De driekoppige band Cocobolo voelt als een eindeloze roadtrip langs een lege snelweg in een glooiend Frans landschap, terwijl de zon langzaam ondergaat. De muziek hangt ergens tussen psychedelische groove en oldschool funk in en kabbelt op glanzende wijze het hele optreden door. Het plezier spat zichtbaar van het podium af, met constant oogcontact en kleine glimlachen tussen de bandleden. Alles ademt ontspanning. De zaal baadt in warm licht en hoewel er maar drie personen in het gehele publiek dansen, is dit het soort optreden waarbij je vergeet hoe laat het is, alsof de nazomer zachtjes op je neerstrijkt en je besluit daar gewoon even te blijven. De nummers van Cocobolo worden ook wel omschreven als kortfilms; ze stimuleren verbeeldingsvermogen en laten je even verdwijnen in een vergeten gedachte.
Op vrijdag 16 januari kaapte Pier15 wederom MEZZ voor een nieuwe editie van MEZZ x Pier15 met optredens van o.a. Cocobolo, LIONSTORM en Omar Souleyman. Het gevarieerde aanbod aan muziek liet de vele gezichten van de (inter)nationale muziekscene zien en transformeerde MEZZ in het kolkende middelpunt van Breda.
Cocobolo
Tijdens LIONSTORM tikt ergens in de zaal een jongen een berichtje naar zijn vriendin: “Die ene chick heeft een hele grote nepsnor, die andere gewoon heel weinig kleren aan." Hij kijkt een beetje verward en tegelijkertijd beschaamd, voordat hij snel zijn telefoon weer terug laat zakken in zijn broekzak. Het typeert de verwarring die LIONSTORM bewust oproept. Op het podium verschijnt bloed, iets wat lijkt op geblurde beamerporno en confronterende beelden die niets willen sussen. De muziek is fel en onverbiddelijk, de boodschap duidelijk. LIONSTORM pas niet in een genre. Het is Nederlands eerste expliciete queerduo, dat binnen de muziek genres omver duwt. De artiesten zijn fel en haarscherp met bars zoals: “Want twee vrouwen naast elkaar, ja maar wie is dan die man?” LIONSTORM is een stem tegen het patriarchaat die liever schreeuwt dan fluistert, en het publiek geen moment laat wegkijken.
LIONSTORM
De zaal is al nokvol voordat er ook maar één noot klinkt. Vlaggen zwaaien boven hoofden, stokken met Omar Souleyman’s gezicht fungeren als relikwieën van een feest dat nog moet beginnen. Er zijn zelfs bescheiden dranghekken rondom het podium van Souleyman geplaatst. Souleyman begon zijn carrière in Syrië als bruiloftszanger en groeide uit tot een heuse techno- en dabkekoning. Hij werd in de westerse wereld eind jaren ‘00 middels casseteopnames door de producer Mark Gergis opgemerkt en groeide uit tot een internationaal icoon die op de vrijdagavond in MEZZ in Breda neerstrijkt. De lange intro van Omars optreden werkt niet vertragend maar opzwepend, alsof het publiek collectief wordt klaargestoomd. Wanneer Omar verschijnt, gilt en springt het publiek uitbundig. De zaal begint te schudden, lichamen bewegen passievol en zonder schaamte. Dit is geen concert maar een ritueel waarin iedereen meedanst. Omar zingt al zijn hits achter elkaar en door het uitbundige gejoel van het publiek verandert zijn bescheiden glimlach langzaam in een trotse grijns.
Omar Souleyman