New Wave, wat was dat ook alweer? Dat is de vraag waar de bands Point of Madness, La Lune Noire en Kaspar Baum een antwoord op trachtten te geven op de avond van 28 februari 2026 in Poppodium Phoenix. Geïnspireerd door bands als Joy Division, The Cure en The Smiths, brachten deze bands de sound van de late jaren ‘70 en jaren ‘80 terug voor een nieuwe uitvoering van New Wave Night, de vierde editie georganiseerd door het poppodium. Daarmee lieten ze zien dat, in tegenstelling tot andere jaren 80 verschijnselen zoals videotapes en beenwarmers, de muziek van dit decennium nog altijd een grote invloed heeft op de muziek van vandaag.

Point of Madness

Als eerste op het podium vanavond: Point of Madness. Deze jonge Bredase band is goed op weg, met shows op de afgelopen edities van Popelucht en Breda Barst. Hun optreden dient om 8 uur ‘s avonds te beginnen, maar door enkele technische problemen wordt de start drie kwartier uitgesteld. Eenmaal op het podium vallen de frustraties weg, en maakt het plaats voor de romantische pop-rock van de band.

Ze hebben duidelijk een flinke eigen entourage mee, want er zijn genoeg mensen in het publiek die de teksten kennen en meezingen. Frontman Sem van Dongen introduceert de band na het eerste nummer, waaronder nieuw bandlid bassist Jasmin Tahib, waarvan je niet zou merken dat dit haar debuut optreden is in deze formatie. Samen met drummer Kai de Wildt vormen ze een hele strakke dansbare ritmesectie, alsof ze al jaren samen spelen.

Hun set, dat vooral uit eigen werk bestaat, wordt aangevuld met een cover van 'A Forest' van The Cure, een band wiens sound een duidelijke invloed heeft op het donker-romantisch geluid van Point of Madness. Gitarist Kay Spijker krijgt later in de set meer de spotlight tijdens een aantal gitaar georiënteerde post-punk geïnspireerde nummers, en de kans om hier en daar een bliksemsnelle, in-your-face gitaarsolo te laten zien. Sem vult de sound verder aan met een kleine synthesizer of bijpassende keytar. Dat terwijl hij de band door de set heen leidt met zijn stage-presence en teksten, gezongen met de energie van een ware new-wave romanticus.

Point of Madness

La Lune Noire

Na Point of Madness is het aan de band La Lune Noire om het podium te vullen. Het viertal uit Dordrecht valt gelijk op door hun keuze aan outfits. Zonnebrillen, leren broeken en zelfs industriële top-hats zijn niet te vreemd voor deze band. De sound van La Lune Noire is gefocust op hevige synthesizers en het valt op dat de band ervoor kiest om een elektronisch drumstel te gebruiken in plaats van een akoestisch drumstel. Deze keuzes voegen toe aan de illusie van de jaren ‘80 van de avond, en helpen om de invloeden van artiesten zoals Depeche Mode en Gary Numan aan te duiden. De muziek is enigszins repetitief, maar dat hoeft geen nadeel te zijn, zeker als je het publiek gedurende de set enthousiast mee ziet dansen. La Lune Noire voelt nostalgisch aan, lichtelijk campy, maar vooral leuk om op het podium te zien spelen.

La Lune Noire

Kaspar Baum

Als laatste worden we getrakteerd op de zwaardere sound van Kaspar Baum. De synths maken plaats voor een formatie met twee gitaren, waarmee gitaarlicks en riffs een prominente rol krijgen. Hun podiumervaring is meteen te merken aan de energie die de bandleden laten zien. Frontman Erny Green, die naast Kaspar Baum ook optreedt met de tribute band Joy Division Undercover, zingt zijn zwoele teksten terwijl gitarist Rempe Kooij en bassist Erwin Raasveld het podium helemaal eigen maken door contact te maken met het publiek en hun eigen drummer Jelmer de Haas.

De set evolueert door middel van uitstapjes naar andere genres, waaronder blues en psychedelische rock, waarbij de ritmesessie behoorlijk strak door blijft spelen. Het publiek danst echter zichtbaar minder tijdens Kaspar Baum, vast een gevolg van de aandacht die het publiek legt op het luisteren naar de details en ingewikkeldheden van de boeiende muziek die de ruimte vult.

De band zelf staat geen enkel moment stil, wat te zien is aan de goed bij elkaar gehouden knot van Raasveld die aan het einde van de avond een flinke leeuwenmaan is geworden. Hun Joy Division geïnspireerde sound laat een goede indruk achter, en sluit een al hele mooie nostalgische muziekavond perfect af.

Terwijl Kasper Baum langzaam afbouwt, worden de mensen nog verwend met muziek gepresenteerd door dj’s CO2 en Vix. Klassiekers van The Clash en The Smiths luiden nog door Poppodium Phoenix terwijl er nog wordt nagenoten van de triple-bill aan hedendaagse New Wave bands van eigen bodem. En als de avond langzaam tot slot komt, worden wij nog herinnert aan wat wij eigenlijk al wisten: 80’s muziek is nog altijd relevant. Een zeer fijne gedachte.

Kaspar Baum