgekomen album Percepticide: The Death Of Reality. De start is wat lastig wegens de geluidsproblemen bij zangeres Rita Lukea, maar eenmaal op gang loopt de show die je er langzaam intrekt. Lukea, in een soort sexy space catsuit, is iemand waar je geboeid naar blijft kijken en ze spreekt het publiek aan met uitspraken als ‘live music makes me horny’. Ondanks de donkerte van de nummers als ‘Dancing On You Grave’ - ‘wat doen we met onze abusers?’ - blijft het mede door de zanglijnen en teksten wel hangen. Als de zangeres het laatste nummer aankondigd blijkt dat er al bijna een uur verstreken is. Van voor tot achter in de zaal staat niemand meer stil door knallende afsluiter ‘Bet You Do.’. 

Chisel is het Engelse woord voor beitel, een gereedschap waarmee bijvoorbeeld een stuk steen in stukken kan worden gehakt. Nu zijn wij geen beeldhouwers, maar we sluiten niet uit dat de Britse punkers van The Chisel ook de nodige schade kunnen aanrichten. Het tempo zit er vanaf seconde één van het optreden goed in, en dat is ook het moment dat de moshpit start. Zanger Callum Graham schreeuwt zijn teksten het publiek in terwijl de rest van de band rücksichtslos doorbeukt, slechts even onderbroken door wat “technische problemen” halverwege de set. Iets met de gitaar. Het mag de pret niet drukken, want al gauw is het zowel op als voor het podium weer vol gas rechtdoor. Natuurlijk is er ook ruimte voor wat politiek, want waarom is iedere politicus een pedofiel? Callum vraagt het zich af. En fuck fascism! Is The Chisel vernieuwend? Welnee. Maar wel lekker. 

© Lucas Winckers

The Chisel

© Lucas Winckers

The Chisel

© Lucas Winckers

Die Spitz

© Lucas Winckers

Die Spitz

Al tijdens de soundcheck brengt een van de zangeressen van Die Spitz - we zien niet welke - geluiden voort die klinken alsof ze over haar nek gaat, dus dat belooft wat. De vier dames uit Texas worden aangekondigd door Natasja Alers en Marc Emmerik, het duo achter Grauzone, en dan is het aan, met zware gitaarriffs waar je in kan verdrinken en die brul van (naar het blijkt) Ava Schrobilgen. Maar om Die Spitz een metalband te noemen, zou het viertal ernstig tekort doen. De band levert namelijk een gevarieerd optreden af dat soms meer richting grunge gaat, en op zijn tijd zelfs naar punk neigt. Dit alles levert een vermakelijk optreden op dat wel voelt alsof de band nog een weg te gaan heeft. De ingrediënten zijn er, maar het komt er ondanks het enthousiasme op het podium zowel muzikaal als qua presentatie nog niet helemaal uit. Dat is geen enkel probleem, want de dames zijn nog jong. Die Spitz is een ruwe diamant die nog wat moet worden bijgeslepen voor die zijn volle schoonheid laat zien. 

Safe Mind staat in de Lutherse Kerk. We lopen binnen in een evangelische concertzaal met het Grauzone logo geprojecteerd op de muren, want de kerkbanken zijn weggehaald. Het samenwerkingsproject van Augustus Muller (Boy Harsher) en Cooper B. Handy brengt synthpop met een nostalgische knipoog. De Boy Harsher-stempel is duidelijk hoorbaar, maar de muziek van Safe Mind is een stuk lichter en meer pop. De stem en gitaar van Handy dragen daaraan bij. De pulserende synths, soepele baslijnen en strakke ritmes glijden in aangenaam tempo over het meewiegende publiek. Als tweede nummer komt single ‘6’ Pole’ al voorbij wat op een goede respons kan rekenen. Als ‘Hold On To That’ wordt ingezet horen wij naast ons na na na nana na na na, van de bekende 90s knaller Ademnood. We moeten zeggen, het nummer heeft wel die vibe. Zo deinen we naar het einde van de set die voor het om encorevragende publiek te snel voorbij was.

© Lucas Winckers

Safe Mind

© Lucas Winckers

Safe Mind

Een mouth ulcer, in Nederland bekend als een aft, is een pijnlijke bedoening. Mouth Ulcers is een Britse band die naar eigen zeggen haunting vampire goth music speelt en zijn allereerste optreden doet op Grauzone. De bandleden zien er alvast uit alsof ze uit een boek van Anne Rice zijn gestapt, dus dat is een goed begin. Vampieren blijken van gitaren vol reverb, pompende bassen, diepe vocalen en serieuze blikken te houden. Die vallen op Grauzone dus alvast niet uit de toon. Het drumstel brengt, in tegenstelling tot de vele acts met drumcomputers die we op dit festival tegenkomen, wat leven in de muziek. Of moeten we daar in dit specifieke geval een andere term voor kiezen, zoals: een organische kwaliteit? Anyway, met de nummers van Mouth Ulcers is weinig mis, hoewel ze naar verloop van tijd wat eenvormig worden, maar dat kan ook het genre zijn. Dat gezegd hebbende; het Haagse publiek was deze avond getuige van een prima debuut van een band die vast en zeker nog verder gaat groeien.

Whitelands stapt het podium op alsof ze net uit de tourbus zijn gestapt: zonder opsmuk. Zo speelt de Britse band ook hun dreampop songs, voornamelijk van het in januari uitgekomen album Sunlight Echoes. Zanger en gitarist Etienne Quartey-Papafio vertelt dat ze een aantal jaar geleden ook op Grauzone speelden toen ze nog geen album uit hadden. Drie albums later mag het viertal de zaterdag in het Koorenhuis afsluiten. De nummers op de plaat liggen lekker in het gehoor en de band speelt live prima, maar er gebeurt niet veel waardoor het vlak blijft en je wordt er niet zo ingezogen dat je kan wegdromen. De praatjes tussendoor voelen schattig aan. Met ‘Mirrors’ en ‘Blankspace’ komt er iets meer pit in de set, maar niet voldoende om buiten de vlakke lijnen te kleuren.

© Lucas Winckers

Ditz

Zijn we op Crossing Border beland? Want de tekst ‘Ik pis in je brievenbus, ik heb asperges op’ is toch niets minder dan een literair hoogstandje. Maar nee, het is niet plotseling november geworden. We zijn in De Zwarte Ruiter, bij The Etters. Het is de band van oudgediende Jerry Hormone met onze eigen - want Haagse - Kate Oram en Luna Becking, samen ook wel bekend als Coco Cocaine. Het trio produceert korte muzikale punkexplosies met vooral melige teksten. Hoewel, wie houdt er niet van patat met een snack? Uit het leven gegrepen dus. Maar vergis je niet: die korte punknummers zijn verrassend catchy en nodigen bij uitstek uit tot een gezellige moshpit. Die ontstaat dan ook. Zoals het een punkoptreden betaamt, duurt het niet lang, maar dat is oké. Er is in die korte tijd genoeg energie voor tien doorheen gegaan.

© Lucas Winckers

The Etters

© Lucas Winckers

The Etters